Joseph Kabui : De eerste president van Bougainville

Joseph C. Kabui is gestorven. Kabui was een bevelhebber in het Revolutionair Leger van Bougainville in de jaren '90, toen er in Bougainville, toen nog deel van Papua-Nieuw-Guinea, dat streed voor afscheiding van het eilandenrijk. Die oorlog begon in 1989 als een uit de hand gelopen dispuut tussen plaatselijke bewoners en een mijnbouwbedrijf over vermeende milieuschade. In 2001 sloten beide partijen onder auspiciën van de Verenigde Naties een overeenkomst waarbij Bougainville een grotere autonomie werd toegekend en waardoor er binnen 10 à 15 jaar een referendum over onafhankelijk zou worden georganiseerd. In de eerste verkiezingen in juni 2005 werd hij tot eerste president van de Autonome Regio Bougainville verkozen, met 38.000 van de 69.385 stemmen. Meteen daarop kende hij het Canadese bedrijf Invincible Resources rechten toe over 70% van de minerale rijkdommen van Bougainville. Kabui werd slechts 54; hij overleed aan een hartaanval.

Victor Wegria: de bombardier van Luik

Voetballer Victor Wegria is op 71-jarige leeftijd overleden. Wegria was een waar clubicoon van RFC Luik, in vroegere jaren naast Standard dé traditieclub van de vurige stede. Op het einde van jaren vijftig en het begin van de jaren zestig werd hij vier keer topschutter in de Belgische voetbalcompetitie. Enkel Erwin Vandenbergh deed met zes keer beter dan Wegria.

Wegria bleef bijna zijn hele carrière trouw aan de club van zijn hart, en speelde in totaal 242 wedstijden in het blauwrode shirt van Club Luik. Daarin vond hij 129 keer de weg naar de netten. Het leverde hem vijf selecties voor de nationale ploeg op, waarin hij nog eens twee balllen in het mandje legde.

In het seizoen 1963-1964 haalde Club Luik, dat in die tijd een te duchten tegenstander was, ook op Europees niveau, de halve finale van de jaarbeursstedenbeker, de voorloper van de Uefacup. Op weg naar die halve finales werrd onder andere de Arsenal netjes opzij gezet, ondermeer dankzij een doelpunt van Wegria. In de Halve finale was Real Zaragoza, de latere winnaar de tegenstander. In Spanje werd met 2-1 verloren, maar Wegria zette dat enkele weken later in Luik recht: 1-0. Dat betekende in die tijd dat een derde wedstijd uitsluitsel moest brengen, en die was er te veel aan voor de amateurs van Club Luik : 2-0 en weg Europese droom.

Na zijn actieve carrière was Wegria nog trainer van Club Luik in de jaren 70. Voetbalfans van rond de dertig (zoals ik) kennen ook zijn zoon, Bernard, van de paninistickerboeken . Zoon Bernard Wegria speelde in de jaren tachtig en negentig bijna vijfhonderd wedstrijden voor de traditionsverein uit Luik.

Een van de interlands die Wegria vooor ons land betwistte, was Frankrijk-België op 15 maart 1961 in een uitverkocht Parc des Princes in Parijs. In dit videofragment zien we hem meermaals aan het werk.

Jacklyn Lucas : De jongste Medal of Honor

Jacklyn Harrell Lucas, de jongste marine die ooit de Medal of Honor - de hoogste militaire onderscheiding in de VS - heeft gekregen, is gestorven aan leukemie. Lucas was in 1942 op zijn 14, zonder toestemming van zijn moeder, naar de marines gegaan, waar hij zei dat hij 17 was (hij was 1m73 groot en woog 82 kg). In 1945 kreeg hij genoeg van zijn opleiding en zei hij tegen zijn vrienden in zijn korps dat hij actie wou zien. Hij reisde mee met een transportschip naar Iwo Jima en tijdens de reis vertelde hij wie hij was - het leger had hem ondertussen gedegradeerd en tot deserteur verklaard. Hij mocht blijven en 5 dagen laten landde hij samen met de anderen op Iwo Jima, net na zijn 17e verjaardag. Een dag na de landing werd zijn rifle team aangevallen door Japanners, die handgranaten naar hen smeten. Iedereen sprong weg in twee foxholes; Lucas duwde een gevallen handgranaat in de vulkanische asse en bedekte het ding met zijn helm en zijn lichaam (!), waardoor hij voorkwam dat zijn kameraden zwaar gewond geraakten. Hij werd voor dood achtergelaten, maar overleefde het. Na 21 operaties leefde hij de rest van zijn dagen nog met ongeveer 200 stukken metaal in zijn lijf, sommige met de grootte van een 22 kaliberkogel - metaaldetectors deden overuren als hij eraankwam. Op 5 oktober 1945 kreeg hij dan de Medal of Honor. Lucas had later nog meer geluk; in de jaren '60 diende hij als para bij het leger om zijn hoogtevrees te overwinnen en overleefde er een trainingssprong waarbij geen enkele van zijn parachutes openging. Hij werd uiteindelijk 80.

Grigory Romanov : De rivaal van Gorbie

Grigory Vasilyevich Romanov is gestorven; in 1985 was hij met Gorbatsjov in een machtsstrijd verwikkeld voor het leiderschap van de Sovjetunie. Sinds 1976 was hij een volwaardig lid van het Politburo; toen werd de Sovjetunie nog geleid door Brezhnev, die Romanov als zijn opvolger behandelde. Nog in een interview in 2007 - in het hospitaal - beweerde hij dat Brehznev hem als opvolger had aangeduid, iets wat hij nog herhaalde tegen Castro. Toen het Brezhnevs tijd was om te gaan, werd die echter opgevolgd door KGB-chef Andropov. Die promoveerde hem wel tot hoofd van het militair-industrieel complex van de communistische supermacht, maar het mocht niet baten; na de korte regering van Tsjernenko werd hij in 1985 gedwongen om in het zand te bijten tegen Gorbie, die een veel beter netwerk bezat dan Romanov. Het betekende meteen ook het einde van zijn politieke carrière. Hij werd uit het Politburo gesmeten en verdween van het politiek toneel. In het hospitaalinterview liet hij ook nog weten dat hij graag nog eens Castro zou bezoeken. Fidel was volgens hem de enige buitenlander die hij als een vriend beschouwde. Romanov werd 85.

Bo Diddley : The Originator

Bo Diddley, echte naam Ellas Otha Bates, is overleden; hij was een invloedrijke Amerikaanse rock-'n-roll-zanger en -gitarist. Zijn stijl, gekenmerkt door metaalachtige riffs en voorstuwende ritmes, is van invloed geweest op talloze muzikanten, ondanks het feit dat zijn werk bijna nooit in de hitlijsten is verschenen. Zijn eerste single was het op een slaapliedje gebaseerde Bo Diddley, wat de toon zette voor zijn latere werk. Andere singles waren I'm a Man, Why Do You Love?, Mona en Road Runner. Deze en andere nummers werden regelmatig gecovered en zijn van grote invloed gebleken op andere muzikanten. Onder andere The Rolling Stones, Buddy Holly, Muddy Waters, The Animals en The Yardbirds hebben covers of bewerkingen van Bo Diddley gemaakt. In de jaren '60 stopte hij met het maken van platen, maar trad nog wel regelmatig op, bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Clash, eind jaren '70. In 1987 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Een typisch kenmerk van Bo Diddley was zijn rechthoekige gitaar. Bo overleed aan een hartstilstand; hij werd 79.

Mel Ferrer : Scaramouche

Mel Ferrer, voluit Melcher Gaston Ferrer, is overleden. Hij was een Amerikaans acteur, regisseur en producent van Spaans-Ierse afkomst, die 14 jaar lang met Audrey Hepburn was getrouwd (1954 tot 1968). In 1953 verwierf hij wereldbekendheid als de gehandicapte poppenspeler met dromerige ogen in de msucial Lili. Zijn regisseursdebuut dateerde al van 1945 met het bescheiden The Girl of the Limberlost, een low-budget zwartwitfilm. Zijn carrière als acteur begon hij in 1949 in Lost Boundaries. Als acteur werd hij vooral bekend als de kwaadaardige markies de Maynes in Scaramouche (1952) en als prins Andrej in War and Peace (1956), met Audrey Hupburn aan zijn zijde, en aan de zijde van Marlene Dietrich in de western Ranch Notorious (1952). Ook in enkele tv-series is hij nog te zien, zoals de rol van Phillip Erikson in Falcon Crest van 1981 tot 1984 en in een aflevering uit 1979 van Return of the Saint, als Dr. Brogli. In Fassbinders Lili Marleen (1981) speelde hij nog de rol van het hoofd van de familie Mendelssohn. Ook in andere bekende prenten zoals The Longest Day (1962, een film die zijn naam niet gestolen heeft) en The Fall of the Roman Empire (1964, samen met onder meer Christopher Plummer, Sophia Loren en Omar Sharif). Zijn laatste vertolking was in 1995, aan de zijde van Catherine Zeta-Jones, in Catherine the Great. Ferrer werd 90; hij overleed aan de gevolgen van een darmziekte en een longontsteking.

Yves Saint Laurent : 'Le petit prince de la haute couture'

Yves Henri Donat Mathieu Saint Laurent - kortweg Yves Saint Laurent -, volgens sommigen de grootste figuur in de Franse mode van de 20e eeuw, is gestorven. De ontwerpen van Saint Laurent waren zo vernieuwend, dat zij tot grote successen leidden. Hij gebruikte in de collecties zowel felle lichte, als donkere kleuren. Hij ontwierp eenmalig een collectie waarbij alle kledingstukken zwart waren. Geboren in Oran, Algerije, studeerde hij eerst aan de Chambre syndicale de la Couture, maar na 2 maanden trapte hij het daar af omdat hij gefrustreerd was over de syllabus. Op zijn 17e verliet hij de ouderlijke woonst om voor Christian Dior te gaan werken. Na Diors dood in 1957 kwam Saint Laurent - op de volle 21 jaar - aan het hoofd van het Dior-imperium, dat hij kon redden van een financiëel fiasco. Na dat succes werd hij opgeroepen voor legerdienst tijdens de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. Na 20 dagen werd de fragiele Saint Laurent opgenomen in psychiatrisch ziekenhuis omdat hij constant ogal wat te verduren kreeg van zijn medesoldaten. Daar werd onder meer onderworpen aan elektroshocks om zijn zenuwinzinking te genezen.
Vanaf 1962 ging hij zijn eigen weg en creëerde zijn eigen label YSL met financiële hulp van zijn toenmalige vriend Pierre Bergé. Tijdens de jaren '60 en '70 populariseerde het bedrijf trends zoals de ‘beatnik look’ en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten. Tot zijn clientèle behoorden onder meer zijn 'muze Loulou de la Falaise enCathérine Deneuve. In 1993 werd het modehuis van Saint Laurent verkocht aan Sanofi voor ongeveer $600 miljoen. In1999 kocht Gucci het YSL-merk en kreegTom Ford de leiding over de ready-to-wearcollectie, terwijl Saint Laurent de haute couturecollectie ontwierp. In1998 ging Saint-Laurent met pensioen en trok zich meer en meer terug in zijn huis in het Marokkaanse Marrakesh. In 2002 werd, mede als gevolg van zijn ouderdom, drugsmisbruik, depressie, alcoholisme, kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. Yves Saint Laurent werd 71, hij overleed aan de gevolgen van hersenkanker.