Adolf Storms : de slachter van Deutsch Schützen

Oorlogsmisdaden verjaren niet, en Adolf Storms zal het geweten hebben. De stokoude Duitser kreeg vorig jaar een dagvaarding in zijn bus voor zijn aandeel in de slachtpartij van Deutsch Schützen.

In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog zat Storms, toen lid van de 5e SS Panzer-divisie "Wiking", in de bossen van Oostenrijk rond te hotsen, nabij het dorpje Deutsch Schützen. Daar zaten ook een pak Joodse slavenarbeiders, die werden afgebeuld door onder meer Storms en nog wat Hitler Jugend. Toen de Russische pletwals altijd maar dichterbij kwam en het wat te heet onder hun voeten werd, werden de slavenarbeiders afgemaakt. Storms dwong hen om al het waardevolle dat ze nog op hun lijf hadden af te geven, waarna ze moesten knielen en ze neergeschoten werden. 57 gingen er zo het hoekje om. Pas in 1995 werd het massagraf teruggevonden.

Storms maakte het daags erna nog wat bonter door iemand neer te knallen die niet meer verder kon op een dodenmars van Deutsch Schützen naar Herberg. Na de oorlog ging hij gewoon terug naar huis in Duitsland, waar hij als manager van een treinstation aan de bak kwam. Maar dan was er een Weense student, Andreas Forster, die onderzoek deed naar Deutsch Schützen die toevallig op de naam van Storms stuitte. Hij groef wat dieper en al snel had hij Storms' aandeel door. Forster en zijn prof gingen hem zelfs interviewen, maar Storms ontkende alles en herinnerde zich niets meer.

Maar hij werd toch gedagvaard. Niet dat het uiteindelijk veel hielp: voor hij voor het gerecht kon verschijnen, overleed de voormalige SS'er bij hem thuis. Storms werd 90.

Fritz Darges : De laatste adjudant van Hitler

Fritz Darges is gestorven. De Duitser was de laatste nog levende persoonlijke adjudant van Adolf Hitler. Darges zat sinds 1 april 1933 bij de SS. In 1936 werd hij de assistent van Martin Bormann, de privé-secretaris van de Führer. Darges omschreef Bormann als 'een strenge chef'. Op 21 oktober 1940 volgde de grote promotie: Darges werd de persoonlijke adjudant van Adolf Hitler. Vanaf dat moment bracht hij bijna al zijn tijd door aan de zijde van de oppernazi. Hitler spendeerde veel tijd op de Obersalzberg in Beieren, wat al snel Darges' hoofdwerkplek werd. Zijn job? Heel eenvoudig. Hij was verantwoordelijk voor het dagelijkse programma van de Führer en moest op elk moment voor hem klaarstaan.

Na vier jaar werd Darges op 19 juli 1944 op staande voet ontslagen. De reden? Tijdens een vergadering in de Wolfsschanze, Hitlers militaire hoofdkwartier aan het Oostfront, stonden alle ramen open omdat het snikkend heet was. De Führer kreeg het op zijn heupen van een bijzonder lastige vlieg, die heel de tijd van zijn schouder op de uitgespreide kaarten en terug vloog. Hitler beval Darges om de vlieg weg te krijgen. Darges antwoordde daarop dat de vlieg een vliegend probleem was en dat de aanwezige adjudant van de Luftwaffe, Nicolaus von Below, verantwoordelijk was voor vliegende dingen. Waarop Hitler antwoordde: 'Darges, melden Sie sich bei Ihrem Regiment!'. Zijn ontslag redde hem het leven, want een dag later probeerde kolonel von Stauffenberg Hitler op te blazen. Darges' vervanger overleefde de ontploffing niet. De ontslagen adjudant zat op dat moment in een filmzaal.

De rest van de oorlog bracht SS-Obersturmbahnführer Darges aan het Oostfront door, als bevelhebber van het 5e SS-Panzerregiment 'Wiking'. Hij kreeg nog het Ritterkreuz voor moed maar eindigde in Brits-Amerikaanse krijgsgevangenschap.

En toch, ondanks zijn bruusk ontslag, van de Führer geen kwaad woord, aldus Darges. Hij omschreef hem als 'ganz normal' en vriendelijk in de omgang. Er hing een familiale atmosfeer. Op een bepaald punt werd Darges zelfs gevraagd of hij geen interesse had in de zuster van Eva Braun, Hitlers maitresse, maar Darges bedankte voor de eer. Hij zag het niet zitten om de zwager van de Führer te worden. In een interview met een veroordeelde neonazi werd hem gevraagd of hij hetzelfde zou gedaan hebben, mocht hij de klok kunnen terugdraaien. Zijn antwoord: 'Ja. Unser Traum war doch ein großdeutsches Reich.'

Na de oorlog werkte hij nog ettelijke decennia bij Opel. Fritz Darges werd uiteindelijk 96 voor hij rustig thuis overleed.

Josias Kumpf : De kampbewaker die erbij stond

In de begindagen van november 1943 begonnen de Nazi's met Aktion Erntefest. Het was de moord op meer dan 42.000 mannen, vrouwen en kinderen in drie concentratiekampen in Oost-Polen. Het 'Oogstfeest' begon in de vroege uurtjes van 3 november, toen de werkkampen Trawniki en Poniatowa omsingeld werden door leden van de SS en de politie. De Joden werden uit de kampen gehaald en in groepjes naar nabijgelegen putten gebracht, waar ze systematisch werden omgebracht.
Langs de doodsput bij Trawniki stond toen Josias Kumpf. Zijn orders waren duidelijk: hij moest de terdoodveroordeelden in de gaten houden en als er iemand probeerde te ontsnappen, moest hij ze neerschieten. 8.000 doden later was Erntefest in Trawniki voorbij.
De in Servië geboren Kumpf sloot zich in 1942, op zijn zeventiende, aan bij de SS Totenkopfverbände, de SS-organisatie die zich bezighield met de administratie van de kampen. Hij diende als bewaker in Sachsenhausen, dan in Trawniki en eindigde zijn oorlogscarrière als opzichter van slavenkampen in bezet Frankrijk, waar de lanceerinstallaties voor de V1 en V2 gebouwd werden.
Na de oorlog emigreerde hij in 1956 naar de Verenigde Staten, waar hij in 1964 het staatsburgerschap verkreeg. Kumpf bracht de jaren daarop vredig door in Wisconsin. In 2003 achterhaalde de arm der wet hem echter. Hij werd aangeklaagd voor oorlogsmisdaden in verband met zijn aandeel in de beruchte 3 november 1943 en in 2005 verloor hij zijn staatsburgerschap. In maart van dit jaar werd hij gedeporteerd naar Oostenrijk, waar hij terecht zou staan. Peter Rogers, de immigratie-advocaat van Kumpf, gaf toe dat zijn cliënt aanwezig in Trawniki, maar sprak het goed door te zeggen dat hij 'never laid a finger on anyone, he never shot at anyone.'

Hij stond er bij en keek ernaar. 'Kumpf's personal presence functioned to discourage escape attempts and maintain order over the prisoners... (H)e presided over and witnessed the torture and murder of helpless people,' aldus de woordvoerder van het Amerikaans gerecht, Ian McCaleb.
Josias Kumpf, de kampbewaker die er gewoon bij stond, overleed in een ziekenhuis in Wenen. Hij werd 84.

Jean Vermeire : De laatste Rexist

Jean Vermeire is op 2 oktober 2009 in alle discretie gecremeerd in België. Vermeire was in zijn 'hoogdagen' de rechterhand van Léon Degrelle, Belgisch collaborateur par excellence en de leider van het extreem-rechtse Rex (en door Hitler ooit nog omschreven als 'de enige bruikbare Belg'). Rex, opgericht in 1936, was geïnspireerd op het Italiaanse voorbeeld van Il Duce Mussolini.

Vermeire werkte aanvankelijk voor Le XXe Siècle, een katholiek-nationalistische krant met sympathie voor het fascisme. Daar ontmoette hij Léon Degrelle. Een andere journalist bij Le XXe Siècle was Georges Rémi, later beter bekend als Hergé. Vermeire sloot zich aan bij Rex, dat na de Duitse invasie en bezetting helemaal naar de kant van de nazi's overging. In augustus 1941 ging hij bij het Légion Wallonie, een door Degrelle uit de grond gestampt leger om ten strijde te trekken tegen de Sovjetunie. Vermeire werd luitenant en was al snel niet meer van de zijde van Degrelle te krijgen. In 1943 trok Vermeire, ondertussen al gepromoveerd tot SS-kapitein, naar Berlijn, waar hij de nazi's de SS-Divisie 'Wallonie' voorstelde, de opvolger van het Waalse Legioen.

Na de oorlog werd Vermeire gearresteerd en ter dood veroordeeld, maar in 1951 werd hij weer vrijgelaten. Hij ging werken in de textielsector, maar bleef ook politiek actief in de verschillende vriendenkringen en veteranenverenigingen van de voormalige Oostfronters. In 1984 sloot hij zich aan bij Les Bourguignons (bourguignon was de bijnaam voor de Waalse Oostfronters). De fascistische trekjes kwamen weer boven (niet dat ze ver weggeweest waren) en Vermeire was al snel de grote leider van Les Bourguignons. Hij bezocht Degrelle nog regelmatig in diens Spaanse ballingsoord. Bij Degrelles dood in 1994 was hij het die de asse van de foutste Belg verstrooide op een tot op heden nog onbekende plaats.

Evenwel, zoals het een fascistische bende betaamt, was er al snel onvrede in de rangen van Les Bourguignons. Vermeires ietwat autoritaire manier van leiderschap zal er misschien wat mee te maken hebben gehad. De banden met zijn ideologische broedertjes van Front National - zowat de Waalse versie van het Vlaams Belang - bleven wel goed onderhouden.

Tot op het einde van zijn dagen bleef Vermeire zijn grote voorbeelden - Degrelle en Hitler - verdedigen en ophemelen. Over zijn nazi-verleden had hij geen spijt, integendeel. Magere Hein heeft hem uiteindelijk opgehaald tijdens zijn jaarlijkse verlof in Spanje. Jean Vermeire werd 91. Met hem sterft de laatste leider van Rex.