Anne Francis : Forbidden Planet

In 1956 werd Forbidden Planet op de mensheid losgelaten. De science-fictionfilm werd al snel een cultklassieker. De plot was gebaseerd op Shakespeare's The Tempest en was baanbrekend voor zijn tijd. Forbidden Planet was de eerste film waarvan de soundtrack volledig uit elektronische muziek bestond en liet de wereld kennis maken met "Robby the Robot" - één van de eerste robots uit de filmgeschiedenis die meer was dan een omhooggevallen conserveblik zonder persoonlijkheid.
Vorig jaar moest de hoofdrolspeler Leslie Nielsen er al aan geloven, dit jaar is het de beurt aan zijn tegenspeelster, Anne Francis. De Amerikaanse actrice speelde de rol van Altaira Morbius, de dochter van Dr. Morbius, die op de planeet Altair IV woonde. Leslie Nielsen was Commander John J. Adams, die op Altair IV terechtkwam om uit te pluizen wat er twintig jaar eerder gebeurd was met een groep kolonisten.
De invloed van de film kan moeilijk onderschat worden. Gene Roddenberry, de geestelijke vader van Star Trek, gaf in zijn biografie toe dat hij zijn inspiratie uit Forbidden Planet had geput. De Dr. Who-serial Planet of Evil haalde zijn mosterd ook bij de cultklassieker. Ondertussen is er zelfs al een remake in de maak. Anne Francis zelf werd nog eens vereeuwigd in het lied Science Fiction/Double Feature uit de Rocky Horror Picture Show, waar ze voorkomt in de regel "Anne Francis stars in Forbidden Planet".
Francis was ook de eerste vrouw die haar eigen detectivereeks kreeg, als Honey West. Daarna verscheen ze nog geregeld in enkele tv-series als The Twilight Zone, The Man from U.N.C.L.E., Dallas en Murder She Wrote.
Ze overleed op 80-jarige leeftijd aan pancreaskanker.

Hier alvast de trailer van Forbidden Planet:

Ingrid Pitt : De diva van de Hammer-studio's

Tussen de jaren '50 en '70 ontstond er zoiets als 'Hammer Horror'. Slimgemaakte, low budget horrorfilms werden losgelaten op het toenmalige publiek en kregen al snel een ware cultstatus. Christopher Lee bijvoorbeeld maakte zijn naam door om de haverklap als Dracula te verschijnen in een Hammer-productie. En waar Dracula opgevoerd werd, was er ook de vrouwelijke versie van de slechterik. En die rol werd meestal vertolkt door Ingrid Pitt.
Pitt werd geboren in Polen als Ingoushka Petrov. Tijdens de Twede Wereldoorlog werd ze samen met haar familie opgesloten in een concentratiekamp. Ze overleefde het, verhuisde naar Berlijn en trouwde met een Amerikaanse GI. Ze verhuisde naar California, keerde even terug toen haar huwelijk op de klippen liep, maar al gauw was ze weer in Hollywood. Daar verdiende ze aanvankelijk geld als serveuse. Van nature uit een brunette, kleurde ze haar haar regelmatig blond.
Haar filmdebuut was in Doctor Zhivago (1965), waar ze een klein rolletje had. In 1968 mocht ze naast Clint Eastwood en Richard Burton verschijnen in Where Eagles Dare. Maar het was haar werk in de jaren '70, bij de Hammer Studios, waar ze beroemd werd. Het begon in 1970 met The House that dripped Blood, in datzelfde jaar nog gevolgd door The Vampire Lovers. En jaartje later had ze één van haar beroemdste rollen als Countess Dracula (1971), een horrorprent gebaseerd op de verhalen rond het leven van de Hongaars gravin Báthory, de 'Bloedgravin'. In The Wicker Man (1973) had ze weer een klein bijrolletje. In 1983 verscheen ze zelfs in de Bondfilm Octopussy. Andere notoire films waren Who dares, wins (1982), Wild Geese 2 (1985) en Hannah's War (1988).
Ze werd steevast gecast als de 'baddie' van de film en werd bijna altijd gruwelijk vermoord aan het einde van de film. In 1998 was ze nog de vertelstem op de CD Cruelty and the Beast van Craddle of Filth.
Ingrid Pitt werd 73.

De trailer van Countess Dracula kan je hier vinden, en die van The Vampire Lovers volgt hieronder:

Gloria Stuart : de hoogbejaarde oscargenomineerde

De Amerikaanse actrice Gloria Stuart is op 100-jarige leeftijd overleden in haar slaap. Stuart werd als actrice ontdekt in het begin van de jaren '30 door James Whale, de legendarische regisseur van onder andere de Frankenstein-films. Hij gaf haar eerst een rolletje in zijn horrorprent The Old Dark House (1932) naast Boris Karloff en daarna gaf hij haar zelfs de vrouwelijke hoofdrol in The Invisible Man (1933), nog steeds een absolute klassieker in het sciencefictiongenre. Gloria Stuart was bekend als één van de knapste meisjes van heel Hollywood en als dusdanig werd ze dan ook meestal gecast als een mooi, blond en niet al te snugger femme fragile-type. Na de oorlog had Stuart genoeg van het acteren en laste een hiatus in die maar liefst 30 jaar zou duren. Vanaf 1975 nam ze de draad weer op. In haar tweede carrière moest ze voornamelijk genoegen nemen met rolletjes in tv-films en series. Nog één groot moment de gloire zou echter volgen, toen ze door regisseur James Cameron werd gevraagd om te schitteren in Titanic (1997). In deze gigantische kaskraker speelde ze de 101-jarige Rose die het zinken van de Titanic had overleefd. Aan het begin en het einde van de film blikt de oude Rose terug op haar veel jongere zelf (gespeeld door Kate Winslet) en haar liefdesavontuur met Jack (Leonardo DiCaprio) die zijn leven zou geven om haar te redden. Voor deze rol kreeg de toen 87-jarige Stuart een oscarnominatie voor Beste Actrice in een Bijrol. Gloria Stuart blijft tot op heden de oudste persoon ooit die genomineerd werd voor de Academy Awards, een record dat moeilijk te breken zal zijn.

Hieronder Gloria Stuart als Flora in The Invisble Man, in een scène met Claude Rains die haar onzichtbare lover vertolkt.



En hier de trailer van Titanic (fragmenten van Stuart in de eerste minuut van het filmpje).

Edith Shain : V-J Day in Times Square

Op 19 augustus 1945 maakte de Amerikaanse president Truman via de radio bekend dat Japan zich onvoorwaardelijk had overgegeven, wat het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende. Overal in de Verenigde Staten werd er nu feest gevierd, zo ook in New York. En daar liep fotograaf Alfred Eisenstaedt door de straten. Die wriemelde zich door de steeds groeiende massa mensen, terwijl hij altijd maar foto's maakte.

Toen hij op Times Square terechtkwam, zag hij een matroos die de ene vrouw na de andere kuste. Jong, oud, het deed er niet toe. Eisenstaedt voelde dat er een geweldige foto zat aan te komen en zocht naar een goeie gelegenheid. Die kreeg hij toen tussen al de vierende mensen een jonge verpleegster opmerkte. Hij maakte zich klaar en jawel, de matroos nam ook haar beet en kuste haar vol op de mond. Eisenstaedt nam precies 4 foto's van het gebeuren, die onsterfelijk werden en het einde van de oorlog voor Amerika symboliseerden.

En die verpleegster heeft het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild. In de late jaren '70 kreeg Eisenstaedt een brief waarin een zekere Edith Shain schreef dat zij de verpleegster was. Ze kwam net uit de metro toen de matroos haar kuste. Ze liet hem doen, vertelde ze later, omdat hij nu eenmaal voor haar in de oorlog gevochten had.

Edith Shain werd 92.

Zelda Rubinstein : Dat rare dametje van Poltergeist

Zelda Rubinstein is gestorven. De Amerikaanse actrice werd vooral bekend door haar rol in de Poltergeist-trilogie. De originele Poltergeist (1982) was haar grote doorbraak op het witte doek. Daarin speelde ze het excentrieke medium Tangina Barrows, dat het opnam tegen de boze geesten in het huis van de familie Freeling. Ze mocht ook nog eens opdraven in deel 2 en 3 (Poltergeist II: The Other Side uit 1986 en Poltergeist III, 1988), waarin ze weer dezelfde rol vertolkte. Ook in de TV spin-off Poltergeist: The Legacy (1996) was ze er weer bij, ditmaal als de zieneres Christina. De rest van haar filmcarrière zou ze grotendeels doorbrengen als één of ander medium.

Maar Rubinstein was ook nog bijzonder omwille van een fysiek kenmerk. Door een aandoening aan de adenohypofyse was ze slechts 1m30 groot. Ze werd dan ook een activiste voor haar kleinere lotgenoten onder de medemens. Ook in de strijd tegen HIV/AIDS was ze er al vroeg bij, vanaf 1984. Later gaf ze toe dat dat heel riskant geweest was, zeker in die tijd. Blijkbaar had het zelfs invloed op haar carrière.

Naast Poltergeist verscheen ze ook nog in National Lampoon's Last resort, Sixteen Candles, Cages en Teen Witch. Ook in Tales from the Crypt dook ze even op. Later ging ze meer voiceovers doen voor reclamespotjes en speelde ze de verteller in Scariest Places on Earth.

Zelda Rubinstein werd uiteindelijk 76.

Susan Atkins : The Manson Family

Op 8 augustus 1969 pleegde Susan Atkins samen met drie anderen één van de beruchtste moorden van de moderne geschiedenis. Die avond drong ze samen met haar trawanten binnen in het huis in Beverly Hills van Roman Polanski, toen al even beroemd als nu. Polanski zelf zat op dat moment in Europa voor een nieuwe film; de volgende ochtend was hij weduwenaar. Zijn vrouw Sharon Tate, dan acht maanden zwanger, werd samen met vier andere mensen op een beestachtige manier afgeslacht. Tate werd opgehangen en kreeg 16 messteken. Na de moord schreef Atkins met het bloed van haar beroemdste slachtoffer het woord 'PIG' op de voordeur.

Het was het hoogtepunt van de killing spree van de Manson Family, de moorddadige commune rond de seriemoordenaar Charles Manson. Toen Atkins Manson in 1967 voor het eerst ontmoette, dacht ze dat hij Jezus was. Hij gaf haar de naam Sadie Mae Glutz. Vanaf de zomer van 1969 gaf Manson zijn discipelen allerlei moordopdrachten te geven, in het kader van wat hij Helter Skelter noemde. Helter Skelter was zijn visioen van een apocalyptische oorlog die zou voortkomen uit de steeds groeiende spanningen tussen zwarten en blanken. Hij had die wereldvisie in elkaar gestoken met stukken van liedjes van de Beatles en het Nieuw-Testamentische Boek der Openbaringen. De zwarten zouden de oorlog winnen, maar niet in de mogelijkheid verkeren om de wereld te regeren: daarvoor zouden ze zich tot de blanke Manson wenden. De moorden waren zijn voorbereiding op Helter Skelter.

Ironisch genoeg zou het Atkins zelf zijn die ervoor zorgde dat ze nooit meer op vrije voeten zou rondlopen. De Manson Family werd een keer opgepakt voor autodiefstal, vrijgelaten, en in oktober 1969 weer opgepakt op verdenking van hetzelfde. Tijdens haar tweede verblijf in de cel begon Atkins op te scheppen over haar aandeel in de moord op Tate: ze zou de actrice hebben persoonlijk hebben neergestoken en haar bloed gedronken hebben. Haar medecelbewoners verklikten haar en op het einde van het proces in 1970-71 - doorheen heel de procedure zat ze te roepen en iedereen te beledigen - werd ze ter dood veroordeeld. Een jaar later werd dat omgezet in levenslang toen de staat California, waar ze vastzat, de doodstraf tijdelijk afschafte. In de cel bekeerde ze zich tot het christendom en schreef ze haar autobiografie, Child of Satan, Child of God. In 2008 werd er hersenkanker bij haar vastgesteld. Susan Atkins overleed in de gevangenis, 61 jaar oud; de kanker had haar toen al volledig verlamd en haar een been gekost. De man in wie ze eerst Jezus had gezien, Charles Manson, leeft nog en zal hoogstwaarschijnlijk ook in de gevangenis sterven.

Hier nog een korte docu van 10 minuten over de Manson Family:

Mary Travers: Peter, Paul and Mary

De Amerikaanse folkzangeres Mary Travers is niet meer. Haar woordvoerster Heather Lylis deelde de New York Times mee dat de 72-jarige zangeres woensdagavond in een ziekenhuis in de Amerikaanse staat Connecticut aan leukemie is gestorven.
Travers was in de jaren zestig met de groep Peter, Paul and Mary beroemd geworden. Songs als "Blowin in the Wind", "If I Had a Hammer" en "Where Have All the Flowers Gone? " werden vlot overgenomen door de protestbewegingen van die tijd.
Begin 1970 besloten Travers en haar Band-leden Peter Yarrow en Noel Paul Stoockey na enkele meningsverschillen uit elkaar te gaan en elk een solocarrière te beginnen. Haar vorige successen effenden aanvankelijk het pad. Met platen, boeken en televisieoptredens kon ze enige tijd de roem van het vroegere ensemble een verlengstuk geven. Maar geen van de drie slaagde erin het eerdere succes solo waar te maken.
In 1978 probeerden Peter, Paul and Mary een comeback, die echter uitdraaide op een ontgoocheling.

Brenda Joyce : Jane is dead

Branda Joyce is overleden. De Amerikaanse actrice speelde in de jaren '40 de rol van Jane naast twee Tarzans. Tot 1945 was ze een vrij onopgemerkte actrice, maar dan gaf Maureen O'Sullivan forfait voor haar rol en werd Joyce de nieuwe Jane. Ze verscheen voor het eerst in die rol in Tarzan and the Amazons. Tarzan werd toen nog gespeeld door Johnny Weismuller. Ze zou nog vier keer met hem op het witte doek komen. Hierdoor werd ze ineens ook opgemerkt door de filmstudios en al snel kreeg ze andere rollen, bv in The Spider Woman Strikes Back (1946). In 1949 kroop ze weer in de huid van de vriendin van de aapman, die nu door Lex Barker vertolkt werd in Tarzan and the Magic Fountain. Joyce was toen al ouder dan Barker en het jaar daarop werd ze vervangen door de veel jongere Vanessa Brown in Tarzan and the Slave Girl. Joyce liet haar filmcarrière voor wat het was en hield zich daarna bezig met het bijstaan van immigranten in hun nieuwe levens in de Verenigde Staten. Ze overleed op 4 juli en werd 92.

En hier een stukje uit Tarzan and the Amazons:

Ellie Greenwich: Van “The leader of the pack” tot “I can hear music”

De Amerikaanse songwriter Ellie Greenwich is op 68-jarige leeftijd in New York overleden aan een hartaanval. Greenwich schreef enkele van de meest succesvolle popliedjes van de jaren zestig. Haar nummers werden vertolkt door Ike en Tina Turner, The Beach Boys en Manfred Mann, maar vooral door meidengroepen als The Ronettes en The Shangri La’s.

Greenwich werkte vaak samen met haar man Jeff Barry en muziekproducer Phil Spector. Uit die samenwerking kwamen tientallen nummer 1-hits voort: "Be My Baby", en “Baby I love you” van The Ronettes, "Then He Kissed Me" en “Da Doo Ron Ron” van the Crystals, "Do Wah Diddy Diddy" van Manfred Mann, "Leader of the Pack" van the Shangri la’s, “I can hear music” van the Beach Boys en "River Deep, Mountain High" van Ike en Tina Turner. Het absolute topjaar was 1964, toen zeventien van hun songs de hitlijsten haalden.

Na de jaren zestig was het rijk van Greenwich uit (op enkele sporadische samenwerkingen met Cindy Lauper en Blondie na). De onafhankelijke songschrijver was uit de mode en artiesten begonnen steeds vaker zelf songs te schrijven. “As a songwriter, it was much easier in the '60s, when there was an artist who just sang. There was a huge market and a need for the independent songwriter. As a matter of fact, when the British Invasion came here it greatly hurt. Here came all these self-contained groups that wrote their own material and played their own instruments, the whole thing. … It was great for those people that wrote their own stuff and recorded it, but the independent songwriter did suffer.”

Eunice Kennedy : De Special Olympics Kennedy

Eunice Shriver, née Kennedy, is dood. Zoals haar meisjesnaam al doet vermoeden was de vrouw een lid van de beroemde en beruchte Kennedy-clan: JFK was haar oudere broer. Deze Kennedy maakte zich beroemd door de vrouw achter de Special Olympics te worden, de Olympische Spelen voor mentaal gehandicapten. Eunice's oudere zuster Rosemary onderging op haar 23 een lobotomie, waardoor ze voor de rest van haar leven mentaal gehandicapt was (het idee was dat haar mood swings gekalmeerd werden, die de familie de muren opjaagde; het resultaat was een incontinente Rosemary met een kindermentaliteit, die uren naar lege muren zat te staren). De Special Olympics begonnen in 1962 als een soort van zomerkamp in haar tuin. Het gebeuren groeide al gauw uit tot iets groots en in 1968 werden de eerste Internationale Special Olympics gehouden in Chicago. Nu nemen er 3,1 miljoen mensen aan deel, in 228 programma's over 170 landen. Eunice was ook de moeder van Maria Shriver. Die zou later trouwen met de alomgekende Arnold Schwarzenegger, tegenwoordig de Republikeinse "governator" van Californië en daarvoor ster in een resem films, beginnende met het afgrijselijke edoch hilarische Hercules in New York (1970; Ah-nulds Engels was toen zo slecht dat hij nog gedubt moest worden) tot Terminator 3 (2003). Eunice Kennedy Shriver werd 88.

Farrah Fawcett : Charlie's angel

Op de dag dat John F. Kennedy werd doodgeschoten (22 november 1963), gaven C.S. Lewis en Aldous Huxley eveneens de pijp aan Maarten. Het gevolg was dat de twee literaire mastodonten naar de laatste bladzijden van de kranten verwezen werden. Hetzelfde lot is beschoren voor een, nochtans niet onbelangrijke, actrice die haar dood bijzonder ongelukkig timede op 25 juni 2009, tussen het heengaan van Yasmine en Michael Jackson in. Evengoed wensen wij hier op de Dodenwake-blog haar toch wat aandacht te geven.

Farrah Fawcett is op 62-jarige leeftijd gestorven aan de gevolgen van anuskanker. Fawcett werd in 1947 geboren in Corpus Christi, Texas. Na een paar jaren aan de unief besloot ze zoals zovelen naar Hollywood te trekken om het daar proberen te maken. De blonde stoot Fawcett begon haar carrière met een aantal reclamefilmpjes tot ze in 1968 haar eerste televisierolletje kreeg in I Dream of Jeannie. Ze deed in de jaren die volgden ook enkele fotoshoots voor Playboy Magazine. Meer rollen op TV en op het witte doek volgden, maar haar echte doorbraak volgde pas in 1976 toen ze gecast werd als Jill Monroe, één van de hoofdrollen in de nieuwe serie Charlie's Angels. Deze show ging over drie meisjes die net afgestudeerd waren van de politieacademie en voor het privé-detectivebureau van Charlie gingen werken. In Amerika en ook internationaal was het meteen een enorme hit en één van de grootste kijkcijferkanonnen van de jaren '70. Eveneens in 1976 kwam een posterbedrijf op het lumineuze idee om een poster te maken van Fawcett in rood badpak (zie foto boven). Van deze poster met dit iconische plaatje werden maar liefst 12 miljoen stuks verkocht. Het succes van Charlie's Angels en de poster maakten van Farrah Fawcett een gigantische ster en één van de bekendste sekssymbolen van haar generatie. Vooral haar kapsel sprong in het oog en werd dan ook door miljoenen vrouwen gekopieerd.

Begin jaren '80 ging Fawcett vooral dramatische filmrollen spelen in de hoop op meer serieuze erkenning, maar enkel een reeks commerciële flops en ronduit gedrochtelijke ondingen volgden aanvankelijk. Toch had Fawcett niet weinig talent en zette ze sinds halverwege de jaren '80 een reeks knappe acteerprestaties neer in TV-series, films en op Broadway die haar uiteindelijk 3 Emmy en 5 Golden Globe nominaties zouden opleveren.

In 2006 werd bij Fawcett anuskanker vastgesteld. Ze worstelde gedurende drie jaar met de ziekte en maakte daar zelfs een documentaire over genaamd Farrah's Story. Ze werd door vrienden en collega's geprezen om de moedige manier waarop ze de strijd met kanker aanging. De acteur Ryan O'Neill, die sinds 1982 af en aan haar levensgezel was, vroeg de actrice op haar sterfbed nog ten huwelijk. Farrah Fawcett gaf haar ja-woord, maar het huwelijk heeft zich niet meer kunnen voltrekken.

Hieronder een filmpje met de begingeneriek van Charlie's Angels met het ook weer vrij iconische beeld van een stralende Farrah Fawcett die als Jill Monroe aan het tennissen is.

Alison Des Forges : Het Geweten van de Grote Meren

Alison Des Forges (née Liebhafsky) heeft ons verlaten. De Amerikaanse historica en mensenrechtenactiviste maakte haar naam met studies rond de Rwandese genocide, de volkerenmoord die in een luttele 100 dagen in april-juli 1994 tussen de 500.000 en 1 miljoen slachtoffers maakte, voornamelijk Tutsi's en gematigde Hutu's. Al van in het begin van de jaren '90 waarschuwde ze voor het sluimerende geweld, en dat zo onpartijdig mogelijk (wat quasi onmogelijk leek en nu nog lijkt in het socio-politieke kluwen van het gebied van de Grote Meren). Wie de overtredingen ook beging, ze nagelde hem aan de schandpaal, ongeacht diens rang of stand. De eerste die eraan moest geloven was de Hutu-president Habyarimana. De wereld bleef doof, met het Rwandese bloedbad tot gevolg. Nadat de Afrikaanse Holocaust geluwd was, trok ze zich volledig terug uit de academische wereld en werd full-time mensenrechtenactiviste. In 1999 publiceerde ze Leave None To Tell The Story: Genocide in Rwanda, wat al gauw hét standaardwerk werd voor de genocide. Ze verscheen elf keer als getuige voor het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda en getuigde daarnaast nog eens voor het Franse parlement, het Amerikaanse Congres, de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid en de Verenigde Naties. Ook in België werd haar stem gehoord, in de Belgische Senaat. Later richtte ze haar pijlen op de gacaca's, de volksrechtbanken die de volkerenmoord in Rwanda berechten, maar die volgens haar hun doel volledig voorbijstreefden en ontaardden in persoonlijke afrekeningen. Ze won geen vrienden met haar vlijmscherpe observaties, integendeel zelfs. Ze moest oppassen waar ze kwam - in Centraal-Afrika was de kans groot dat één van de door haar bekritiseerde leiders haar een kopje kleiner maakte. Een 'ongeluk' zat nu eenmaal in een klein hoekje, zeker in die hektische contreien. Des Forges, die voor het grote publiek eerder een nobele onbekende was, sneuvelde uteindelijk niet in Afrika. Ze zat mee op de fatale vlucht Colgan Air Flight 3407, die op 12 februari neerstortte in Buffalo. Er waren geen overlevenden. Het Geweten van de Grote Meren werd 66.

Ann Savage : De femme fatale van Detour

Ann Savage is overleden. De amerikaanse Savage, echte naam Bernice Maxime Lyon, was gedurende meer dan zestig jaar op het witte doek te bewonderen. Haar hoogdagen beleefde ze in de jaren veertig en vijftig. Toen speelde ze steevast de van de toen nog obligate sigaret vergezelde femme fatale in een hele reeks films zoals The Unwritten Code (1944), Satan's Cradle en Renegade Girl (beiden in 1949). Ze was ook te zien in de toenmalige B-films en film noirs, met als glansrol haar vertolking van Vera in Detour (1945), een cultklassieker van het film noir-genre. In de vroege jaren vijftig gaf ze er eventjes de brui aan, maar later was ze weer op post, ditmaal vooral op televisie. In 1986 waagde ze zich opnieuw aan de film in Fire with Fire. Ze teerde echter vooral op het succes van Detour. Ann Savage werd 87.

Bettie Page: Dark Angel

Bettie Page is in Los Angeles overleden. Eerder deze maand werd ze al eens opgenomen na een hartaanval. De allereerste pin-up werd 85.

Bettie Page was één van de voortrekkers van de seksuele revolutie in de jaren zestig. Als pin-upmodel kreeg ze nationale bekendheid met foto's in tijdschriften waarop ze enkel een bikini of lingerie droeg. In 1955 poseerde ze naakt in Playboy, ze was een van de eerste Playmates of the Month. Ze werkte slechts zeven jaar als model, maar deed in die tijd meer fotosessies voor bladen dan Marilyn Monroe en Cindy Crawford samen. Haar succes schreef ze in een later interview toe aan haar glimlach. "Ik speelde met de camera, ik amuseerde me. Ik stelde me gewoon voor dat de camera mijn vriendje was". Ze begon haar carrière op haar 27ste, en zeven jaar later vond ze dat het mooi was geweest. Daarna weigerde ze nog in beeld te komen. "Waarom zou ik? Je moet de mensen onthouden op hun best, zeker modellen".

In de jaren zestig nam haar leven een vreemde wending: ze bekeerde zich tot het christendom en werd missionaris in Angola. Sindsdien bleef ze uit de spotlights.

Leven en Werk van Bettie Page:

Odetta : The Voice of the Civil Rights Movement

De Amerikaanse folkzangeres en burgerrechtenactiviste Odetta Holmes is overleden. Odetta inspireerde in de jaren '60 met haar protestliederen artiesten als Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin. Haar stem begeleidde zwart Amerika onder meer bij de historische betoging voor meer rassengelijkheid in augustus 1963. Bij die betoging hield Martin Luther King zijn beroemde toespraak I Have a Dream; Odetta zong er Oh Freedom. Odetta werd in 1930 geboren in Alabama. Na de dood van haar vader verhuisde ze samen met haar moeder naar Los Angeles, waar een lerares de zangeres in het meisje ontdekte. In 1950 speelde ze haar eerste musicalrol, maar later ging ze aan de slag als zangeres in cafés en nachtclubs in San Francisco. Drie weken geleden werd Odetta opgenomen in een ziekenhuis in New York met nierproblemen. Daar overleed ze aan een hartstilstand. Ze werd 77.

Onbekend : De KKK Initiation Murder

Een vrouw uit Oklahoma, wiens identiteit nog niet werd vrijgegeven, is teruggevonden onder een struik in Louisiana. Ze was via het internet gerecruteerd om deel te nemen aan een initiatieritus van de Ku Klux Klan. Het idee was blijkbaar dat ze naar Sun zou reizen - een landelijk boerengat in Louisiana - en na de ritus zou terugkeren naar haar thuisstaat om daar meer zieltjes te winnen voor de foute bende. Mevrouw had tijdens het gebeuren misschien door dat ze wel extreem fout bezig was en wou onverwijld naar huis gaan, evenwel zonder de intiatie te vervolledigen. Dit was niet naar de zin van Raymond "Chuck" Foster, het leidertje van de groep KKK'ers, die er na een hevige discussie niets beters op vond dan de vrouw dan maar neer te knallen. Na de moord probeerden de KKK-leden alle sporen te wissen en werd het lichaam van de vrouw gedumpt langs de weg, maar ze vielen door de mand toen twee van de heikneuters in een plaatselijke supermarkt vroegen hoe ze bloedvlekken uit kleren konden krijgen. Acht mensen werden tot nu toe aangehouden, waaronder Foster.

Maudie Hopkins : De laatste weduwe

Maudie Hopkins is overleden; zij was waarschijnlijk de allerlaatste weduwe van een veteraan van de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Geboren als Maudie Acklin trouwde ze in 1934 (ze was toen 19) met de 86-jarige William M. Cantrell, in de hoop om zo aan haar armoedig bestaan te kunnen ontsnappen. Cantrell was op zijn 16e bij het leger van de Geconfedereerden gegaan, waar hij dienst deed bij de Virginia Infantry. Hij werd in 1863 gevangengenomen en keerde vervolgens terug dankzij een gevangenenruil. Zijn eerste vrouw was in 1929 gestorven. In 1937, na Cantrells dood, hertrouwde ze en kreeg nog 3 kinderen. Eerst hield ze haar huwelijk verborgen, uit angst voor het geroddel dat er zou komen door het trouwen met een veel oudere man. Blijkbaar was het niet ongewoon dat jonge vrouwen in Arkansas trouwden met Burgeroorlogveteranen, want in 1937 werd er nog een wet gestemd die stelde dat vrouwen die met veteranen trouwden, geen aanspraak konden maken op een weduwenpensioen (wat later nog veranderd werd naar alle weduwen die geboren waren na 1870). Maudie werd 93.

Estelle Getty : Golden Girl

Estelle Getty, echte naam Estelle Scher-Gettleman, is het hoekje om. Ze werd vooral bekend door haar rol van Sophia Petrillo in de jaren '80-soap The Golden Girls (1985-1992), een sitcom over vier oude vrouwen die samen in een huis in Florida woonden. Voor haar rol als de Siciliaanse moeder van Dorothy Zbornak (in werkelijkheid was de 'moeder' trouwens een jaar jonger dan haar 'dochter') kreeg ze zelfs een Emmy Award. Ze werd trouwens bijna elk jaar genomineerd voor Oustanding supporting actress in a Comedy Series. In 2003 was er nog een Golden girls reünie op Lifetime tv, maar daar kon ze niet bij zijn omdat ze toen aan haar bed gekluisterd lag door Lewy Body-dementie. Getty werd 84.

Dorian Leigh : Het eerste supermodel

Dorian Elizabeth Leigh Parker is overleden. Ze wordt beschouwd als 's werelds eerste supermodel. Het toppunt van de carrière van het Amerikaanse model waren de jaren '40, '50 en '60 van de vorige eeuw. Ze zou de inspiratie geweest zijn voor het door Audrey Hepburn gespeelde personage Jo Stockton in de musical Funny Face (1957) en Holly Golightly, een personage uit Truman Capote's Breakfast at Tiffany's. Na haar jaren als model opende ze haar eigen agentschap in Parijs, maar door de illegale activiteiten van haar vierde man moest ze het opdoeken. Haar privéleven was nogal turbulent; ze trouwde en scheidde vier keer en had twee buitenechtelijke kinderen. Een dochter bij een ski-instructeur (cliché) en een zoon bij een racepiloot. Die laatste werd drugsverslaafde en pleegde zelfmoord op zijn 21e, in 1977, door uit een raam te springen. Na zijn dood werd ze een born-again christian. Ze overleed aan de gevolgen van Alzheimer op haar 91e.

Evelyn Keyes : Gone with the Wind

Evelyn Keyes is overleden. De Amerikaanse actrice werd vooral bekend door haar rol in de klassieker Gone with the Wind uit 1939, waarin ze de zuster speelde van Scarlett O'Hara. Ze speelde eigenlijk vooral in B-films, maar mocht af en toe ook een grote rol op haar nemen, zoals (naast die in Gone with the Wind) in Mrs. Mike (1949) en The Seven Year Itch (1955), waarin ook Marilyn Monroe op kwam draven. Officiëel ging ze in 1956 met pensioen, maar ze beëidnigde haar carrière pas echt in 1989. Evelyn overleed thuis aan kanker, op 91-jarige leeftijd.