Sahan Dosova : Wie is er nu eigenlijk de oudste?

Sahan Dosova is gestorven. Als we haar geboortedatum mogen geloven, zou de Kazakhstaanse vrouw één van de oudsten ooit geweest zijn. Ze werd ontdekt tijdens een volkstelling, toen ze beweerde dat ze op 27 maart 1879 het levenslicht zag - wat haar de volle 130 jaar maakte. Bovendien stond ze ook geregistreerd bij een volkstelling onder Stalin in 1926; toen was ze blijkbaar al 47. Als alle data kloppen - het was vrij gewoon voor mensen bij een volkstelling om zomaar een datum op te geven en er is geen geboortecertificaat - zou ze dus even oud zijn als de gloeilamp, die ook in 1879 het levenslicht zag. Andere beroemde geboorten in 1879 waren ook Albert einstein, Leon Trotsky en Stalin. Ze had tien kinderen, waarvan er nog drie in leven zijn, en was al weduwe sinds haar man sneuvelde in de Slag bij Stalingrad. Sahan beweerde dat ze nog nooit naar een dokter was geweest, nooit snoep at en dat ze een zwak had voor kaas. Volgens haar is het haar humor die haar zo oud liet worden. Tot nader order is de oudste geregistreerde mens ooit nog steeds de française Jeanne Calment, met 122 lentes.

Henry King : Aanklager in Nürnberg

Henry T. King Jr. is overleden. De Amerikaanse advocaat werd beroemd als aanklager op de naoorlogse Nürnbergprocessen voor de Verenigde staten. Zijn opdracht was het voorbereiden van de aanklacht tegen de Duitse generale staf en het oppercommando van het leger (OKH). Prominente figuren waren onder meer Walther von Brauchitsch, Heinz Guderian en Erhard Milch. Von Brauchitsch, het hoofd van de Wehrmacht, ontsprong de dans door op tijd te sterven in oktober 1948, nog voor hij berecht kon worden, en Guderian, de uitvinder van de Blitzkrieg, werd niet vervolgd omdat het tribunaal oordeelde dat zijn daden overeenstemden met die van een professionele soldaat - iets wat niet in goede aard viel bij de Sovjetunie en Polen. Milch, de man die van de Luftwaffe een geduchte oorlogsmachine maakte, kreeg uiteindelijk 20 jaar. Tijdens de processen nam King interviews af met Hermann Göring en Albert Speer. Aan die laatste zou hij een vriend voor het leven overhouden. Volgens King was Speer een eerlijk man en ook de enige die verantwoordelijkheid op zich nam voor zijn daden (de meningen verschillen hier ook over, maar bon). Hij schreef later over Speer dat 'In a technological world, the magic concoction for evil consists of blind technocrats such as Speer led by an evil and aggressive leader such as Hitler.' Als mensen hem vroegen hoe hij het kon volhouden om dagelijks al die gruwelijkheden voor zich te krijgen, was het standaardantwoord steeds 'Scotch'. Na de processen werd hij professor, activist en schrijver en gaf hij lezingen over internationaal recht en oorlogsmisdaden. Zijn invloed was zo groot dat hij omschreven werd als 'the George Washington of modern international law'. In de jaren '90 werkte hij mee aan het Joegoslaviëtribunaal en in 2006 werd hij geïnterviewd voor het docudrama Nuremberg: Nazis on Trial van de BBC. Henry King werd 89.

Fons Brydenbach: op een zucht van brons

Fons Brydenbach, een klinkende naam in de atletiekwereld, is op 53-jarige leeftijd overleden. Twee olympische finales in de 400 meter liep hij en twee keer werd hij Europees Kampioen op zijn favoriete afstand.

In 1976 strandde Brydenbach op 5 honderdsten van het olympisch podium in Montréal. Daarover zei Brydenbach later: “Als ze de nummers 1 en 3, een Rus en een Oost-Duitser nu zouden controleren, dan had ik zeker een medaille gehad.” Vier jaar later stond Brydenbach weer in de finale, en werd hij vijfde.

Brydenbach zelf vond de twee olympische finales echter niet de meest memorabele momenten uit zijn carrière. Dat was de memorial Van Damme in 1977, waar hij de quasi-onklopbare sprintlegende Edwin Moses zijn hielen liet zien. Qua eerbetoon aan zijn verongelukte maatje Ivo Van Damme kon dat tellen.

Brydenbach stopte op vrij jonge leeftijd al met topsport, hij was toe amper 28, maar had een universitair diploma op zak, waarmee hij aan de slag ging bij Janssens Pharmaceutica.

Nice to know: het Belgisch record van Fons Brydenbach op de 400 meter indoor is nog steeds niet gebroken. Dat record is ondertussen 35 jaar oud en was toen goed voor een wereldrecord.

Een terugblik op de olympische daden van Brydenbach

Valentin Varennikov : De laatste Stalinist

Valentin Ivanovich Varennikov is overleden. De Russische generaal en politicus beleefde zijn militaire vuurdoop (letterlijk) in de Tweede Wereldoorlog in de Slag van Stalingrad en hield het helemaal vol tot aan de Slag bij Berlijn, waar hij één van de bevelhebbers was van de troepen die de Reichstag innamen. Na de Tweede Wereldoorlog werkte hij zich rustig naar boven tot hij in 1979 het plaatsvervangend hoofd werd van de Generale Staf van de sovjetunie. In dat jaar vielen de Sovjettroepen Afghanistan binnen. De laatste jaren van dat débacle was Varennikov de persoonlijke vertegenwoordiger van de Sovjetminister van Defensie, die onderhandelingen voerde met de afgevaardigden van de Verenigde Naties, daar aanwezig om de terugtrekking van de Sovjettroepen in 1988-89 te overzien. In 1989 schopte hij het tot opperbevelhebber van de landstrijdkrachten en werd hij benoemd tot de plaatsvervangende minister van Defensie. In 1991 liet hij in augustus nog eens goed van zich horen door zich bij de staatsgreep tegen Mikhail Gorbachov aan te sluiten. Die viel in het water en Varennikov werd gearresteerd. Hij werd voor de rechtbank gebracht en uiteindelijk vrijgesproken in 1994. Varennikov was overigens de enige van de aangeklaagden die weigerde om amnestie te aanvaarden. Daarna zetelde hij in de Duma bij de communistische vleugel. In 2003 sprong hij even over naar de Rodina-partij, een bont allegaartje van nationalisten en linkse groeperingen, maar in 2007 was hij weer terug van de partij bij de communisten. Varennikov was ook één van de meest uitgesproken verdedigers van het Stalinisme; volgens hem was het enkel en alleen aan Stalin te danken dat Rusland een groot land was. De Held van de Sovjetunie - één van zijn vele decoraties - Valentin Varennikov werd uiteindelijk 85.

Dom DeLuise: een groot man alle betekenissen van het woord

Dom DeLuise was in meer dan 1 opzicht een groot man. Groot in afmetingen en groot in het teweegbrengen van vreugde en gelach. He will be missed.” Dat zei regisseur Mel Brooks na het overlijden van één van zijn favoriete acteurs, Dom DeLuise.

DeLuise speelde een rol in de meeste realisaties van Mel Brooks: History of the World, Silent Movie, Blazing Saddles en Robin Hood, Man in tights om er maar enkele te noemen. De omvangrijke acteur speelde vaak aan de zijde van zijn maatje Burt Reynolds. U kan de twee aan het werk zien in The Cannonball Run, Smokey and the Bandit II, The End, en All Dogs Go to Heaven.

DeLuise maakte ook artistiek zijsprongetjes. Zo stond hij af en toe op broadway, schreef kinderboeken, en de twee kookboeken weerspiegelden zijn passie voor alles wat met eten te maken had.

DeLuise werd 75 jaar oud.

Een Fragment uit The history of the world pt.1 met Deluise als Caesar:

Feroz Khan : De Clint Eastwood van Bollywood

U kent al de gewone western, ongetwijfeld is ook de spaghetti-western u bekend, maar onlangs is ook dé ster van de curry-western overleden. De curry-western was en is de Indische Bollywood-versie van het gevierde genre. En wat iemand als Clint Eastwood of Lee Van Cleef voor het Westen waren, dat was Feroz Khan voor het Indische subcontinent. Hij begon met acteren in de jaren '60 en beleefde zijn hoogdagen in de jaren '70 en '80, toen hij ook nog eens ging regisseren. Die laatste stap ondernam hij omdat hij niet tevreden was met wat de Indische filmindustrie hem te bieden had. In de jaren '60 dook hij op in een hele resem low budgetfilms en zelfs een Hollywoodprent als Tarzan goes to India (1962), maar het filmlandschap stak hem tegen en vanaf 1972 stond hij ook zelf achter de camera. Na zijn debuut met Apradh (1972) maakte hij een Bollywood-remake van The Godfather, Dharmatma (1975). Na het succes van verdeelde hij de rest van zijn tijd deels met acteren in curry-westerns en het regisseren van de ene kaskraker na de andere. Feroz Khan kreeg al gauw de bijnaam Clint Eastwood van Bollywood. Steeds weer speelde hij de ruige held met een sigaar tussen zijn lippen die gezwind over het witte doek wandelde en zo een totaal nieuwe actieheld introduceerde in zijn thuisland. Zijn toppunt als regisseur beleefde hij met Qurbani (1980). Die film was in vele opzichten baanbrekend, niet in het minst omdat Feroz zich voor de sountrack wendde tot de Anglo-Indische Biddu, die in het Westen toen hits scoorde met Kung Fu Fighting en I Love to Love, iets wat tot dan ongekend was in Bollywood. Zijn laatste optreden was in 2007, toen hij opdaagde in Welcome. In datzelfde werd er kanker bij hem ontdekt, wat hem uiteindelijk ook de das zou omdoen. Feroz Khan werd 69.

Om u een idee te geven van wat Feroz Khan zoal deed, hier is hij in zijn Godfather-remake Dharmatma (in volle zangactie, iets dat vrij populair was en is in Bollywood):

Ken Annakin : The Longest Day

178 minuten. Zoveel tijd had producer Darryl F. Zanuck nodig om de landing in Normandië te verfilmen in 1962 met The Longest Day. Naar de normen van de vroege jaren '60 was het oorlogsepos vrij rauw (vergeleken met de openingsscène van Saving Private Ryan is het zelfs wat mak, maar ondertussen zijn we dan ook al wat gewend). Het geheel werd opzettelijk in somber zwart-wit gefilmd. Het doel was een multinationaal perspectief te bieden van D-Day. Kenneth Cooper Annakin was de Britse regisseur die de Britse en Amerikaanse scènes op zich nam, samen met Zanuck en nog drie anderen, die de andere deelnemers in beeld brachten. Het zou één van de hoogtepunten van Annakins carrière worden. Het scherm werd bevolkt door dé sterren van die tijd: John Wayne, Henry Fonda en Sean Connery ontwijken er alles wat er op hun wordt afgeschoten. Een andere acteur, Richard Todd, was er trouwens ook écht bij op 6 juni 1944. Hij mocht eerst zichzelf spelen, maar bedankte en ging voor een burgemeester, omdat zijn rol anders te klein zou zijn. Andere kaskrakers die Annakin hielp regisseren waren onder meer die andere megalomane oorlogsprent, The Battle of the Bulge (1965) en het ambitieuze Those Magnificent Men in Their Flying Machines (1965). Ook die kenden een cast om u tegen te zeggen. The Battle of the Bulge zag nog eens Henry Fonda in oorlogskostuum, ditmaal vergezeld van Charles Bronson en Robert Ryan. Those Magnificent Men in Their Flying Machines was dan weer een komedie over een vliegtuigrace in 1910. Annakins laatste volledig voltooide film was The New Adventures of Pippi Longstocking (1988). In 1992 ging nog hij naar Rusland en China om Ghenghis Khan mee te verfilmen, maar de Italiaanse producer ging bankroet en van het hele project kwam niets meer terecht. In 2001 schreef hij zijn autobiografie So you wanna be a director?. Er deden overigens geruchten de ronde dat George Lucas, een goede vriend van Annakin, diens familienaam in zijn hoofd had toen hij een naam moest bedenken voor zijn Darth Vader, alias Anakin Skywalker. Lucas ontkrachtte dit evenwel na Annakins dood. Ken Annakin werd 94.

Hier alvast de trailer van The Longest Day: