Pietro Ferrero : boterhammekes me choco

De Italiaanse snoepfabrikant Pietro Ferrero is op 47-jarige leeftijd verongelukt tijdens een fietstochtje in Zuid-Afrika. Ferrero, de CEO van het Italiaanse bedrijf Ferrero SpA, was de vleesgeworden Willy Wonka. Uit zijn snoepfabriek stroomde het lekkers immers de wereld in: de Ferrero Rocher, de Mon Chérie, Tic Tacs, Kinder Chocolade (waaronder uiteraard de Kinder Surprise eitjes met bijhorend krakkemikkig prulspeelgoed), ... Maar zijn absolute topper was natuurlijk Nutella, de oorspronkelijke en ongetwijfeld nog steeds de beste choco ter wereld. Ferrero's grootvader en naamgenoot Pietro Ferrero, die het bedrijf in 1942 had gesticht, stond tijdens de Tweede Wereldoorlog voor het probleem van de rantsoenering en dus schaarste van chocolade. Daarom was hij gaan experimenteren met hazelnoten, met het ontstaan van zijn beroemde hazelnootpasta of choco tot gevolg.

Vandaag de dag is Ferrero SpA één van de grootste multinationals van Italië met een omzet van 6,3 miljard euro maar het blijft een familiebedrijf dat voor 100% in handen is van de Ferrero's.

Dino De Laurentiis: de puntjes op de ii

Dino De Laurentiis (wat de spellchecker ook beweren mag: met dubbel-i) is niet meer. De in 1919 geboren Italiaanse filmproducer is verantwoordelijk voor een hele rits prenten, waarvan u er waarschijnlijk meer gezien heeft, dan u zelf vermoedt: van knuddige fantasy-slasher Conan the Barbarian uit 1982 tot prestigieuze A-lijst thriller Hannibal van Ridley Scott uit 2001... in het lijstje van de bijna 150 films waarvoor hij als producer tekende, kunt u er vast een heleboel aankruisen.
En als u dat lijstje doorneemt, merkt u dat De Laurentiis het graag groots aanpakte en niet vies was het bizarre. Barbarella (1968), Flash Gordon (1980), Dune (1984) of Blue Velvet (1986): stuk voor stuk films met epische ambities, gigantische sets en karikaturistische, vaak ronduit weirde personages.

Dino De Laurentiis werd 91.

Het is moeilijk om uit de gigantische bibliotheek De Laurentiis-materiaal, dat op YouTube beschikbaar is, een keuze te maken, dus laten we ons leiden door persoonlijke voorkeur. Geniet van een streepje Flash Gordon:

Franco Ballerini : de kasseivreter van Firenze

De Italiaanse wielrenner Franco Ballerini is op 45-jarige leeftijd verongelukt. Ballerini werd geboren op 11 december 1964 te Firenze. In 1987 maakte hij zijn debuut in het profpeloton bij Magniflex. Hij won in 1990 met Parijs-Brussel zijn eerste grote koers, twee jaar later won hij met GB de ploegentijdrit in de Ronde van Frankrijk. Al snel bleek dat hij vooral talent had om heel hard over de kasseien te dokkeren en in 1993 werd hij dan ook 2de in Parijs-Roubaix, de kasseikoers bij uitstek, nadat hij op de streep geklopt werd door Gilbert Duclos-Lasalle.

In 1995 stapte hij over naar Mapei, de ploeg van Patrick Lefèvre die in de 2de helft van de jaren '90 de klassiekers compleet zou domineren met toppers als Museeuw, Bartoli, Tafi, Vandenbroucke en Bortolami. Patrick Lefèvre kon de noeste stoemper Ballerini kneden tot een koereur die meer tactisch ging nadenken en koersinzicht ontwikkelde. 1995 zou zijn topjaar worden met eerst de zege in de Omloop Het Volk en later dat jaar zijn eerste overwinning in Parijs-Roubaix. In 1998 voegde hij zich met opnieuw een zege in de Hel van het Noorden in een zeer exclusief rijtje van renners die Roubaix twee keer wisten te winnen.

Nadat hij in 2001 een punt gezet had achter zijn carrière als wielrenner, werd hij de coach van de Italiaanse nationale ploeg. Hij zou uitgroeien tot de meest succesvolle bondscoach uit het moderne wielrennen met 4 zeges in het Wereldkampioenschap (Cipollini 2002, Bettini 2006 & 2007, Ballan 2008) en olympisch goud in Athene (Bettini 2004). Hij was dit jaar al voor het tiende achtereenvolgende jaar bondscoach, zijn status als peetvader van het Italiaanse wielrennen was onbetwist. In zijn vrije tijd had Franco Ballerini een passie gekregen voor autosport. Dit weekend reed hij in een rallywedstrijd in Larciano als navigator in een Renault Clio naast piloot Alessandro Ciardi. De auto geraakte van de baan en knalde frontaal tegen een muur. De wielerheld stierf ter plaatse.

In onderstaand filmpje kan u Franco Ballerini nog eens winnend over de streep zien komen in Parijs-Roubaix (tot 0:55, daarna zijn het zijn overwinningen als bondscoach).

Alda Merini : het kleine Milanese meisje

DOPO TUTTO ANCHE TU

Dopo tutto anche tu
che dovrei sentire nemico
e che perdono.
Sei soltanto un uomo
che cerca di capire
e di non capire nessuno.
La tua generosità
è falsa come la mia.
Nessuno di noi
è talmente buono
da far sortir
miracoli dai versi.
Nessuno di noi
è talmente puro
da dimenticarli
per sempre.


APRES TOUT MEME TOI

Après tout même toi
que je devrais sentir ennemi
et que je pardonne.
Tu es seulement un homme
qui essaie de comprendre
et de ne comprendre personne.
Ta générosité
est aussi fausse que la mienne.
Aucun de nous
n’est assez bon
pour faire sortir
les miracles des vers.
Aucun de nous
n’est assez pur
pour les oublier
à jamais.

(uit Alda Merini, Dopo tutto anche tu, 2004. Franse vertaling door Patricia Dao.)

De Italiaanse dichteres en cultfiguur Alda Merini is op 78-jarige leeftijd gestorven aan de gevolgen van botkanker. Merini, tot op het moment van haar overlijden beschouwd als de grootste nog levende Italiaanse dichteres, werd geboren op 21 maart 1931 te Milaan. In 1953 debuteerde ze met de bundel La presenza di Orfeo. Al snel werd ze omarmd door het Italiaanse literaire establishment en raakte ze bevriend met onder andere de grote dichter Salvatore Quasimodo en de schrijver-regisseur Pier Paolo Pasolini, die haar de bijnaam 'la ragazzaccio milanese' ('het kleine Milanese meisje') bezorgde. De hoop en liefde waarvan haar vroege poëzie vervuld was maakt gaandeweg plaats voor Angst wanneer de dichteres steeds meer gebukt gaat onder zenuwinzinkingen en zware depressies. In 1965 wordt Merini hiervoor geïnterneerd in een psychiatrische kliniek waar zij 15 jaar zal verblijven. Gedurende al die jaren schrijft ze niks meer.

Na haar ontslag uit de instelling begint ze in de jaren '80 weer te schrijven en in 1984 maakt ze haar comeback met de hoog aangeschreven bundel La Terra Santa. De volgende decennia ziet een indrukwekkend poëtisch oeuvre het levenslicht. Haar geestesziekte raakt ze nooit echt kwijt en zal haar gedurende haar verdere leven regelmatig blijven teisteren. De laatste jaren dicteerde ze haar gedichten over de telefoon aan vrienden. Haar poëzie is in vele talen vertaald, waaronder het Frans en het Engels. Alda Merini, vergezeld van haar eeuwige sigaret, was in Italië een heuse cultfiguur die er allesbehalve vies van was om bij tijd en stond te choqueren. Zo bijvoorbeeld bracht de Italiaanse groep Altera in 2001 het album Canto di Spine uit waarbij ze de grootste Italiaanse dichters van de 20ste eeuw (Quasimodo, Levi, Pavese, Pasolini, Merini,... ) op muziek zetten. De toen 70-jarige Merini deinsde er niet voor terug om op rembrandtiaanse wijze te poseren voor de albumcover (zie foto links). Niet bepaald uw doordeweekse Italiaanse 'mamma' met andere woorden. Alda Merini werd na haar overlijden al door president Giorgio Napolitano geprezen als één van 's lands grootste literaire monumenten. Nobelprijswinnaar Dario Fo verklaarde dat zij die onderscheiding evenzeer als hijzelf zou verdiend hebben.

Als uitsmijter nog een gedicht:

LA MIA POESIA E ALACRE COME IL FUOCO

La mia poesia è alacre come il fuoco,
trascorre tra le mie dita come un rosario.
Non prego perché sono un poeta della sventura
che tace, a volte, le doglie di un parto dentro le ore,
sono il poeta che grida e che gioca con le sue grida,
sono il poeta che canta e non trova parole,
sono la paglia arida sopra cui batte il suono,
sono la ninnanànna che fa piangere i figli,
sono la vanagloria che si lascia cadere,
il manto di metallo di una lunga preghiera
del passato cordoglio che non vede la luce.


MA POESIE EST VIVE COMME LE FEU

Ma poésie est vive comme le feu,
elle glisse entre mes doigts comme un rosaire.
Je ne prie pas, car je suis un poète de la disgrâce
qui tait parfois le travail d’une naissance d’entre les heures,
je suis le poète qui crie et joue avec ses cris,
je suis le poète qui chante et ne trouve pas ses mots,
je suis la paille sèche où vient battre le son,
je suis la berceuse qui fait pleurer les enfants,
je suis la vanité qui se laisse chuter,
le manteau de métal d’une longue prière
d’un vieux deuil du passé et qui est sans lumière.

(uit Alda Merini, La volpe e il sipario, 1997. Franse vertaling door Martin Rueff.)

Camillo Cibin : De pauselijke bodyguard

Camillo Cibin is overleden. De Italiaan stond meer dan vier decennia aan het hoofd van de veiligheidsdienst van het Vaticaan. Als de paus op reis ging of een ritje deed, was Cibin zijn voornaamste lijfwacht. Altijd stond hij discreet naast het hoofd van de Rooms-katholieke kerk alles in de gaten te houden, of jogde hij mee met de pausmobiel.

Alleen op 13 mei 1981 had Cibin minder geluk. Die dag probeerde de Turk Mehmet Ali Agca om Johannes Paulus II te vermoorden. Agca loste 6 schoten. Vier ervan kwamen in Johannes Paulus terecht, onder meer in zijn maag, de andere 2 verwonden omstaanders. Het hoofd van de Italiaanse politie wierp zich op de paus om hem te beschermen. Cibin, die vanvoor in de auto zat, was ondertussen al over de houten relingen gesprongen die de menigte moest tegenhouden. Met de hulp van wat toeschouwers overmeesterde hij Agca, die de volgende 19 jaar in een Italiaanse gevangenis zou doorbrengen. Johannes Paulus had driekwart van zijn bloed verloren in de aanslag, maar overleefde het. Toen hij hersteld was, bood Cibin direct zijn ontslag aan. Zijne heiligheid weigerde dit te aanvaarden en bevestigde zijn rotsvast vertrouwen in zijn lijfwacht.

En een jaartje later liet Cibin zien dat dat vertrouwen niet ongegrond was. Op 12 mei 1982 bezocht Johannes Paulus het schrijn van Onze-Lieve-Vrouwe van Fatima. De paus was er immers van overtuigd dat het dankzij haar bescherming was dat hij de aanslag had overleefd. Eenmaal aangekomen werd hij aangevallen door Juan Maria Fernández y Kron, een doorgeslagen priester, die met een mes op Johannes Paulus afstormde. Cibin weerde net op tijd de slag af, waardoor de paus ongedeerd bleef. Cibin kreeg van de pers al snel de bijnaam van pauselijke bewaarengel.

Cibin heeft nooit een interview gegeven. De bescheiden bodyguard was vooral gehecht aan Johannes Paulus II; het was Cibin die de stervende kerkvader van het Gemelliziekenhuis tergbracht naar het Vaticaan om te sterven. De pauselijke bewaarengel ging pas in mei 2006 op pensioen. Zijn laatste actie was op de mis van Benedictus XVI in Warschau. De immense menigte brak door het veiligheidscordon, maar werd vervolgens tegengehouden door de inmiddels al bijna 80-jarige Cibin, die de mensen opzijsmeet alsof het legoblokjes waren.

Zijn begrafenismis vond plaats in de Sint-Pieter. Camillo Cibin werd 83.

Eluana Englaro : Euthanasie in Italië

Eluana Englaro heeft ons verlaten. Of, de meningen verschillen. De jongedame kwam op 18 januari 1992 in een permanente coma terecht, een zogenaamde coma vigil, oftewel een 'persisterende vegetatieve toestand', na een zwaar verkeersongeval. Haar vader had al in 1999, tevergeefs, geprobeerd om toestemming te krijgen om haar van de voedingssonde te halen en haar te laten sterven. In oktober 2007 kreeg hij gehoor bij het Italiaanse Hof van Cassatie om een tweede proces aan te vragen. En dan begon het spelletje. Iedereen begon er zich mee te moeien - euthanasie, waar het in feite op neerkwam, ligt dan ook zeer gevoelig in het conservatieve en oerkatholieke Italië. Het Vaticaan was er al als de kippen bij de beslissing van het Milanese Hof van Beroep te veroordelen toen dat op 9 juli 2008 toestemming gaf om Eluana's leven te beëeindigen. Op 13 november kreeg Eluana's vader Beppino, die alles in gang had gezet, ook toestemming van het hoogste gerechtshof van Italië. In februari 2009 vond vader Englaro eindelijk een privé-hospitaal dat Eluana zou begeleiden in haar laatste uren. De Italiaanse premier Berlusconi probeerde er nog een stokje voor te steken door een decreet uit te vaardigen dat de levensbeëindiging van Eluana zou stopzetten. Dat was buiten Berlusconi's meerdere, president Giorgio Napolitano, gerekend, die weigerde een handtekening te zetten onder het decreet, waardoor het land in een constitutionele crisis werd gestort. Berlusconi gooide dan nog wat olie op het vuur met zijn uitspraken (niets nieuw onder de zon). Volgens hem was het moord: hij weigerde een Pontius Pilatus te zijn en ging dan nog een stapje verder (anders zou het Berlusconi niet zijn, natuurlijk) door te beweren dat Eluana nog perfect in staat was om kinderen te krijgen. De Italiaanse media was, op zijn zachtst gezegd, geshokeerd. Op 9 februari 2009 overleed Eluana Englaro. Ze was 38 en had de laatste 17 jaar van haar leven doorgebracht in vegetatieve toestand. Zij is misschien gestorven, maar het euthanasiedebat in Italië is pas begonnen.

Domenico Leccisi : The Body Snatcher

Domenico Leccisi is dood. Leccisi was een markant edoch ietwat fout figuur van de Italiaanse politiek (zo zijn er wel meer). Toen de Duitse troepen zich op het einde van de Tweede Wereldoorlog terugtrokken uit Italië, vluchtte Mussolini met hen mee. Hij werd echter gevangengenomen, samen met zijn maitresse, en op 28 april nabij het Como-meer neergeschoten door communistische partizanen. Daarna werd zijn lichaam tetoongespreid in Milaan, ondersteboven opgehangen aan een tankstation. De Geallieerden lieten hem 's nachts weghalen en begroeven hem in een ongemarkeerd graf in het Musocco-kerkhof in Milaan. In het begin van 1946 braken Leccisi en enkele volgelingen het kerkhof in en steelden het lijk van de fascistische dictator. Erg goed lukte dat nu ook weer niet, want ergens tijdens hun exploten slaagden ze er in om een been van Mussolini kwijt te spelen. Het lichaam werd later teruggevonden in een Capucijnenklooster, vervolgens 11 jaar weggestopt uit angst voor bedevaarten door die-hard fascisten en uiteindelijk werd het in 1957 in de familiekelder van de Mussolini's gedumpt. Op de kist lag wel een Italiaanse driekleur... Leccisi werd veroordeeld tot 6 jaar cel maar kwam vervroegd vrij ten gevolge van een amnestiewet voor misdrijven ten tijde van het fascisme. Hij sloot zich onmiddellijk aan bij de Neo-Fascistische Partij en zetelde tussen 1953 en 1963 zelfs in de Italiaanse Kamer. In 1969 stichtte hij zijn eigen partij. Leccisi vond dat de neo-fascisten blijkbaar te slap geworden waren. Hij bleef onverbeterlijk doorheen de jaren; in 1958 geraakte hij verwikkeld in een regelrecht gevecht in het lagerhuis tussen communisten en neo-fascisten. Leccisi was wel begonnen door schande te roepen toen de premier zei dat de vlag van de verzetsstrijders van de Tweede Wereldoorlog evenveel eerbetoon verdienden als die van het leger. Toen ze hem wegsleepten, slaagde hij er nog in om "Eviva Mussolini!" te roepen. Leccisi werd uiteindelijk 88.

Delfino Borroni : De laatste Italiaan

We kunnen ze bijna op onze handen tellen, want zoveel zijn er niet meer: veteranen van de Eerste Wereldoorlog. En het lijstje wordt alsmaar kleiner, vooral nu Delfino Edmondo Borroni het tijdelijke voor het eeuwige heeft geruild. Door zijn heengaan zijn er geen Italiaanse veteranen van de Groote Oorlog over. Borroni was ook één de laatste soldaten die nog effectief in de loopgraven heeft gezeten (er zijn er nog twee over, een Fransman en een Brit). Hij ging in 1917 bij het leger in de 6e Bersaglieri Bologna. Zijn eerste kennismaking met de oorlog was in het Pasubio Alpine-massief, waar hij tegenover Oostenrijks-Hongaarse soldaten stond. Borroni was ook aanwezig bij Valsugana én Caporetto - die laatste veldslag was zowat de grootste nederlaag van het Italiaanse leger, dat toen grondig werd vermorzeld. Er vielen (alleen aan Italiaanse zijde) 11.000 doden, 200.000 gewonden en er werden 275.000 soldaten gevangen genomen; er werd 100km terrein prijsgegeven op een tweetal weken tijd - naar Wereldoorlog I-normen is dat een gigantische terreinwinst. Borroni, licht gewond geraakt in de gevechten, was één van die 275.000. Daarna moest hij loopgraven graven voor de Oostenrijkers tot hij tegen het einde van de oorlog er in slaagde om te vluchten. In de Tweede Wereldoorlog kreeg hij nogmaals de volle laag over zich, toen hij als trambestuurder zwaargewond geraakte bij een Geallieerd luchtbombardement. De laatste Italiaan overleefde en werd uiteindelijk nog 110...

Giorgio Bettinelli : Vespaman

Giorgio Bettilenelli is in het zuiden van China overleden aan een infectie. Bettinelli werd beroemd vanwege zijn Vespa-escapades. Met zijn scooter maakte hij talrijke verre reizen, waarover hij vervolgens reisboeken schreef. In 1992 reed hij op zijn Vespa van Rome naar Ho Chi Minh-stad in Vietnam; die reis werd beschreven in het in 1997 verschenen boek Vespa. Van 1994 tot 1995 bromde Bettinelli van Alaska naar Vuurland, in het uiterste zuiden van Zuid-Amerika - een slordige 36.000km. In 1997 begon hij een reis die drie jaar zou duren. Hij doorkruiste Chili, de Verenigde Staten, Siberië, Europa, Afrika, Azië en zelfs Oceanië, waar hij in 2000 aankwam in Tasmanië. De Vespa-avonturier had zijn eigen fanclub op het internet (http://www.giorgiobettinellifansclub.it/, bekijk onderaan bij Gallery bijvoorbeeld eens 'All China by Vespa' of 'In Vespa per l'Africa'). De Vespaman werd slechts 53. Hij en zijn scooter hebben in totaal 254.000km afgelegd.

Francesco Chiarello : De voorlaatste Italiaan

Francesco Domenico Chiarello heeft zijn laatste adem uitgeblazen op de gezegende leeftijd van 109. Chiarello was de voorlaatste Italiaanse veteraan van de Eerste Wereldoorlog. Hij werd opgeroepen in 1918 en trad toe tot de Castrovillari. Na drie maanden training werd hij naar Cosenza gestuurd als deel van de infanterie. Hij maakte de slag van Vittorio Veneto (oktober-november 1918) mee, die mee tot de instorting van Oostenrijk-Hongarije en het Italiaanse front leidde. Daarna werd hij per schip van Taranto naar Albanië gevoerd, waar hij ten prooi viel aan malaria. Chiarello herstelde in een veldhospitaal en werd vervolgens naar Montengro gestuurd, waar hij nog twee jaar dienst deed in het Italiaanse leger. In 1940 werd hij weer opgeroepen om in de Tweede Wereldoorlog te vechten. Hij was gelegerd in Reggio di Calabria, maar na zes maanden mocht hij afzwaaien. Tot aan zijn dood leefde hij in Cirò Marina. De enige nog levende Italiaanse veteraan van de Eerste Wereldoorlog is nu Delfino Borroni, 109. Frankrijk heeft bij nader inzien ook nog een overlevende, Fernand Goux (108). Die werd opgeroepen op 19 april 1918, maar nooit opgenomen in de lijst van de Franse regering van oudstrijders omdat het alleen die soldaten meetelde die meer dan drie maand (oorlogs)dienst hebben.

Lorenzo Odone : Lorenzo's Oil

Lorenzo Michael Murphy Odone is net één dag na zijn dertigste verjaardag gestorven. Een beetje vroeg, zou u zo denken, ware het niet dat Lorenzo leed aan ALD (Adrenoleukodistrophie), een zeldzame ziekte die leidt tot hersenschade, falen van de bijnieren en uiteindelijk de dood. De Amerikaanse jongen werd wereldberoemd door de wanhopige queeste van zijn ouders, Augusto en Michaela Odone, naar een geneesmiddel. ALD wordt nog steeds als ongeneeslijk beschouwd en de dokters voorspelden dat de jongen met moeite zijn tienerjaren zou halen, laat staan overleven. Hij was 6 toen de diagnose werd vastgesteld - ze gaven hem nog 2 jaar. Zijn ouders weigerden het te aanvaarden en en kwamen op de proppen met een combinatie van olieën als behandeling voor zijn ziekte - waardoor hij nog tot zijn 30e kon verderleven, 22 jaar langer dan voorspeld. Het gezin Odone werd onsterfelijk gemaakt op het witte doek in Lorenzo's Oil (1992), met Nick Nolte, Susan Sarandon en Zack O'Malley Greenburg. Lorenzo's moeder was al in 2000 gestorven; zijn vader heeft al laten weten dat hij terugkeert naar zijn geboorteland Italië om een boek te schrijven over zijn zoon. Lorenzo was de oudste ALD-patiënt ooit.

Valentino Fois: in de schaduw van Pantani

De Italiaanse wielrenner Valentino Fois is dood aangetroffen in zijn huis in Bergamo. Dat meldt La Gazzetta dello Sport. Hij was pas 34 jaar.

Fois werd profrenner in 1996 maar boekte nooit grote successen. In 2002 reed hij aan de zijde van de betreurde Marco Pantani bij Mercatone Uno, maar hij werd toen voor drie jaar geschorst voor een dopingzaak uit het verleden.

In november 2007 vierde Fois zijn terugkeer in het peloton bij Amore e Vita. Hij kwam toen recht uit de gevangenis nadat hij een celstraf van 100 dagen had uitgezeten voor de diefstal van enkele draagbare computers uit het redactielokaal van een plaatselijke krant.

Net als zijn gewezen kopman Marco Pantani sukkelde Fois met een drugsverslaving die hem waarschijnlijk fataal is geworden. De precieze doodsoorzaak is nog niet bekend maar een gewelddadige dood wordt uitgesloten. Het lichaam van Fois werd gevonden door zijn moeder, met wie hij samenleefde. (afp/ka)

Lazare Ponticelli : Le dernier poilu

Lazare Ponticelli is overleden. Hij was de laatste overgebleven Franse veteraan uit de Eerste Wereldoorlog. Geboren als Làzzaro in Italië verhuisde hij in 1907 naar Frankrijk. In 1914, bij het uitbreken van de oorlog, loog hij over zijn leeftijd (hij was toen slechts 16) om bij het Franse Vreemdelingenlegioen in dienst te gaan. In 1915 moest hij dan overschakelen naar het Italiaanse leger omdat Italië zich bij de Geallieerden aansloot. Hij geraakte gewond in Tirol tijdens gevechten met het Oostenrijks-Hongaarse leger; Ponticelli werd door artillerievuur in zijn hoofd geraakt, wat hij op miraculeuze wijze overleefde. In 1918 zat hij terug aan het front, waar hij enkele gasaanvallen overleefde. In de Tweede Wereldoorlog werd hij te oud bevonden voor actieve dienst, maar in 1942 sloot hij zich aan bij het Franse verzet.

In de jaren '30 stichtte hij samen met zijn broers een buizen- en metaalfabriek - die overigens nog steeds bestaat. Ponticelli, die sinds 1939 het Franse staatsburgerschap had, werd 110. Hoewel hij eerst een staatsbegrafenis had geweigerd, stemde hij daar later toch mee in uit naam van alle mannen en vrouwen die tijdens de Eerste Wereldoorlog gestorven zijn.

Di Stefano : De Tenor van Callas

Guiseppe Di Stefano is vredig ingeslapen in zijn woning in de omgeving van Milaan. De tenor Di Stefano was één van de grote operastemmen van de vorige eeuw en het voorbeeld van wijlen Pavarotti (herinner u de Dodenwake 2007). Hij verwierf vooral bekendheid door zijn veelvuldige optredens met Maria Callas - vandaar zijn bijnaam 'de tenor van Callas', die zijn fans hem meegaven. In de jaren '50 en '60 was hij wellicht de bestbetaalde zanger ter wereld. Helaas voor hem staken vanaf 1963 zijn eerste stemproblemen de kop op. In 1964 moest hij door een jongere zanger vervangen worden - ineens het begin van de carrière van Pavarotti. Verschillende comeback-pogingen mislukten, zodat hij in de jaren '80 finaal afscheid nam van het toneel. In 2004 werd Di Stefano in zijn woning aan de Keniaanse kust overvallen, waardoor hij in een coma terechtkwam. Hij werd overgevlogen naar Milaan, waar hij uiteindelijk zijn laatste adem uitblies. De tenor van Callas werd 86.

Ernesto Illy : De koffiepaus

Vandaag is Ernesto Illy gestorven, de zoon van de stichter van het Italiaanse koffiemerk Illy. Hij stond meer dan 40 jaar aan het hoofd van Illycafé; in 2005 had hij de leiding overgedragen aan zijn zoon Andrea, maar hij bleef wel erevoorzitter. Ernesto, ook doctor in de scheikunde en houder van een diploma moleculaire biologie, was verantwoordelijk voor het samenbrengen van wetenschap en koffie in het bedrijf; terwijl vader en stichter Francesco Illy mee aan de wieg stond van het eerste espressotoestel, zorgde de zoon voor de verdere uitbouw en doorbraak van Illycafé.

Ernesto, die in 1994 de Italiaanse eretitel Cavaliere del Lavoro ('Ridder van het werk') en in 1997 de prestigieuze Lifetime Achievement Award van de Coffee Association of America kreeg, werd 82.

Luciano Pavarotti

Meer informatie.