Walter Seltzer : Soylent Green

In 1935 maakte Walter Seltzer een reclamecampagne voor Mutiny on the Bounty, de laatste nieuwe film van MGM. Daar modderde hij twee decennia aan, tot hij in 1955 belast werd met de marketing rond de film Marty met Burt Lancaster. Hier schreef hij voor de eerste keer filmgeschiedenis: de campagne rond Marty was de eerste waar er meer van het budget werd opgedaan aan reclame voor de Oscars dan om de film zelf te maken (zelfs al was hij maar low budget). Het moet geholpen hebben, want Marty won uiteindelijk vier Oscars.
Tegen het einde van de jaren '50 hielp hij mee in Marlon Brando's productiemaatschappij. Vanaf het daaropvolgende decennium zou hij zijn hoogdagen beleven. Samen met zijn goede vriend, de aflijvige Charlton Heston, zou hij een reeks films maken die zijn naam voorgoed zouden vestigen. De twee beroemdste waren The Omega Man (1971) en het ongeëvenaarde Soylent Green (1973).
Toen de jaren '70 op hun einde liepen, stopte Seltzer met het maken van films en ging hij de volgende veertig jaar wijden aan het Motion Picture and Television Fund, dat zich ontfermde over ouder wordende acteurs en anderen in de industrie. Hij voorzag onder meer in een hospitaal en een rusthuis.
In dat rusthuis overleed hij ook aan een longontsteking, 96 jaar oud.

En hier de trailer van Soylent Green:

Bernd Eichinger : Der Untergang

Bernd Eichinger hield nogal van controverse. De Duitse producent liet zich voor de eerste keer opmerken in 1982, toen hij meewerkte aan Christiane F, een film over drugsverslaafde tieners in Berlijn. In 1986 stond hij mee op de aftiteling van The Name of the Rose, de verfilming van het boek van Umberto Eco met o.a. Sean Connery. Daartussen, in 1983, waagde hij zich ook aan The Neverending Story. Zijn naam was al snel gemaakt en in 2002 kwam Resident Evil. Hij zou de volgende twee Resident Evil-films ook nog producen (Apocalypse in 2004 en Extinction in 2007).

In 1979 had Eichinger een aandeel gekocht in de filmstudio Neue Constantin Film, waarvan hij executive producer werd. De studio ontpopte zich tot één van de meest succesvolle Duitse filmstudios. Met Neue Constantin waagde hij zich in 2004 aan zijn meest controversiële film: Der Untergang. Der Untergang gaf de laatste dagen van Hitler weer (schitterend vertolkt door Bruno Ganz) en zorgde voor de nodige controverse in Duitsland. Daar was het nog altijd not done om Hitler menselijke trekjes te geven (stel u voor), zoals in Der Untergang het geval was. De kijker werd geconfronteerd met een Führer die zowaar lief en vriendelijk kon zijn tegen mensen. Het blijft één van de beste films over Hitler tot nu toe.

Ook één van zijn laatste films schoot bij veel Duitsers in het verkeerde keelgat. Der Baader Meinhof Komplex (2008) vertelde het verhaal van de RAF (Rote Armee Fraktion), één van de meest gewelddadige naoorlogse linkse groeperingen die Duitsland ooit gekend heeft. Verwanten van de RAF-slachtoffers beschuldigden Eichinger ervan dat hij de RAF ophemelde. Volgens Eichinger liet hij de gebeurtenissen gewoon voor zich spreken.

Hij overleed aan een hartaanval bij het eten. Bernd Eichinger werd 61.

En hier de trailer van Der Untergang:

Dino De Laurentiis: de puntjes op de ii

Dino De Laurentiis (wat de spellchecker ook beweren mag: met dubbel-i) is niet meer. De in 1919 geboren Italiaanse filmproducer is verantwoordelijk voor een hele rits prenten, waarvan u er waarschijnlijk meer gezien heeft, dan u zelf vermoedt: van knuddige fantasy-slasher Conan the Barbarian uit 1982 tot prestigieuze A-lijst thriller Hannibal van Ridley Scott uit 2001... in het lijstje van de bijna 150 films waarvoor hij als producer tekende, kunt u er vast een heleboel aankruisen.
En als u dat lijstje doorneemt, merkt u dat De Laurentiis het graag groots aanpakte en niet vies was het bizarre. Barbarella (1968), Flash Gordon (1980), Dune (1984) of Blue Velvet (1986): stuk voor stuk films met epische ambities, gigantische sets en karikaturistische, vaak ronduit weirde personages.

Dino De Laurentiis werd 91.

Het is moeilijk om uit de gigantische bibliotheek De Laurentiis-materiaal, dat op YouTube beschikbaar is, een keuze te maken, dus laten we ons leiden door persoonlijke voorkeur. Geniet van een streepje Flash Gordon:

Bob Guccione : Penthouse & Caligula

"Sickening, utterly worthless, shameful trash." Dat was het meedogenloze verdict van de filmcriticus Roger Ebert toen in 1979 de prent Caligula op de bioscoopzalen werd losgelaten. Het zou één van de weinige films worden waaruit Ebert ooit wegwandelde - "two hours into its 170 minute length." De "beste" kritiek hoorde Ebert volgens hem van een dame die aan het drankfonteintje stond: "This movie is the worst piece of shit I have ever seen."

De cast was nochtans fenomenaal: Malcolm McDowell (A Clockwork Orange) speelde de getikte Caligula en werd bijgestaan door andere sterren als Peter O'Toole (keizer Tiberius), John Gielgud (Nerva) en Helen Mirren (Caesonia, de laatste vrouw van Caligula). Het addertje onder het gras waren de producenten: Tinto Brass en nu wijlen Bob Guccione. Het script was geschreven door Gore Vidal. Brass was al bekend voor zijn erotisch getinte films en het was dan ook geen verrassing dat er serieus veel bloot in de film voorkwam. Maar ook Guccione nam een paar scènes voor zijn rekening, die iets explicieter waren dan wat ze (zelfs) in de jaren '70 in de mainstream cinema gewend waren.

Bob Guccione was sinds 1965 de uitgever van het mannenblad Penthouse. Penthouse was opgevat als een concurrent van Hugh Heffner's Playboy, maar iets meer down to earth. In de beginjaren van het blad zat Guccione zonder geld en nam hij zelf het merendeel van de fotoshoots voor zijn rekening. Maar Penthouse groeide fenomenaal en al snel zwom Guccione in het geld. En dat geld pompte hij ook in Caligula. De "historische" film begon nog op het gemak (zelfs als je de orgiescènes op het eiland Capri wegdenkt, waar Peter O'Toole de syphiloïde keizer Tiberius vertolkt), maar naarmate de minuten verstreken, werd de prent explicieter. Malcolm McDowell ramt op een bepaald punt zijn arm in de aars van een bruidegom, de helft van de cast wordt verkracht, gecastreerd of vermoord (of alledrie) en in de finale loopt het helemaal de spuigaten uit en wordt het eigenlijk gewoon porno met een zweem van kunstzinnigheid. Newsweek Magazine vatte het allemaal nog eens mooi samen met de kritische reflectie dat Caligula "a two-and-a-half-hour cavalcade of depravity that seems to have been photographed through a tube of vaseline" was. Met dank aan Bob Guccione, die de "stevigste" scènes voor zijn rekening nam. Er zijn nog verschillende versies van de film in omloop, met als kers op de taart de uiterst zeldzame onuitgebrachte versie van Gucccione himself, 210 minuten lang, die nog officieus in Cannes getoond werd.

Guccione trok het zich allemaal niet aan. Slechte reclame is immers ook reclame, zo zal hij gedacht hebben. In zijn latere jaren kreeg hij het nog wat hoger in zijn bol en maakte hij zelfs plannen voor de bouw van een kerncentrale - die nooit het levenslicht zag. De populariteit van Penthouse daalde echter altijd maar, ondanks inspanningen van Guccione om toch maar weer uit het slop te geraken, zoals een tevergeefse poging om Monica Lewinsky voor zijn fotolens te krijgen. Het mocht allemaal niet baten, in 2003 ging het blad bankroet en trad Guccione af als voorzitter van Penthouse International, Inc. Hij kreeg longkanker en dat deed hem uiteindelijk de das om. Bob Guccione overleed twee dagen voor zijn tachtigste verjaardag.

De Trailer zegt al genoeg:

Robert Baker : Van de Engelse B-film naar The Saint

Robert S. Baker is van ons heengegaan. De Brit domineerde de Britse B-filmscene gedurende enkele jaren, om dan de man achter succesvolle tv-series als The Saint en The Persuaders te worden. Baker heette oorspronkelijk Sidney, maar toen hij in het leger moest, ontdekte hij dat hij omringd was door allemaal Sidneys, waarop hij zichzelf Robert begon te noemen. Hij was een lid van de Army Film Unit in de Tweede Wereldoorlog. Daar ontmoette hij Monty Berman, met wie hij nog jaren zou samenwerken. Baker was één van de eerste Britse soldaten in de verwoeste Rijkskanselarij in Berlijn. Zijn foto hangt nog steeds in het Imperial War Museum.

Na de oorlog richtte hij samen met Berman zijn eigen productiehuis op, Tempean. Ze zouden samen meer dan 40 films produceren, soms aan een tempo van 2 à 3 per jaar. Naast de productie hield Baker zich ook bezig met het schrijven van scenario's, regie en camerawerk. Alle films hadden een klein budget, zelden meer dan £20.000, en de locaties waren meestal vlak buiten Londen, om zich de kosten van een filmset of een hotel te besparen. Eind jaren '50 begonnen de Hammerfilms aan hun opmars in het horrorgenre. Baker en Berman sprongen mee op de boot. Het resultaat was The Trollenberg Terror (1958; ook bekend als Creature from Another World, The Crawling Eye, The Creeping Eye, of zelfs The Flying Eye). Er was ook een soort van wisselwerking met de Hammerstudios: Jimmy Sangster schreef bv het script voor Blood of the Vampire (1958) en Jack the Ripper (1959). De Hammer-ster Peter Cushing was te zien in The Flesh and the Fiends (1960; ook bekend als Mania, Psycho Killers, of The Fiendish Ghouls).

Maar het was pas toen Baker zich op televisiereeksen ging focussen, dat hij bekend werd bij het grote publiek. Hij en Berman kregen de rechten te pakken voor de avonturen van Simon Templar, AKA The Saint, van schrijver Leslie Charteris. Voor de rol werd Roger Moore gekozen en tussen 1962 en 1969 was The Saint een ware hit. De reeks werd aan meer dan 60 landen verkocht. Na The Saint ging Baker verder met Roger Moore, ditmaal in The Persuaders!.

The Saint bleef Baker achtervolgen: in 1978 produceerde hij de Return of the Saint, ditmaal met Ian Ogilvy als Simon Templar. In 1987 was hij de co-producer voor The Saint in Manhattan en in 1997 was Baker de executive producer voor de film The Saint met Val Kilmer.

Robert S. Baker werd 92 voor hij op 30 september overleed. Het nieuws is nu pas bekendgeraakt.

Mort Abrahams : The Planet of the Apes

In de jaren '60 kreeg ene Mort Abrahams zijn filmplannen van een actiefilm waarin apen de wereld regeerden maar niet verkocht aan Hollywood. Hij trok zelfs naar Europa, in de hoop daar wat investeerders te vinden, maar ook daar waren ze niet geïnteresseerd. Uiteindelijk slaagden hij en zijn partner Arthur P. Jacobs er toch in om 20th Century Fox over de streep te halen. Het resultaat was de klassieker Planet of the Apes (1968), waarin Charlton Heston het aan de stok krijgt met apen die praten en zich even onderdrukkend gedragen als uw doorsnee mens. Het idee voor de film kwam van Jacobs, met wie Abrahams al had samengewerkt aan The Man from U.N.C.L.E. (1964-68), waar de 2 elkaar ook ontmoet hadden. Die had het idee opgedaan van het boek La Planète des Singes van Pierre boulle uit 1963. Jacobs was de producer van dienst, Abrahams de associate producer, maar het was Abrahams die alle acteurs en schrijvers inhuurde. De film kreeg de steun van de nieuwe jonge baas van de Fox-studios, ene Richard Zanuck. Die zou in 2001 de producer van de remake worden, The Legend of the Planet of the Apes. Diezelfde Zanuck had nog wel eerst gedreigd om Abrahams en Jacobs buiten te smijten als ze Planet of the Apes ook nog maar één keer vermelden. Pas in 1966, met het succes van de sci-fi Fantastic Voyage, veranderde hij van gedachten. De sequel van het origineel, Beneath the Planet of the Apes, werd ook door Abrahams uitgewerkt. De man achter Planet of the Apes overleed op 28 mei, maar het nieuws werd pas later bekend. hij werd 93.

Hier de trailer van het origineel:



en wat Richard Zanuck er van maakte in 2001:

Claude Berri : Du Poulet aux Ch'tis

Claude Berri heeft de geest gegeven. De Franse regisseur, producent, scenarioschrijver en acteur werd beschouwd als de grootmeester van de contemporaine Franse film. Berri, geboren als Claude Berel Langmann, vloog al bij zijn twee film in de prijzen: zijn kortfilm Le Poulet (1962, uitgekomen in 1965) won in 1966 de Oscar voor de beste fictie-kortfilm. Daarvoor had hij al een bescheiden carrière uitgebouwd als acteur (begonnen in 1953). Zijn beroemdste films waren het tweeluik Jean de Florette en Manon des Sources (beiden uit 1986). Andere bekende namen waren Le Vieil Homme et l'Enfant (1967), Le Mâle du Siècle (1975), Je vous aime (1980) en Germinal (1993). Ook twee Asterix-films kwamen van zijn hand: Astérix et Obélix contre César (1999) en Astérix et Obélix: Mission Cléopatre (2002). De man was in Frankrijk wereldberoemd, daarbuiten ging het echter wat minder. Enkele van zijn films kregen wel een Engelse versie, met als laatste het beroemde en beruchte Bienvenue chez les Ch'tis (2008), dat in de Engelstalige versie Welcome to the Sticks zal heten. Bienvenue chez les Ch'tis werd dé grootste kaskraker van Frankrijk en stootte ineens Titanic van die plek. Naar de lotgevallen van de Ch'tis kwamen meer dan 20 miljoen mensen kijken. En passant schoot de film wel in heel Noord-Frankrijk in het verkeerde keelgat. Les Ch'tis werd opgenomen in Sint-Winoksbergen, in Frans-Vlaanderen, maar iedereen in de film sprak er Ch'timi (een Picardisch patois), wat reacties uitlokte van de plaatselijke Nederlandssprekenden. Jean-Marie Le Penn gooide nog wat olie op het vuur door de hoofdrolspelers af te doen als "Arabieren" (als reden waarom hij de film niet goed vond). Tot nader order blijft Bienvenue chez les Ch'tis echter ongeklopt. Claude Berri werd 74.

En hier de trailer van Bienvenue chez les Ch'tis:

Ray Steckler : Cash Flagg

Ray Dennis Steckler is overleden. Steckler werd beroemd / berucht onder zijn (hoofd)pseudoniem Cash Flagg. In de late jaren '50, na een korte flirt met het leger, stortte de Amerikaan zich in de filmindustrie. Tot vlak voor zijn dood zou de man de ene B-film na de andere op de markt smijten. In 1964 begon hij in dat genre door The Incredible Strange Creatures Who Stopped Living and Became Mixed-Up Zombies te maken. Steckler produceerde en regisseerde de hele prent onder het pseudoniem Cash Flagg - de naam waaronder hij ook zelf in de film acteerde. Mixed-Up Zombies werd zo de eerste 'monster musical' (hij versloeg de tweede, The Horror on Beach Party, met slechts een maandje verschil). In 1964 was het ineens ook de langste filmtitel tot dan toe. Het eerste idee voor de titel was The Incredible Strange Creatures, or Why I Stopped Living and Became a Mixed-Up Zombie, maar daar kreeg Steckler bijna een proces mee aan zijn been met Kubrick's Dr. Strangelove (ook uit 1964). Na het succes van Mixed-Up Zombies liet hij nog andere klinkende titels als Rapt Pfink a Boo Boo (1966, een Batman-parodie), Sinthia, The Devil's Doll (1968), The Mad Love Life of a Hot Vampire (1971) en The Hollywood Strangler Meets the Skid Row Slasher (1979) op de wereld los. In de jaren '70 en '80 stortte hij zich ook in de porno-industrie, met allerlei rariteiten tot gevolg - om van de titels nog maar te zwijgen. Steckler regisseerde ook de videoclip voor White Rabbit van The Jefferson Airplane. Andere pseudoniemen van Steckler (om er maar een paar te noemen) waren Sven Christian, Sven Hellstrom, Harry Nixon, Michael of Michel J. Rogers, Wolfgang Schmidt en zijn porno-pseudoniem Cindy Lou Sutters. De man was net klaar met The Incredible Strange Creatures Part 2. "Cash Flagg" werd 70.

Met de trailer van The Incredible Strange Creatures Who Stopped Living and Became Mixed-Up Zombies krijgt u al een mooi idee van het werk van Cash Flagg...:

BR Chopra : Bollywood alom

Baldev Raj Chopra - beter bekend als BR Chopra is overleden in Mumbai / Bombay. De Indische filmmaker was één van de grootste producers van de Bollywood-scene, het Indische equivalent van Hollywood (en ondertussen trouwens groter dan zijn Amerikaanse tegenhanger). BR heeft meer dan 30 films op zijn palmares, waaronder enkele iconen van de Indische film zoals Naya Daur (1957), dat hij uitbracht vlak na de oprichting van zijn eigen productiehuis, B.R. Films. Een andere topper was Insaf Ka Tarazu oftewel The Burning Train (1980). Die twee films en een derde, Humraz (1967) gaven hem een cultstatus. Hij is ook beroemd vanwege zijn televisiereeks Mahabharata (latere jaren '80), gebaseerd op het gelijknamige Indische epos en één van de meest succesvolle serials van de Indische tv-geschiedenis. Van de Indische regering kreeg hij nog de Dadasaheb Phalke-prijs, de hoogste filmonderscheiding van het land. BR's broer Yash en zijn zoon Ravi zitten zelf ook in de filmindustrie. De veteraan van Bollywood werd 94.

Michael Crichton: Mr. Jurassic

John Michael Crichton is vandaag, op 66-jarige leeftijd gestorven aan de gevolgen van kanker.
Crichton was actief als auteur, scenarioschrijver, regisseur en film- en televisieproducer. Zijn bekendste werk is waarschijnlijk wel Jurassic Park uit 1990, verfilmd door Steven Spielberg. Deze roman kan gelden als een schoolvoorbeeld van Crichtons belangrijkste thema: het onvermijdelijke falen van complexe technologische systemen en de futiliteit van de daarin ingebouwde veiligheidsmechanismen.
Voor de literatuurwetenschappers onder ons: Crichton maakte vaak gebruik van de literaire techniek false document. Zijn verhalen werden voorzien van realistisch aandoend bronnenmateriaal, zoals citaten uit wetenschappelijke teksten, DNA-sequenties of computergrafieken, zodat de tekst het effect van een maximale suspension of disbelief op de lezer kan sorteren.

John Daly : De succesproducer

De Brits-Amerikaanse filmmagnaat John Daly, producent van dertien met Oscars bekroonde films, is gestorven. Liefst 21 films, waarvoor de producent in zijn ruim veertigjarige carrière de verantwoordelijkheid nam, werden voor een Oscar genomineerd. Dertien keer mocht zijn onderneming de begeerde trofee ook in ontvangst nemen - onder andere voor Platoon van Oliver Stone, The last emperor van Bernardo Bertolucci en The Terminator van James Cameron. Daly had in 1967 in Londen met de Engelse acteur David Hemmings het ontspanningsbedrijf Hemdale opgericht, dat naast vele muziekproducties ook onafhankelijke regisseurs vooruithielp. De acteurscarrières van onder meer Keanu Reeves, Denzel Washington en Julia Roberts werden daar op gang gebracht. In totaal produceerde de onderneming volgens eigen cijfers onder Daly meer dan honderd films. Na de verkoop van het bedrijf in 1995 nam Daly in 2003 de leiding over van de Amerikaanse onderneming Film and Music Entertainment. In mei legde hij omwille van gezondheidsredenen de bedrijfsleiding neer, maar bleef tot aan zijn dood voorzitter van de raad van bestuur. Daly werd 71.

Jerry Wexley : Producer van de groten

Gerald 'Jerry' Wexley is gestorven. De muziekjournalist die zich later met het producen ging bezighouden, was dé man in de muziekindustrie van de jaren '50 tot '80. Het was hij die de muziekwereld de term 'ryhtm and blues' schonk, toen hij nog voor Billboard Magazine werkte. In 1953 werd hij een partner van Atlantic Records, dat hij al snel uitbouwde en waar hij onder meer Ray Charles, The Drifters en Ruth Brown over de vloer kreeg. In 1967 werd hij Record Executive of the Year voor de carrière van Aretha Franklin. Andere groten van de jaren '60 waarmee hij samenwerkte waren Wilson Pickett en Dusty Springfield (het album Dusty in Memphis). In 1968 zorgde hij ervoor dat Led Zeppelin tekende bij Atlantic Records, met alle gevolgen vandien. In '75 stapte Wexler over naar Warner Bros. Records, waar hij Slow Train Coming van Bob Dylan voor zijn rekening nam. In de jaren '80 hield hij zich vooral bezig met George Michael. In 1987 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame; Wexler werd 91.

Charles Joffe : De man achter Woody Allen

Charles H. Joffe (links op de foto) is gestorven. De Amerikaanse filmproducent is vooral bekend omdat hij, in samenwerking met Jack Rollins, de producer en soms executive producer was van bijna alle films van Woody Allen. In 1977 won hij de Academy Award voor beste film als producer van Allen's Annie Hall. Joffe en Rollins zijn ook verantwoordelijk voor het lanceren van verschillende carrières van bekende komieken, zoals Robin Williams, Billy Cristal en Lenny Bruce. Toen ze Woody Allen in huis haalden, was die nog een onbekende scenarist. Dankzij hen kwam What's new, Pussycat?, zijn eerste film (in 1965), uit. Joffe, die al langer ziek was, werd 78.

Sydney Pollack: that's a wrap

Amerikaans cineast Sydney Pollack heeft vandaag, op 73-jarige leeftijd, afscheid genomen van dit ondermaanse. Hij stierf aan de gevolgen van kanker, een kwaal die bij hem 10 maanden geleden werd vastgesteld.

Pollack zal vooral bekend blijven als de regisseur van Out of Africa uit 1985, waarin hij Meryl Streep en Robert Redford tegen een majesteuze Keniaanse achtergrond filmde. De film werd elf keer genomineerd voor een Oscar en won er zeven, waaronder 'beste regisseur' en 'beste film'. Maar ook klassiekers zoals Tootsie (1982), met een travestiete Dustin Hoffman en The Way We Were (1973) staan op zijn imposante curriculum vitae.

Hollywood zat Sydney Pollack duidelijk onder de huid, en ook als producer en acteur was hij erg actief. Zo producete hij het recente Michael Clayton (2007) en zag er geen graten in zelf een rolletje mee te spelen.

De New York Times publiceerde een uitgebreid overlijdensbericht.

Miel Vanattenhoven : De Godfather van Jazz Middelheim

Miel Vanattenhoven, oprichter van de jazz-afdeling van de VRT en producer van het programma 'In de club', is niet meer. Sinds 1991 coördineerde hij ook Jazz Middelheim. Vanattenhoven begon zijn carrière eind jaren '60 bij de toenmalige BRT (de goeien ouwen tijd) als losse medewerker en sonorisator bij de dienst fictie van de televisie. Hij acteerde zelfs in 'Wij, Heren van Zichem' en andere producties. In 1969 werkte hij bij BRT 3 mee aan klassieke muziekreeksen en jazzprogramma's, wat hem al snel bij Jazz Middelheim deed terechtkomen. Begin jaren '70 ging hij naar BRT 1; toen Middelheim-organisator Elias Gistelinck ook die overstap maakte, raakte hij al snel betrokken bij de organisatie van het festival. Eerst nog samen met de blues in een lang programmablok op Radio 1, kwam later "In de Club" op dinsdagavond, dat 16 jaar lang op Radio 1 de vaste afspraak werd van de jazzliefhebbers. Samen met de andere jazzproducers, Gistelinck, Johan Vandenbossche en Mark Vandenhoof was Miel verantwoordelijk voor massa's opnamen, gemaakt met diverse jazzgroepen en -orkesten, goed voor een heel rijk en belangrijk archief bij de huidige VRT. Hij werd 63 voor de kanker hem velde.

Abby Mann : Kojak

Abraham Goodman, alias Abby Mann, is niet meer. Dat zegt u misschien niet veel, ware het niet dat Mann de man is achter de beroemde televisiereeks Kojak, u weet wel, die lollylikkende detective met zijn haarsnit à la biljartbal (persoonlijk veel naar gekeken, doch dit geheel terzijde). Naast dat meesterwerk werd hij vooral bekend door zijn keuze voor controversiële onderwerpen en sociaal drama. Zijn (andere) beroemdste werk is Judgement at Nuremberg, waar wijlen Richard Widmark (vide infra) in meespeelde. Mann werd 80.