Pak Nam-gi : De Noord-Koreaanse zondebok

Als sommige politici in ons Belgenland nog eens klagen dat ze het moeilijk hebben, moeten ze de volgende keer maar eens aan Pak Nam-gi denken. De onfortuinlijke Noord-Koreaan overzag in november 2009 de reëvaluatie van de Noord-Koreaanse munteenheid, de won. Die is - op zijn zachtst gezegd - compleet de mist ingegaan.

Nu, de economie van Noord-Korea staat al niet bekend als de meest dynamische en gezondste aller tijden (weer een mooie understatement), maar de financiële krachttoer van Pak Nam-gi maakte het hele spel zo mogelijk nog chaotischer. Probleem voor Pak was echter dat de Geliefde Leider, de alwetende en onfeilbare Kim Jong-il, volop bezig is met zijn opvolging te regelen. In de Noord-Koreaanse, Stalinistische versie van het communisme dat ze daar aanhangen is het ondertussen al de gewoonte dat de vader de zoon opvolgt. De voormalige Grote Leider, Kim Il-sung, werd gevolgd door de Geliefde Leider, Kim Jong-il. Die laatste is nu zijn derde zoontje, Kim Jong-un, aan het klaarstomen voor de macht. Kim 3 wordt nu al aangeduid als de Dierbare Kameraad. Een economische crisis kan de Geliefde Leider missen als kiespijn. Vooral als daardoor het merendeel van de Noord-Koreanen hun spaarcentjes kwijtspelen (veel zullen ze toch al niet hebben gehad, maar bon).

En daarom werd Pak Nam-gi, Directeur van het Plan- en Financiëndepartement van de Noord-Koreaanse Arbeiderspartij, vakkundig tegen de muur gezet. Letterlijk. De "bourgeoiszoon die samenzweerde om de rangen van de revolutionairen te infiltreren om de nationale economie te vernietigen" werd geëxecuteerd door een vuurpeloton.

Peter Graves : Mission Impossible

Het licht is uitgegaan voor Peter Graves. Graves was een Amerikaans acteur, vooral bekend van zijn rol in de televisiereeks Mission: Impossible en zijn rolletje in de films Airplane! en Airplane II: The Sequel.

Zijn eerste opmerkelijke rol was die van een Duitse spion in Stalag 17 (1953). Dan ging het op en af tot hij in 1967 voor de eerste keer in de huid kroop van Jim Phelps, het hoofd van het eliteteam Impossible Mission Force, dat zich , zoals u al kan raden, bezighield met de meest onmogelijke opdrachten tot een goed einde te brengen. Hij werd wereldberoemd door gewoon op de tape te duwen waarop zijn instructies stonden. Die begon steevast met "Good Morning Mr. Phelps", gevolgd door wat er aan de hand was, dan "Your mission, should you decide to accept it" en als afsluiter "as always, should you or any of your IM force be caught or killed, the Secretary will disavow any knowledge of your actions". Daarna werd de tape vernietigd door een zelfvernietigingsmechanisme. Tot 1973 speelde hij mee in Mission: Impossible.

Andere opmerkelijke verschijningen waren als commandant Clarence Oveur in de Airplane-films, eigenlijk compleet van de pot gerukte humor in een vliegtuig. Graves speelde ook nog eens mee in Buck Rogers in the 25th Century, een SF-reeks en een klassieker in het genre.

Peter Graves overleed aan een hartaanval, net voor zijn 84e verjaardag.

Hier alvast de trailer van Airplane!:

He Pingping : De kleinste van allemaal

Toen vader He Yun in 1988 zijn kersverse spruit een naam moest geven, kwam Pingping uit de bus - "wijnfles" - omdat hij zo klein was. Pingping was zo klein bij zijn geboorte dat hij in de handpalm van één van zijn ouders paste. Het werd al snel duidelijk dat hij zeer traag groeide.
De dokters zagen al snel wat de oorzaak was: osteogenesis imperfecta, een zeldzame botziekte die hem verhinderde om een normale groei te ontwikkelen. In januari 2007 werd Pingping wereldberoemd. Zijn thuisland, de Chinese Autonome Regio van Binnen-Mongolië, was immers ook dat van Bao Xishun. Xishun was net erkend als 's werelds langste levende man door het Guinness Book of Records. En Pingping was ineens de kleinste levende persoon die nog kon wandelen: 73 centimeter (zie maar naar de foto voor het contrast).
Lang mocht de roem van Pingping niet duren: de fervente kettingroker overleed in Rome aan hartcomplicaties. Hij werd slechts 21.

Mark Linkous: Sparklehorse

Het moet op Pukkelpop in 1996 geweest zijn. Een van de eerste edities die ik meemaakte. Ik herinner mij het concert van Sparklehorse niet meer. Wat me wel voor de geest staat is een man die het podium opgestrompeld komt en zittend (in een rolstoel?) een concert geeft. Ik zit in de zon op het gras, net buiten de marquee en volg het gebeuren vanuit de verte maar let niet echt op.

Wat ik toen niet wist was dat zanger Mark Linkous net een eerste zelfmoordpoging achter de rug had: een overdosis waardoor hij in een coma sukkelde, en met zijn benen onder zijn lichaam 14 uur roerloos op de badkamervloer bleef liggen. Vandaar het gestrompel.

Het is pas later dat ik de sombere mooie liedjes met een hoekje eraf van Mark Linkous en Sparklehorse begin te appreciëren. Toen zijn tweede worp ‘Good Morning Spider’ uitkwam moet dat geweest zijn. De slome tederheid van “Maria’s little elbows”, het gemompelde “Pain birds”, het bijtende “Sick of goodbyes” of de ballade voor een verpleegstertje ‘Saint-Mary’. Ook de rauwe eersteling van Sparklehorse – even ademhalen – Vivadixiesubmarinetransmissionplot bleek me achteraf te bekoren. Die weirde cover, die afwisseling van goeie rechttoe rechtaan rock en intiemere momenten…

Achteraf volgden nog ‘It’s a wonderfull life’ waarvoor Linkous ging aankloppen bij Tom Waits, PJ Harvey en de onlangs overleden Vic Chesnutt en Dreamt for light years in the belly of a mountain”. Met “Dark night of the soul” zette hij samen met David Lynch een ambitieus multimediaplan op poten. Maar door allerlei juridisch gehakketak zal dat project misschien nooit verschijnen zoals eerst gepland.

De getormenteerde Mark Linkous heeft het nu dus toch voor elkaar gekregen: een kogel door zijn door migraine en door donkere gedachten geteisterde hoofd maakte een einde aan zijn getroebleerde leven. Sick of goodbyes?? ’t Zal moeten helaas.

Maria's Little Elbows:



Sick of goodbyes:

Bruce Graham : the man who built Chicago

De Amerikaanse architect Bruce Graham is op 84-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van Alzheimer. Graham werd in 1925 geboren in Bogotá en groeide op in Puerto Rico. Het was pas toen hij als beursstudent in Amerika arriveerde om er zijn universitaire studies aan te vatten dat hij voor het eerst een gebouw van meer dan 10 verdiepingen kon aanschouwen. Na zijn studies ging hij in Chicago aan de slag bij Skidmore, Owings & Merrill, het grootste architectenbureau van de Verenigde Staten. Daar groeide hij uit tot de man die de skyline van het wat ingedommelde Chicago compleet zou hertekenen en de stad ombouwde tot een toonbeeld van naoorlogs optimistisch vooruitgangsdenken en 20ste eeuwse architectuur.

Zijn eerste grote project was de Inland Steel Building, een iconisch gebouw in Chicago, dat werd afgewerkt in 1957. Daarna ontwierp hij het John Hancock Center dat vandaag de dag nog steeds het 5de grootste gebouw ter wereld is wanneer men haar antennes meetelt (457 m hoog). In 1973 werd zijn ontwerp voltooid waarmee Bruce Graham de geschiedenis zal ingaan : de Sears Tower. De gigantische wolkenkrabber op Wacker Drive was bij zijn voltooiing de grootste ter wereld. In de loop der jaren speelde het haasje over met het World Trade Center in New York waarbij ze mekaar de loef afstaken door steeds hogere antennes op de gebouwen te zetten. Echter sinds 11 september 2001 was het WTC niet bepaald concurrentie meer en ging het debat over wie de grootste was tussen de Sears Tower en de Petronas Towers in Singapore. Met zijn huidige antennes meegerekend bleef de Sears (die tegenwoordig trouwens de Willis Tower heet na een overname van het gebouw) met een totale hoogte van 527 m wel de grootste skyscraper tot eind vorig jaar het kolossale 828 m hoge Burj Khalifa in Dubai alle discussie sloot.

Na 1973 lag de politieke en businessélite van Chicago volledig aan Grahams lippen en aldus kon hij zijn plannen om de stad nog meer om te bouwen doorzetten. Tal van zijn ontwerpen voor wolkenkrabbers en andere stedenbouwkundige projecten werden in de loop van de volgende jaren in Chicago gerealiseerd. Hij trok ook de wijde wereld in en zou gebouwen gaan neerpoten in Hong Kong, Londen, Caïro en vele andere steden. In 1997 vertelde Bruce Graham in een interview: "When I was a child, my dream was to build cities. It grew into more than a fantasy."

Hieronder de meest monumentale wolkenkrabbers die Graham ontwierp, achtereenvolgens de Sears Tower en de John Hancock Center.

Mohammed Sayed Tantawi : De liberale Sheikh

Vrouwelijke besnijdenis is on-Islamitisch, vrouwen moeten aangesteld worden op topjobs in de overheid. Als de Frans overheid zegt dat het illegaal is om een hoofddoek te dragen in een staatsschool, dan is daar niks mis mee. Het zijn maar enkele van de uitgesproken meningen van wijlen Sheikh Mohammed Sayed Tantawi, de hoofdimam van de al-Azhar moskee en het hoofd van de al-Azhar universiteit.

Al-Azhar geldt als één van de belangrijkste religieuze autoriteiten van de Soennitische Islam. De moskee dateert van 971, de universiteit werd er in 988 naast gebouwd, wat het dus ineens ook één van de oudste universiteiten ter wereld van maakt. En als het hoofd van dit instituut iets zegt, wordt er naar geluisterd. Maar sinds de jaren '60 is al-Azhar in feite genationaliseerd en wordt de hoofdimam aangeduid door de president.

Tantawi, aangesteld door president Mubarrak, moest dus constant koorddansen tussen de regering en de conservatievere krachten van de moskee. Maar in de ogen van de radicalere Islam was Tantawi een gevaarlijke hervormer die de godsdienst alleen maar in gevaar bracht met zijn controversiële, liberale uitspraken. Een marionet van de regering, meer was hij niet volgens hen.

Vorig jaar nog verbood hij de niqab, de volledig bedekkende sluier, aan de universiteit, waarmee hij de woede van de Moslimbroeders op zich haalde. Die kregen het helemaal op hun heupen toen Tantawi handjes hing schudden met de Israëlitische president Shimon Peres.

Voor de radicalen was het dan ook een geschenk uit de hemel toen hij overleed aan een hartaanval in Riyadh, de hoofdstad van Saoedi-Arabië. De liberale Sheikh werd 81. Hij wordt begraven in Medina.

Kermit Tyler : "Don't worry about it"

Om 7:00 op zondag 7 december 1941 zat Kermit A. Tyler rustig aan zijn post op het radarinformatiecentrum op Oahu, Hawaii. Hij zat daar al van 4u 's morgens, een uurtje later zou zijn shift eindigen. Dan ineens kreeg hij telefoon vanuit een nabijgelegen radarstation. De soldaten van dienst vertelden Kermit dat er een gigantische blip op hun scherm was verschenen, die hun richting uitkwam. En dan sprak Kermit de woorden die hem onsterfelijk zouden maken: "Don't worry about it."

48 minuten later kreeg de marinebasis op Pearl Harbor de eerste golf te verduren van een massale aanval van het Japanse leger. In twee grote golven slaagden 353 vliegtuigen er in om vier slagschepen te kelderen, nog wat kleinere oorlogsschepen te beschadigen of naar de dieperik te sturen, 188 Amerikaanse vliegtuigen te vernietigen en 2.822 Amerikanen naar de andere wereld te helpen.

Kermit dacht dat de blip een groep van 6 B-17 bommenwerpers was, terug op weg naar de basis. Het bleek later om de eerste Japanse aanvalsgolf te gaan.

Hoewel hij later werd vrijgesproken - hij was op dat moment een invaller en had totaal geen training gekregen - bleef Pearl Harbor hem zijn hele leven achtervolgen. Velen namen het hem persoonlijk kwalijk en regelmatig kreeg hij nog kwade brieven in zijn bus. Moderne historici zijn eerder geneigd om te zeggen dat, zelfs al had hij een waarschuwing gegeven, het toch niet zoveel verschil zou gemaakt hebben. Kermit Tyler overleed op 23 januari, het nieuws werd nu pas bekend: hij werd 96.