Jack Kevorkian : Dying is not a crime

Dokter Dood, zo noemden ze Jacob "Jack" Kevorkian. De Amerikaanse patholoog van Armeense afkomst zorgde heel zijn leven voor controverse in de medische wereld.

Hij was in 1952 afgestudeerd aan de universiteit van Michigan. In 1956 publiceerde hij zijn eerste spraakmakende artikel, "The fundus oculi and the determination of death". Daarin schreef hij over zijn pogingen om de ogen van stervende patiënten te fotograferen. Het artikel bezorgde hem de bijnaam die hij zijn hele leven zou blijven dragen: Dokter Dood.

De toon van zijn latere werk was onmiddellijk gezet. Kevorkian leek een obsessie te hebben met stervende of dode mensen: in 1958 presenteerde hij een paper in Washington, waar hij zich uitsprak voor het uitvoeren van medische experimenten op terdoodveroordeelden (weliswaar mits toestemming van dat onfortuinlijk slachtoffer). Het zorgde voor zo'n schandaal dat de universiteit aan Kevorkian vroeg om zijn biezen te pakken. In 1961 publiceerde hij een artikel waarin hij het had over zijn experimenten met bloedtransfusies tussen kadavers en levende mensen. In de late jaren '70 stopte hij even met zijn pathologische carrière om een film te maken, die echter volledig flopte. Terug naar de pathologie dan maar, toen hij in de jaren '80 zijn visie op euthanasie en de ethiek erachter begon te verspreiden.

Hij zette zoekertjes in de krant voor "death counseling" en stelde een heuse zelfmoordkliniek voor, compleet met medische experimenten. Zijn eerste publiekelijk geassisteerde zelfmoord was in 1990 bij een vrouw van 54 met Alzheimer. Er waren toen nog geen wetten in Michigan voor dat soort dingen, dus een beschuldiging van moord verdween al snel in de vuilbak. Kevorkian werd een specialist in geassisteerde zelfmoord. Volgens zijn advocaat zou hij tussen 1990 en 1998 zo'n 130 mensen helpen om het tijdelijke voor het eeuwige te ruilen. Hij begon zelfmoordmachines te maken, een "Thanatron" (waarbij de drugs intraveneus werden ingebracht) en een "Mercitron" (een soort gasmasker met koolstofmonoxide).

Hij werd uiteindelijk voor het gerecht gedaagd op basis van een aanklacht van moord. Tien tot 25 jaar moest hij de bak in voor zijn assistentie. Kevorkian zat acht jaar met zijn vingers te draaien voor hij in 2007 weer vrij kwam. Kleine voorwaarde: hij mocht niemand meer helpen om de pijp uit te gaan.

Hij bleef voorstander van zijn visie. Volgens hem was sterven immers geen misdaad. In een interview in 2001 had hij nog gezegd dat het hem geen verschil uitmaakte of een patiënt nu terminaal was of niet: in theorie zijn we immers allemaal terminaal.

Naast zijn medische carrière (en zijn in-filmcarrière) schilderde en componeerde Dokter Dood. Zijn kunst was al even controversiëel, vooral toen hij met zijn eigen bloed begon te schilderen. Een krant omschreef zijn muziek dan weer als "weird, but good natured".

En ook de media interesseerde zich uiteraard in Dokter Dood: in 1999 schreef Kurt Vonnegut God Bless you, Dr. Kevorkian, een reeks korte, ingebeelde interviews met de dokter. De titel was een parodie op een werk van Vonnegut uit 1965, God Bless You, Mr. Rosewater. In 2010 werd zijn leven verfilmd in You Don't Know Jack, met Al Pacino als Kevorkian. Pacino won een Emmy en een Golden Globe voor zijn vertolking.

Kevorkian zelf overleed aan een trombose in het hospitaal waar hij geïnterneerd was voor leverkanker en longontsteking. Hij was 83.

John Barry : The James Bond Theme

In 1962 kregen de producers van de nieuwe film Dr. No een theme song voorgeschoteld door Monty Newman. Ze waren niet echt onder de indruk. En dus gingen ze eens kloppen bij John Barry. Het resultaat is één van de meest bekende thema's uit de filmgeschiedenis (hoewel de credits ervan nog wel naar Monty gingen...).
Barry zou in totaal veertien Bondfilms van muziek voorzien. Met Dr. No brak hij ineens ook door: iedereen wou hem voor hun films. Het palmares is dan ook vrij indrukwekkend, met klinkende namen als The Lion in Winter, The Persuaders (nog zo'n catchy deuntje), Midnight Cowboy, Out of Africa, of Dances with Wolves. Naast het main theme schreef hij meestal ook de volledige soundtrack voor een film (zoals bv. met Midnight Cowboy en King Kong, om er maar een paar te noemen.
Vanaf de jaren '90 werden samples van zijn werk gebruikt door artiesten als Dr. Dre, de Wu-Tang Clan en Fatboy Slim. Topsample was nog steeds James Bond theme.
John Barry werd 77 voor hij overleed aan een hartaanval.

En hier nog de Bond theme:

Tom Merriman : Jingle all the way

De grondlegger van de jingle-industrie is overleden. De Amerikaan Tom Merriman schreef duizenden jingles voor radio en tv en was de eerste die een bedrijf oprichtte - in 1955 - dat zich daarin specialiseerde. Naast de deuntjes voor radio en tv componeerde hij ook nog muziek voor reclamecampagnes en shows in Las Vegas. Merriman zat ook achter de muziek die in pretparken gebruikt wordt om de verschillende attracties te begeleiden. Zijn jingles bleven niet alleen beperkt tot de Verenigde Staten: al snel werd zijn oeuvre geëxporteerd over heel de wereld en duchtig overgezongen waar het nodig was. Vanaf 1967 kregen de bedrijven die hij uit de grond stampte steevast zijn initalen mee. Het laatste was TM Studios.

Naast zijn jingle-avonturen speelde Merriman ook in de Liberty Network Band, waar hij meehielp met grootheden als Louis Armstrong, Duke Ellington en Cab Calloway. Een paar dagen voor zijn dood werd hij nog opgenomen in de Texas Radio Hall of Fame. De vader van de jingle sukkelde al langer met zijn gezondheid. Hij was 85 toen hij thuis in Dallas, Texas, overleed.

Maurice Jarre : De man van de filmmuziek

Maurice Jarre is overleden. De Fransman werd wereldberoemd als dé man van de filmmuziek. Zijn alleerste soundtrack dateerde van 1951, maar zijn grote doorbraak kwam in 1961 toen Sam Spiegel hem vroeg om de muziek te maken voor David Leans Lawrence of Arabia (1962), de biografische film over T. E. Lawrence met sterren als Peter O'Toole en Omar Sharif. Het werd meteen een kassucces en Jarre werd op slag beroemd. Lawrence of Arabia was ineens goed voor zijn eerste Oscar. Andere notoire kaskrakers die Jarre van zijn melodieën mocht voorzien waren The Train (1964) en Doctor Zhivago (1965); deze laatste film (wederom van David Lean) was weer goed voor een Oscar. Dan volgden The Damned (1969) van Luchino Visconti, The Man Who Would Be King (1975), The Message (1976, waarvoor hij weer een Oscarnominatie kreeg) en A Passage to India (1984). A Passage bezorgde hem nog een Oscar. Andere bekende films die Jarre onder handen nam zijn Dead Poets Society (1989) en Jacob's Ladder (1990). Voor Dead Poet Society won hij nog een Britse Academy Award. Ook enkele miniseries werden door hem verzorgd, met als topper Shogun (1980). Naast filmmuziek schreef hij ook nog voor orkesten. Zijn zoon, Jean-Michel Jarre, zou later nog één van de pioniers van elektronische muziek worden. Maurice Jarre overleed in Los Angeles. Hij werd 84.

Henri Pousseur: Les belles musiques nouvelles

De Belgische componist Henri Pousseur is op 80-jarige leeftijd overleden.
Dat meldt de Franstalige radiozender la Première. Pousseur genoot internationale faam als componist van nieuwe muziek en voorvechter van hedendaagse uitvoeringspraktijken aan de conservatoria.
Henri Pousseur werd in 1929 geboren in Malmédy. Tijdens zijn muziekstudies aan de Luikse en Brusselse conservatoria ontdekt hij het serialisme, met als ultieme uitloper de dodekafonische muziek, het twaalftoonenstelsel dat toen wereldwijd opgeld maakte binnen de ernstige muziek. In de vijftiger jaren is Pousseur de bezielende kracht en oprichter van 'Musiques nouvelles'.
Pousseur komt later aan het hoofd te staan van het conservatorium van Luik en richt tevens in Luik het muziekstudiecentrum Centre de Recherches musicales de Wallonie op.
Nadat hij officieel op rust ging, zette hij zijn muzikale praktijk verder en richt in 2000 een nieuwe multimediale muziekrichting op, die elektro-akoestische muziek en digitale beelden vermengt.
Pousseur behoorde samen met Pierre Bartholomée aan Waalse zijde en Louis De Meester en Karel Goeyvaerts aan Vlaamse zijde tot de top van de Belgische nieuwe muziek. Ook internationaal werden zijn composities uitgevoerd naast werk van Karlheinz Stockhausen en Pierre Boulez.

Aimé Lombaert: klokkenluider

Aime Lombaert werd geboren in Oudenaarde, en studeerde aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Gent, het Lemmensinstituut en de Koninklijke Beiaardschool te Mechelen. In 1978 was hij laureaat van de Mechelse Beiaardschool. Hij was jarenlang werkzaam als organist, koorleider en leraar Muzikale Vorming in het ASO en TSO in verschillende scholen (Gent, Oudenaarde, Wetteren).

Hij werd vervolgens stadsbeiaardier en titularis van de belfordbeiaard te Brugge. Daarnaast werd hij nog stadsbeiaardier te Poperinge, Damme, Geraardsbergen en Deinze, waar hij ook leraar was aan de Muziekacademie voor de vakken Algemene Muzikale Vorming, Samenzang en Beiaard. Hij realiseerde of werkte mee aan ontelbare opnames rond beiaard voor radio, TV, LP en CD. Als beroepsbeiaardier concerteerde hij op zowat alle belangrijke beiaarden ter wereld. Als beiaardier was hij voor kortere of langere periodes verbonden aan de steden Gent, Antwerpen, Florenville, Oudenaarde en Brakel. Hij zorgde ook voor heel wat publicaties rond beiaarden o.m. Beiaarden en Klokkenspelen in Oost-Vlaanderen (uitg. Provinciebestuur) en West-Vlaanderen (Uitg. Gidsenkring). Als beriaardier –ontwerper was hij verder werkzaam in Vlaanderen, Wallonië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Tsjechië. Hij was tenslotte ook lid van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen bij de Vlaamse Regering.

Bob Kames : Polka's & vogeltjesdansen

Bob Kames - echte naam Robert Kujawa - is overleden. Kames was de man die de wereld de gepopulariseerde versie van Dance Little Bird 'schonk'. En jawel, u vreest het goed, Dance Little Bird is beter bekend als The Chicken Dance, in onze contreien beter bekend als de vogeltjesdans - u allen ongetwijfeld bekend. Naast dat meesterwerk verblijdde hij de mensheid nog met een zeventigtal andere albums en een keten muziekwinkels met de klinkende naam Bob Kames Wonderful World of Music. De polkaspecialist, die aan prostaatkanker leed, werd 82.

En zelfs Youtube heeft er zowaar een documentaire aan gewijd:

Leonard Rosenman: meer dan achtergrondmuziek

De Amerikaanse filmcomponist Leonard Rosenman heeft op 83-jarige leeftijd na een hartaanval de film van zijn leven voor zijn geesteesoog zijn voorbijflitsen. Of hij er zelf de soundtrack bij schreef is niet bekend. (ik weet het: ver gezocht qua grap, maar als jullie het beter kunnen: have a try!). Rosenman kreeg in de jaren zeventig Oscars voor de muziek die hij schreef voor 'Barry Lyndon' en 'Bound for Glory'.

Rosenman gold al als gevestigd componist toen zijn vriend James Dean hem voorstelde aan regisseur Elia Kazan. Die vroeg hem vervolgens de muziek voor 'East of Eden' (1955) te schrijven. Ook de muziek van 'Rebel without a cause' uit datzelfde jaar was van Rosenman. Rosenman componeerde ook veel voor televisie en won twee Emmy's, de belangrijkste Amerikaanse televisieprijzen. Voor zijn muziek voor de films 'Cross Creek' (1983) en 'Star Trek IV: The voyage home' (1986) kreeg hij een Oscarnominatie.