John Barry : The James Bond Theme

In 1962 kregen de producers van de nieuwe film Dr. No een theme song voorgeschoteld door Monty Newman. Ze waren niet echt onder de indruk. En dus gingen ze eens kloppen bij John Barry. Het resultaat is één van de meest bekende thema's uit de filmgeschiedenis (hoewel de credits ervan nog wel naar Monty gingen...).
Barry zou in totaal veertien Bondfilms van muziek voorzien. Met Dr. No brak hij ineens ook door: iedereen wou hem voor hun films. Het palmares is dan ook vrij indrukwekkend, met klinkende namen als The Lion in Winter, The Persuaders (nog zo'n catchy deuntje), Midnight Cowboy, Out of Africa, of Dances with Wolves. Naast het main theme schreef hij meestal ook de volledige soundtrack voor een film (zoals bv. met Midnight Cowboy en King Kong, om er maar een paar te noemen.
Vanaf de jaren '90 werden samples van zijn werk gebruikt door artiesten als Dr. Dre, de Wu-Tang Clan en Fatboy Slim. Topsample was nog steeds James Bond theme.
John Barry werd 77 voor hij overleed aan een hartaanval.

En hier nog de Bond theme:

Bernd Eichinger : Der Untergang

Bernd Eichinger hield nogal van controverse. De Duitse producent liet zich voor de eerste keer opmerken in 1982, toen hij meewerkte aan Christiane F, een film over drugsverslaafde tieners in Berlijn. In 1986 stond hij mee op de aftiteling van The Name of the Rose, de verfilming van het boek van Umberto Eco met o.a. Sean Connery. Daartussen, in 1983, waagde hij zich ook aan The Neverending Story. Zijn naam was al snel gemaakt en in 2002 kwam Resident Evil. Hij zou de volgende twee Resident Evil-films ook nog producen (Apocalypse in 2004 en Extinction in 2007).

In 1979 had Eichinger een aandeel gekocht in de filmstudio Neue Constantin Film, waarvan hij executive producer werd. De studio ontpopte zich tot één van de meest succesvolle Duitse filmstudios. Met Neue Constantin waagde hij zich in 2004 aan zijn meest controversiële film: Der Untergang. Der Untergang gaf de laatste dagen van Hitler weer (schitterend vertolkt door Bruno Ganz) en zorgde voor de nodige controverse in Duitsland. Daar was het nog altijd not done om Hitler menselijke trekjes te geven (stel u voor), zoals in Der Untergang het geval was. De kijker werd geconfronteerd met een Führer die zowaar lief en vriendelijk kon zijn tegen mensen. Het blijft één van de beste films over Hitler tot nu toe.

Ook één van zijn laatste films schoot bij veel Duitsers in het verkeerde keelgat. Der Baader Meinhof Komplex (2008) vertelde het verhaal van de RAF (Rote Armee Fraktion), één van de meest gewelddadige naoorlogse linkse groeperingen die Duitsland ooit gekend heeft. Verwanten van de RAF-slachtoffers beschuldigden Eichinger ervan dat hij de RAF ophemelde. Volgens Eichinger liet hij de gebeurtenissen gewoon voor zich spreken.

Hij overleed aan een hartaanval bij het eten. Bernd Eichinger werd 61.

En hier de trailer van Der Untergang:

Günther Rall : Een van de meest succesvolle aces

Günther Rall is overleden. De Duitser was één van de meest succesvolle gevechtspiloten ooit. Met zijn 275 bevestigde overwinningen is hij de derde in het rijtje van de aces. Nummer 1 was zijn landgenoot Erich Hartmann (gestorven in 1993), bijgenaamd 'de Zwarte Duivel' of 'de Blonde Ridder', met 352 overwinningen; op de tweede plaats prijkt nog een Duitser, Gerhard Barkhorn (gestorven in 1983), met 301 overwinningen. Het lijstje van de grootste aces is trouwens bijna volledig Duits.

272 van Ralls overwinningen waren aan het Oostfront. Daarvan waren er 242 tegen Sovjetgevechtsvliegtuigen. In totaal heeft hij 621 aanvalsmissies gevlogen. Hij werd acht keer neergeschoten en werd drie keer gewond. Al zijn overwinningen behaalde hij in de Messerschmitt BF 109.

Ralls eerste overwinning was op 12 mei 1940, tijdens de slag om Frankrijk. Hij zag voorts actie in de Battle of Britain, in de Balkan, aan het Oostfront en tenslotte bij de laatste dagen van het Derde Rijk. Op 28 november 1941 werd Rall neergeschoten. Hij werd uit het wrak van zijn vliegtuig gehaald en eenmaal in het ziekenhuis bleek dat hij zijn rug op drie plaatsen gebroken had. De dokters vertelden hem dat er geen kans was dat hij ooit nog zou kunnen lopen, laat staan vliegen. Een jaar later echter was Rall weer op de benen en weer in de lucht. Het Oostfront was voor hem het ergste: op een bepaald moment hij was de enige overgebleven officier en moest hij het papierwerk voor 20 man doen. Hij sliep gemiddeld 4 uur per dag.

Op 12 mei 1944, toen hij al terug in Duitsland was, werd hij weer neergehaald. Ditmaal werd zijn duim afgeschoten. Hij verbleef de maanden daarop in het ziekenhuis, om behandeld te worden tegen infecties. Rall was ondertussen uitgegroeid tot een levende legende, waar de nazi-propaganda dankbaar gebruik van maakte. De nazi's echter oordeelden dat hij veel te kostbaar was voor het moreel van de bevolking en daardoor werd hij op de grond gehouden. Door zijn verloren duim kon hij trouwens toch niet meer schieten.

Rall werd instructeur. Achteraf zei hij dat dat waarschijnlijk zijn leven gered had, omdat ze in de laatste maanden van de oorlog hopeloos in de minderheid waren tegen de Geallieerden. In de laatste dagen drukte hij zijn leerlingen op het hart om in leven te blijven en geen stunts uit te halen.

Het naoorlogse Duitsland was geen lachtertje voor Rall. Omwille van zijn propagandawaarde in het Derde Rijk, iets waar zijn verslagen landgenoten niet aan herinnerd wilden worden, geraakte hij nergens aan werk. Hij werd bestempeld als 'militarist', hoewel het officieren niet toegestaan was om lid van de Nazi-partij te worden. In 1956 dan ging hij weer terug bij het leger, op aanraden van een oude Luftwaffe-kameraad. Hij bleef bij de Luftwaffe der Bundeswehr tot in 1975.

In 2004 publiceerde hij zijn memoires, getiteld Mein Flugbuch. Op 2 oktober kreeg hij een hartaanval, waar hij twee dagen later aan overleed. Günther Rall werd 91.

Mohamed Alí Seinildín : De foute Argentijn

Mohamed Alí Seineldín is overleden. De kolonel is vooral bekend van zijn pogingen tot staatsgrepen in Argentinië. Seineldín, een fervent nationalist, verscheen voor het eerst in de schijnwerpers tijdens de Falklandoorlog in 1982, het Waterloo van de Argentijnse dictatuur die sinds 1978 met ijzeren hand regeerde en die mede als gevolg van de nederlaag in 1983 in elkaar stortte. De charismatische officier was lid van de Carapintada (de 'beschilderde gezichten'), een beweging die eiste dat de nieuwe, democratische regering stopte met zijn rechtszaken tegen de lagere officieren die zich in de 'Vuile Oorlog' van Argentinië schuldig hadden gemaakt aan martelingen en moorden tegen dissidenten. Seineldín zelf zou in 1978 de verdwijning van de wetenschapper Antonio Giorgi geregeld hebben, iets dat hij zelf altijd ontkende. Tot 1986 zat hij in Panama als militair gezant, maar toen het regime van de plaatselijke dictator Noriega daar in 1986 omvergeworpen werd, moest Seinildín terug naar Argentinië. Daar probeerden de Carapintadas in 1987 en '88 om het democratische bewind over te nemen, wat mislukte. In december 1988 probeerde Seineldín het zelf en nam hij de barakken over in Villa Martelli. Vier dagen en drie doden later moest hij zich overgeven. Een jaar later al kwam hij vrij, maar in 1990 probeerde hij het nog eens. Weer mislukte het, ditmaal was de balans 13 doden en 60 gewonden. Seineldín werd uit het leger gesmeten en tot levenslang veroordeeld, maar in 2003 kreeg hij gratie. Hij overleed aan een hartaanval. De opstandige kolonel werd 75.

Michael Jackson: King of pop

Op 25 juni 2009, 2u26, is er een plots einde gekomen het turbulente leven van Michael Jackson. Een hartfalen – mogelijk na een overdosis medicatie – werd de King op pop fataal. Jackson werd 50 jaar oud.

Wacko Jacko voegt zich aldus bij het lijstje popiconen dat te vroeg heen ging: Elvis Presley, Buddy Holly, Jim Morisson, John Lennon en - waarom niet - Kurt Cobain. Of Jackson een gelukkig leven gehad heeft, is om het eufemistisch uit te drukken, niet zeker. Vader Joe dwong hem en zijn broers op bepaald onzachte manier in de muziek. De man had naar het schijnt wat last van losse handjes.


Kindsterretje

Zo werd Michael Jackson in het midden van de jaren zestig een kindsterretje, samen met zijn oudere broers Jackie, Jermaine, Tito en Marlon zong hij in de Jackson Five. Erg snel werd duidelijk wie de echte ster van de groep was: de jongste. Toen al reeg hij de wereldhits aan elkaar: “Can you feel it” en “Blame it on the boogie” kan iedereen nog moeiteloos meezingen. Daarnaast maakte de jonge Michael al een eerste
zijstapje met het suikerzoete “Ben”.

Intergalactische popster

Van zijn eerste echte soloalbum “Off the wall” uit 1979 gaan meteen 11 miljoen exemplaren over de toonbank. Peanuts in vergelijking met het magnum opus van Jackson uit 1982: Thriller. Het album bevat naast titeltrack Thriller nog andere hits die in het collectieve geheugen van de mensheid zijn blijven hangen: Dirty Diana, The girl is mine, Billie Jean en Beat it.
Uit die tijd stamt ook de bekende moonwalk, die Jackson voor het eerst opvoerde tijdens een televisie-uitzending voor 25 jaar motownlabel in 1983 (als danspasje bij Billie Jean). Thriller staat nog steeds in het Guinness book of records als meest verkochte plaat uit de muziekgeschiedenis. Al naargelang de bron wordt er gesproken over 55 miljoen verkochte exemplaren (Guinness book) of 105 miljoen miljoen exemplaren (het platenlabel Epic). Niet minder dan zeven van de negen tracks op "Thriller" werden een hit en Thriller is voor velen nog steeds de ultieme popplaat.
Ander handelsmerk van Jackson uit die tijd: de gesofisticeerde videoclips die bij de nummers hoorden. Het was niet toevallig in die periode dat MTV doorbrak. De clip van Thriller, ineengestoken door John Landis, kostte een half miljoen dollar.

In de jaren tachtig en begin jaren negentig werd het succes van Jackson bijna intergalactisch. De pletwals ging gewoon door met albums als Bad (1987, 20 miljoen verkochte exemplaren) en Dangerous (1991, 21 miljoen). De hits volgden elkaar op, (Bad, Man in the mirror, Smooth Criminal, Earth Song, The way you make me feel, Black or White) maar de eerste tekenen van Wackoness staken ook de kop op. Zo loopt hij in het openbaar rond met een chirurgenmaskertje.

Verbouwingswerken en kinderliefde

Van dan af begint het extramuzikale de bovenhand te halen in het leven van Jackson. Als een soort van real life Peter Pan bouwt Jackson zijn eigen “Neverland” een enorm domein met zoo en pretpark, waar kinderen meer dan welkom zijn. In 1993 wordt hij voor het eerst beschuldigd van onoorbare handelingen met minderjarigen. Hij koopt zijn onschuld af met een slordige 20 miljoen dollar. Ook werd zijn huid, net toen ‘It don’t matter if you’re black or white’ de hitparades veroverde plotseling blank. Volgens Jacko was dat het gevolg van de zeldzame huidziekte vitiligo. Jackson was ondertussen al een tijdje bezig met grote verbouwingswerken aan zijn lichaam. Het
plamuurwerk aan zijn neus was indrukwekkend voor uiteindelijk een iets minder indrukwekkend resultaat.

Two weddings and (soon) a funeral

Jackson realiseerde zich plots dat hij 36 jaar oud was, en stilaan aan trouwen moest denken. In 1994 trouwde hij met Lisa Marie Presley de dochter van Elvis. Twee jaar later scheidde het koppel en sloeg Michael de secretaresse van zijn dermatoloog aan de haak, Debbie Rowe. Met haar kreeg de king of pop twee kinderen. Hun huwelijk duurde nochtans amper drie jaar.
Een derde kind verwekte hij bij een onbekende draagmoeder in 2001. Dat hij een voorbeeldige huisvader was, toonde Michael trouwens door voor de ogen van de pers de was van zijn kindje te drogen te hangen. Klein detail, hij was vergeten de nog geen jaar oude Prince Michael II eruit te halen.

In 2001 volgde er nog eens een muzikaal exploot, de titel van het album “invincible” was echter slecht gekozen, want echt onoverwinnelijk bleek Jackson niet meer in de platenverkoop. “Amper” 2,1 miljoen keer werd de plaat verkocht.

Het privé-leven van de getroebleerde wereldster haalde in 2003 weer het wereldnieuws wanneer hij zonder verpinken verklaart dat hij er geen problemen mee heeft om met kindjes te slapen. Niet verstandig als je je al eens hebt moeten vrijkopen van beschuldigingen van pedofilie. Jackson wordt officieel in beschuldiging gesteld van seksuele wandaden. Na een proces van een half jaar, waarbij Wacko Jacko ook één keer - te laat - in pyjama voor de rechter was verschenen, sprak een jury in juni 2005 de zanger/danser over de hele lijn vrij.

Hij verhuisde daarna naar Bahrein, terwijl zijn fortuin zienderogen slonk en Jackson het voorwerp werd van de ene rechtszaak na de andere wegens achterstallige betalingen. In 2006 zou Jackson een schuld van 170 miljoen dollar hebben gehad.

Een comeback van de wereldster was nakend, er stonden concerten gepland in Londen in de loop van juli. Die haalde Jackson echter niet meer. De wilde complotverhalen en beweringen dat hij niet echt dood is zullen weer de kop op steken, maar zullen de realiteit niet veranderen:

Michael Jackson is dood.

Khalid Hoessein : Het brein van de Achille Lauro

Khalid Hoessein is dood teruggevonden in zijn cel. De Jemeniet was één van de breinen achter de beruchte kaping van de Achille Lauro. Op 7 oktober 1985 werd die Italiaanse pakketboot gekaapt door vier mannen van het Palestijnse Bevrijdingsfront. Het schip was op weg van Alexandrië naar Port Said. De kapers gijzelden alle opvarenden en eisten de bevrijding van 50 Palestijnen die op dat moment in gevangenissen in Israël zaten. De Achille Lauro ging vervolgens naar Tartus, in Syrië, maar daar werd hen de toegang tot de haven geweigerd. Daarop vermoorden de vier kapers de verlamde Amerikaanse jood Leon Klinghoffer door hem in zijn rolstoel overboord te kieperen. Het schip ging terug naar Port Said en na 2 dagen onderhandelingen werd overeengekomen dat de kapers het schip zouden verlaten in ruil voor een veilige doorgang. De gijzelnemers vlogen vervolgens naar Tunesië met een Egyptisch vliegtuig. Dat vliegtuig werd op 10 oktober in Sicilië onderschept door de Amerikaanse luchtmacht, op persoonlijk bevel van toenmalig president Ronald Reagan. Dat zorgde dan weer voor een diplomatieke rel, waarin Egypte excuses eiste van de VS en Italiaanse Carabinieri met getrokken wapens tegenover een hoop Amerikaanse Navy SEALs kwamen te staan, omdat Italië territoriale aanspraken maakte op de NAVO-basis waar het vliegtuig was geland. Hoessein, in Italië ook bekend als Khaled Abdoel Rahim, werd in 1987 bij verstek tot levenslang veroordeeld door een Genuese rechtbank. Hij was wel geen lid van het commando, maar hield zich bezig met logistieke details van de kaping. In 1991 werd hij in Griekenland gearresteerd wegens wapensmokkel en 5 jaar later aan Italië uitgeleverd. In de nacht van zondag op maandag overleed hij in zijn cel, hoogstwaarschijnlijk aan een hartaanval. Khalid Hoessein werd 73.

Régis Genaux: beenhard

Zaterdag is Régis Genaux overleden. De verdediger met de onafscheidelijke gele kaart bezweek aan een harstilstand. Genaux maakte zijn profdebuut op 10 maart 1991 in de wedstrijd Standard-Cercle Brugge (3-2) waar hij na 78 minuten inviel voor Marc Schaessens. Zijn enige doelpunt in zijn profcarrière scoorde hij in de laatste competitiewedstrijd van het seizoen 1991-1992 tegen Lierse. Hij scoorde het 7e doelpunt in een met 8-2 gewonnen wedstrijd. Genaux was als rechtsachter een vaste waarde in een sterk elftal van Standard. Ze slaagden er echter niet in om kampioen te worden en eindigden 2x tweede achter Anderlecht. In 1993 won hij met Standard wel de bekerfinale. Bij Standard speelde hij elke wedstrijd en werd hij een vaste waarde in de nationale ploeg, maar door zijn vertrek naar het buitenland op 23-jarige leeftijd veranderde dit. Zijn verblijf bij Coventry was geen succes en hij vertrok al zeer vlug naar Udinese in de Serie A. Zijn periode in Italië was wisselvallig met vele blessures. In de momenten dat hij blessurevrij bleef, slaagde hij er wel in om een plaats in de basis te veroveren en werd hij ook opgeroepen voor de nationale ploeg. Na vijf seizoenen in Italië, keerde hij voor een korte periode zonder succes terug naar Standard.

Régis Genaux was één van "de drie musketiers" samen met Philippe Léonard en Michaël Goossens, drie zeer beloftevolle voetballers die hun profcarrière reeds vroeg begonnen bij Standard Luik en ook van het uitgaansleven genoten. Mede hierdoor en door hun vroege vertrek naar een buitenlandse competitie konden ze de verwachtingen nooit waarmaken. Ze keerden alle drie ook terug naar Standard, maar voor Genaux werd dit geen succes. Hoewel het talentvolle voetballers waren, haalden ze niet het maximum uit hun carrière, wat het duidelijkst merkbaar is aan hun cijfers in de nationale ploeg. Zo haalde Genaux slechts 27 selecties en 22 caps. Ook Roberto Bisconti maakte deel uit van deze beloftevolle generatie.

Na zijn spelerscarrière begon hij als jeugdtrainer bij CS Verviers. Vanaf 2006 was hij trainer van RFC Sérésien, maar hij werd ontslagen in april 2008. Hij laat een vrouw en twee kinderen achter.

George Carlin: shit, piss, fuck, cunt, cocksucker, motherfucker, and tits

De Amerikaanse komiek George Carlin is zondag op 71-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Carlin joeg in de jaren zeventig heel conservatief Amerika tegen zich in het harnas met zijn "Seven words-show". De sketch was een serieuze schop onder de Amerikaanse Bible Belt en carlin mocht zich dan ook gaan verantwoorden voor de rechter. In 1972 werd hij na een show in Milwaukee gearresteerd wegens het verstoren van de openbare orde.
De uitzending van de "seven words you can never say on TV"-sketch door een radiozender in New York leidde er zes jaar later toe dat het hooggerechtshof de bevoegdheid van de overheid bevestigde om in te grijpen als zenders schuttingtaal uitzonden.

Vorige week werd bekend dat Carlin dit jaar de Mark Twain Prize for American Humor, een carriereprijs, zou krijgen. De onderscheiding wordt in november alsnog postuum uitgereikt. Carlin speelde ook in een aantal films, waaronder 'Car wash', 'The prince of tides' en 'Scary movie 3'. Hij dook ook hier en daar op in the Simpsons en South Park.

De beruchte seven words-sketch

Klaus Dinger: Ex-drummer Kraftwerk overleden

DÜSSELDORF - De voormalige drummer van de legendarische Duitse elektronicaband Kraftwerk, Klaus Dinger, is overleden aan een hartaanval. Hij was 61. Dinger overleed op 21 maart, maar het nieuws is nu pas bekendgemaakt. In 1970 vormde hij samen met Ralf Hütter, Florian Schneider en Andreas Hohmann de groep Kraftwerk. De band verzette bakens in de wereld van de elektronische muziek en bereidde de weg voor tal van latere techno-acts.Dinger verliet Kraftwerk al in 1972, enkele jaren voor de grote doorbraak van de groep. Daarna richtte hij de avant-gardegroep Neu! op, die drie grensverleggende albums uitbracht maar nooit het grote publiek bereikte. Eind jaren zeventig en in de jaren tachtig scoorde hij beter, met het project La Düsseldorf.

(Bron: De Standaard Online)

Leonard Rosenman: meer dan achtergrondmuziek

De Amerikaanse filmcomponist Leonard Rosenman heeft op 83-jarige leeftijd na een hartaanval de film van zijn leven voor zijn geesteesoog zijn voorbijflitsen. Of hij er zelf de soundtrack bij schreef is niet bekend. (ik weet het: ver gezocht qua grap, maar als jullie het beter kunnen: have a try!). Rosenman kreeg in de jaren zeventig Oscars voor de muziek die hij schreef voor 'Barry Lyndon' en 'Bound for Glory'.

Rosenman gold al als gevestigd componist toen zijn vriend James Dean hem voorstelde aan regisseur Elia Kazan. Die vroeg hem vervolgens de muziek voor 'East of Eden' (1955) te schrijven. Ook de muziek van 'Rebel without a cause' uit datzelfde jaar was van Rosenman. Rosenman componeerde ook veel voor televisie en won twee Emmy's, de belangrijkste Amerikaanse televisieprijzen. Voor zijn muziek voor de films 'Cross Creek' (1983) en 'Star Trek IV: The voyage home' (1986) kreeg hij een Oscarnominatie.

Ivan Rebroff: de Rus die eigenlijk een Duitser is

In Hamburg is de zanger Ivan Rebroff overleden. Hij werd wereldberoemd door zijn vertolkingen van Russische liedjes zoals De Wolgabootsman en Kalinka. Rebroff werd door het grote publiek gezien als een Russische zanger, maar was Duitser. Bij de burgerlijke stand kennen ze hem als Hans Rolf Rippert.

Hij studeerde muziek in Hamburg waar hij indruk maakte vanwege zijn stembereik van ruim 4 octaven. Rebroff speelde in musicals, onder meer in Anatevka, waar hij de rol van melkman vertolke. Zijn uitvoering van If I Were A Rich Man maakte hem overal ter wereld bekend. Rebroff leefde de laatste tijd op het Griekse eiland Skopelos. Ter gelegenheid van zijn 60ste verjaardag werd hij door de andere bewoners tot ereburger uitgeroepen. De brave man sukkelde al jaren met zijn gezondheid en bezweek aan een hartstilstand. Begin dit jaar werd hij opgenomen in een kliniek. De zanger werd 76 jaar oud.