Yoshiko Tanaka : Godzilla vs. Biollante

Eind jaren 1980 hadden de makers van de Japanse Godzilla-films een probleem. Ze hadden er al 16 op de wereld losgelaten en het werd eens tijd om nieuwe monsters te creëren die het tegen de uit zijn kluiten gewassen hagedis konden opnemen. Dus besloot het Japanse filmbedrijf Toho in 1986 om een wedstrijd uit te schrijven voor een nieuw script: die werd gewonnen door de tandarts Shinichiro Kobayashi. Het werd serieus aangepast door de screenwriters van Toho, maar in 1989 baarde het productiehuis nummer 17 van de Godzilla's ut: Godzilla vs. Biollante. De gekwelde wetenschapper Shiragami combineert de DNA-stalen van een plant (een roos) met die van zijn overleden dochter. Het resultaat: een agressieve gemuteerde rozenstruik.

Uiteraard komt op hetzelfde moment Godzilla terug op de proppen, die voor de 17e keer Japan tot pulp mag slaan. Het karton vliegt natuurlijk over heel het scherm, tot de atoomhagedis en de foute roos elkaar tegenkomen en er een duel van maken. Uiteindelijk wint Godzilla door het ding tot twee maal toe te overwelmen met zijn atoomadem (ik vind het echt niet uit, lees het script).

En één van de hoofdactrices is nu het hoekje om. Toshiko Tanaka speelde Asuka Okuochi, de dochter van de industrieel die de DNA-stalen van Godzilla bemachtigde en dokter Shiragami financierde. Omdat Asuka goeie vriendjes is met Shiragami, is ze er uiteraard altijd bij als Godzilla en Biollante op elkaar liggen te slagen.

Andere prachtige titels uit de Godzilla-reeks (om u een idee te geven van de creativiteit van de screenwriters): King Kong vs. Godzilla (1962), Son of Godzilla (1967), Godzilla vs. Mechagodzilla (1974), Godzilla vs. Spacegodzilla (1994), Godzilla 2000 (1999), Godzilla: Tokyo S.O.S. (2003), ...

Yoshiko Tanaka kreeg in hetzelfde jaar nog de 14e Hochi Film Award voor beste actrice in Black Rain, een film over de naweeën van de atoombom op Hiroshima. Naast haar filmcarrière zong ze ook nog in de band Candies. Yoshiko Tanaka werd 55 jaar oud: ze overleed aan borstkanker.

En hier de trailer van Godzilla vs. Biollante:

Maria Schneider : Last Tango in Paris

In 1972 kwam Last Tango in Paris van Bernardo Bertolucci in de zalen. De film ging over een weduwenaar die in Parijs een anonieme seksuele relatie begint met een vrouw die op het punt staat om te gaan trouwen. De afspraak is dat geen van beide ook maar enige persoonlijke informatie met de ander deelt, zelfs geen naam. De aflijvige Marlon Brando speelde de weduwenaar, de toekomstige bruid was weggelegd voor Maria Schneider. De film was één en al controverse, met de boterscène als grootste shockeffect, zeker in 1972.

Schneider zei later dat ze zich soms verkracht voelde, zowel door Brando als door Bertolucci. Brando zou pas vijftien jaar later terug praten met de Italiaanse regisseur. Nochtans was ze zelf niet helemaal vrij van controverse. De jaren '70 waren niet haar beste jaren. Ze beweerde van zichzelf in 1974 dat ze 'bisexual complete' was en dat ze al met vijftig mannen en twintig vrouwen de lakens had gedeeld. Marihuana, heroïne, cocaïne, allemaal geen probleem voor de Française, met een paar overdosissen en een zelfmoordpoging erbovenop. In 1976 verliet ze de set van Caligula (ook al niet vies van wat naakt, om het zacht uit te drukken) om naar een mentaal hospitaal in Rome te gaan, samen met een andere vrouw die ze als haar minnares omschreef.

Vanaf de jaren '80 kwam ze weer terug op het rechte pad en tot 2008 verscheen ze nog op het witte doek. De laatste tango bleef haar echter heel haar leven achtervolgen. Ze overleed aan kanker, 58 jaar oud.

Anne Francis : Forbidden Planet

In 1956 werd Forbidden Planet op de mensheid losgelaten. De science-fictionfilm werd al snel een cultklassieker. De plot was gebaseerd op Shakespeare's The Tempest en was baanbrekend voor zijn tijd. Forbidden Planet was de eerste film waarvan de soundtrack volledig uit elektronische muziek bestond en liet de wereld kennis maken met "Robby the Robot" - één van de eerste robots uit de filmgeschiedenis die meer was dan een omhooggevallen conserveblik zonder persoonlijkheid.
Vorig jaar moest de hoofdrolspeler Leslie Nielsen er al aan geloven, dit jaar is het de beurt aan zijn tegenspeelster, Anne Francis. De Amerikaanse actrice speelde de rol van Altaira Morbius, de dochter van Dr. Morbius, die op de planeet Altair IV woonde. Leslie Nielsen was Commander John J. Adams, die op Altair IV terechtkwam om uit te pluizen wat er twintig jaar eerder gebeurd was met een groep kolonisten.
De invloed van de film kan moeilijk onderschat worden. Gene Roddenberry, de geestelijke vader van Star Trek, gaf in zijn biografie toe dat hij zijn inspiratie uit Forbidden Planet had geput. De Dr. Who-serial Planet of Evil haalde zijn mosterd ook bij de cultklassieker. Ondertussen is er zelfs al een remake in de maak. Anne Francis zelf werd nog eens vereeuwigd in het lied Science Fiction/Double Feature uit de Rocky Horror Picture Show, waar ze voorkomt in de regel "Anne Francis stars in Forbidden Planet".
Francis was ook de eerste vrouw die haar eigen detectivereeks kreeg, als Honey West. Daarna verscheen ze nog geregeld in enkele tv-series als The Twilight Zone, The Man from U.N.C.L.E., Dallas en Murder She Wrote.
Ze overleed op 80-jarige leeftijd aan pancreaskanker.

Hier alvast de trailer van Forbidden Planet:

Ingrid Pitt : De diva van de Hammer-studio's

Tussen de jaren '50 en '70 ontstond er zoiets als 'Hammer Horror'. Slimgemaakte, low budget horrorfilms werden losgelaten op het toenmalige publiek en kregen al snel een ware cultstatus. Christopher Lee bijvoorbeeld maakte zijn naam door om de haverklap als Dracula te verschijnen in een Hammer-productie. En waar Dracula opgevoerd werd, was er ook de vrouwelijke versie van de slechterik. En die rol werd meestal vertolkt door Ingrid Pitt.
Pitt werd geboren in Polen als Ingoushka Petrov. Tijdens de Twede Wereldoorlog werd ze samen met haar familie opgesloten in een concentratiekamp. Ze overleefde het, verhuisde naar Berlijn en trouwde met een Amerikaanse GI. Ze verhuisde naar California, keerde even terug toen haar huwelijk op de klippen liep, maar al gauw was ze weer in Hollywood. Daar verdiende ze aanvankelijk geld als serveuse. Van nature uit een brunette, kleurde ze haar haar regelmatig blond.
Haar filmdebuut was in Doctor Zhivago (1965), waar ze een klein rolletje had. In 1968 mocht ze naast Clint Eastwood en Richard Burton verschijnen in Where Eagles Dare. Maar het was haar werk in de jaren '70, bij de Hammer Studios, waar ze beroemd werd. Het begon in 1970 met The House that dripped Blood, in datzelfde jaar nog gevolgd door The Vampire Lovers. En jaartje later had ze één van haar beroemdste rollen als Countess Dracula (1971), een horrorprent gebaseerd op de verhalen rond het leven van de Hongaars gravin Báthory, de 'Bloedgravin'. In The Wicker Man (1973) had ze weer een klein bijrolletje. In 1983 verscheen ze zelfs in de Bondfilm Octopussy. Andere notoire films waren Who dares, wins (1982), Wild Geese 2 (1985) en Hannah's War (1988).
Ze werd steevast gecast als de 'baddie' van de film en werd bijna altijd gruwelijk vermoord aan het einde van de film. In 1998 was ze nog de vertelstem op de CD Cruelty and the Beast van Craddle of Filth.
Ingrid Pitt werd 73.

De trailer van Countess Dracula kan je hier vinden, en die van The Vampire Lovers volgt hieronder:

Gloria Stuart : de hoogbejaarde oscargenomineerde

De Amerikaanse actrice Gloria Stuart is op 100-jarige leeftijd overleden in haar slaap. Stuart werd als actrice ontdekt in het begin van de jaren '30 door James Whale, de legendarische regisseur van onder andere de Frankenstein-films. Hij gaf haar eerst een rolletje in zijn horrorprent The Old Dark House (1932) naast Boris Karloff en daarna gaf hij haar zelfs de vrouwelijke hoofdrol in The Invisible Man (1933), nog steeds een absolute klassieker in het sciencefictiongenre. Gloria Stuart was bekend als één van de knapste meisjes van heel Hollywood en als dusdanig werd ze dan ook meestal gecast als een mooi, blond en niet al te snugger femme fragile-type. Na de oorlog had Stuart genoeg van het acteren en laste een hiatus in die maar liefst 30 jaar zou duren. Vanaf 1975 nam ze de draad weer op. In haar tweede carrière moest ze voornamelijk genoegen nemen met rolletjes in tv-films en series. Nog één groot moment de gloire zou echter volgen, toen ze door regisseur James Cameron werd gevraagd om te schitteren in Titanic (1997). In deze gigantische kaskraker speelde ze de 101-jarige Rose die het zinken van de Titanic had overleefd. Aan het begin en het einde van de film blikt de oude Rose terug op haar veel jongere zelf (gespeeld door Kate Winslet) en haar liefdesavontuur met Jack (Leonardo DiCaprio) die zijn leven zou geven om haar te redden. Voor deze rol kreeg de toen 87-jarige Stuart een oscarnominatie voor Beste Actrice in een Bijrol. Gloria Stuart blijft tot op heden de oudste persoon ooit die genomineerd werd voor de Academy Awards, een record dat moeilijk te breken zal zijn.

Hieronder Gloria Stuart als Flora in The Invisble Man, in een scène met Claude Rains die haar onzichtbare lover vertolkt.



En hier de trailer van Titanic (fragmenten van Stuart in de eerste minuut van het filmpje).

Zelda Rubinstein : Dat rare dametje van Poltergeist

Zelda Rubinstein is gestorven. De Amerikaanse actrice werd vooral bekend door haar rol in de Poltergeist-trilogie. De originele Poltergeist (1982) was haar grote doorbraak op het witte doek. Daarin speelde ze het excentrieke medium Tangina Barrows, dat het opnam tegen de boze geesten in het huis van de familie Freeling. Ze mocht ook nog eens opdraven in deel 2 en 3 (Poltergeist II: The Other Side uit 1986 en Poltergeist III, 1988), waarin ze weer dezelfde rol vertolkte. Ook in de TV spin-off Poltergeist: The Legacy (1996) was ze er weer bij, ditmaal als de zieneres Christina. De rest van haar filmcarrière zou ze grotendeels doorbrengen als één of ander medium.

Maar Rubinstein was ook nog bijzonder omwille van een fysiek kenmerk. Door een aandoening aan de adenohypofyse was ze slechts 1m30 groot. Ze werd dan ook een activiste voor haar kleinere lotgenoten onder de medemens. Ook in de strijd tegen HIV/AIDS was ze er al vroeg bij, vanaf 1984. Later gaf ze toe dat dat heel riskant geweest was, zeker in die tijd. Blijkbaar had het zelfs invloed op haar carrière.

Naast Poltergeist verscheen ze ook nog in National Lampoon's Last resort, Sixteen Candles, Cages en Teen Witch. Ook in Tales from the Crypt dook ze even op. Later ging ze meer voiceovers doen voor reclamespotjes en speelde ze de verteller in Scariest Places on Earth.

Zelda Rubinstein werd uiteindelijk 76.

Jean Simmons : "Oh my life, my love, please die! Oh God, why can't you die?!"

De Britse actrice Jean Simmons is op 80-jarige leeftijd overleden aan longkanker. Simmons maakte haar filmdebuut toen ze 15 jaar was. Haar grote doorbraak kwam er enkele jaren later met Great Expectations (1946) van David Lean. Die legendarische regisseur overtuigde haar om van acteren ook echt haar carrière te gaan maken. Op 19-jarige leeftijd reeds had ze haar eerste oscarnominatie binnen voor haar rol als Ophelia in Hamlet van Laurence Olivier. Daarna verhuisde ze naar Hollywood waar ze gedurende de jaren '50 en '60 uitgroeide tot één van de leading ladies van de cinema. Ze speelde in die jaren aan de zijde van onder andere Robert Mitchum, Gregory Peck, Rock Hudson en Marlon Brando. Met die laatste speelde ze de hoofdrol in de musical Guys and Dolls (1955) en kreeg hiervoor een Golden Globe. Jean Simmons zal waarschijnlijk voornamelijk herinnerd worden omwille van haar vrouwelijke hoofdrol in Spartacus, Stanley Kubricks historisch epos uit 1960. Ze vertolkte hierin de rol van het slavinnetje Varinia dat de love interest werd van Spartacus (gespeeld door Kirk Douglas), en schitterde in deze prent naast grote namen als Peter Ustinov, Laurence Olivier en Tony Curtis. Haar tweede en laatste oscarnominatie kreeg Simmons voor The Happy Ending uit 1969 waarin ze een alcoholische vrouw speelt, terwijl de actrice in die periode zelf ook met een drankprobleem worstelde. Dat was, samen met ongetwijfeld ook een tanende schoonheid, trouwens één van de redenen waarom haar filmcarrière vanaf de jaren '70 in het slop geraakte. Zoals zovele afgedankte moviestars zocht ze haar toevlucht in tv-series. Op het kleine scherm speelde ze onder andere in North and South en maakte ze ook een opgemerkte verschijning als een strenge Starfleet admiraal in Star Trek: the Next Generation.

Hieronder de beroemde afsluitende scène uit Spartacus waarin Simmons als Varinia aan haar geliefde leider der slavenopstand, die ondertussen al aan het kruis genageld hangt, gaat vertellen dat hun pasgeboren zoon geen slaaf meer is en hem smeekt om nu toch maar snel te sterven zodat zijn lijden zou ophouden:

Brittany Murphy: “clueless” en “8 mile”

De Amerikaanse actrice Brittany Murphy is overleden. Ze werd bewusteloos teruggevonden in haar douche, en overleed op weg naar het ziekenhuis. De eerste geruchten gingen in de richting van een hartaanval, maar aangezien het om een Hollywoodactrice gaat, werden ook de woorden “eetstoornis”, “cocaine”, “pillen” en “braaksel” genoteerd.

Brittany Murphy lag niet op de top shelf in Hollywood, en zeker de laatste jaren reeg ze de low-budgetfilms aan elkaar. Grotere producties waaraan ze meewerkte waren ondermeer Clueless, 8 Mile (of de “Eminemfilm”) en Girl interrupted.

Brittany Murphy was amper 32 jaar oud.

Brenda Joyce : Jane is dead

Branda Joyce is overleden. De Amerikaanse actrice speelde in de jaren '40 de rol van Jane naast twee Tarzans. Tot 1945 was ze een vrij onopgemerkte actrice, maar dan gaf Maureen O'Sullivan forfait voor haar rol en werd Joyce de nieuwe Jane. Ze verscheen voor het eerst in die rol in Tarzan and the Amazons. Tarzan werd toen nog gespeeld door Johnny Weismuller. Ze zou nog vier keer met hem op het witte doek komen. Hierdoor werd ze ineens ook opgemerkt door de filmstudios en al snel kreeg ze andere rollen, bv in The Spider Woman Strikes Back (1946). In 1949 kroop ze weer in de huid van de vriendin van de aapman, die nu door Lex Barker vertolkt werd in Tarzan and the Magic Fountain. Joyce was toen al ouder dan Barker en het jaar daarop werd ze vervangen door de veel jongere Vanessa Brown in Tarzan and the Slave Girl. Joyce liet haar filmcarrière voor wat het was en hield zich daarna bezig met het bijstaan van immigranten in hun nieuwe levens in de Verenigde Staten. Ze overleed op 4 juli en werd 92.

En hier een stukje uit Tarzan and the Amazons:

Farrah Fawcett : Charlie's angel

Op de dag dat John F. Kennedy werd doodgeschoten (22 november 1963), gaven C.S. Lewis en Aldous Huxley eveneens de pijp aan Maarten. Het gevolg was dat de twee literaire mastodonten naar de laatste bladzijden van de kranten verwezen werden. Hetzelfde lot is beschoren voor een, nochtans niet onbelangrijke, actrice die haar dood bijzonder ongelukkig timede op 25 juni 2009, tussen het heengaan van Yasmine en Michael Jackson in. Evengoed wensen wij hier op de Dodenwake-blog haar toch wat aandacht te geven.

Farrah Fawcett is op 62-jarige leeftijd gestorven aan de gevolgen van anuskanker. Fawcett werd in 1947 geboren in Corpus Christi, Texas. Na een paar jaren aan de unief besloot ze zoals zovelen naar Hollywood te trekken om het daar proberen te maken. De blonde stoot Fawcett begon haar carrière met een aantal reclamefilmpjes tot ze in 1968 haar eerste televisierolletje kreeg in I Dream of Jeannie. Ze deed in de jaren die volgden ook enkele fotoshoots voor Playboy Magazine. Meer rollen op TV en op het witte doek volgden, maar haar echte doorbraak volgde pas in 1976 toen ze gecast werd als Jill Monroe, één van de hoofdrollen in de nieuwe serie Charlie's Angels. Deze show ging over drie meisjes die net afgestudeerd waren van de politieacademie en voor het privé-detectivebureau van Charlie gingen werken. In Amerika en ook internationaal was het meteen een enorme hit en één van de grootste kijkcijferkanonnen van de jaren '70. Eveneens in 1976 kwam een posterbedrijf op het lumineuze idee om een poster te maken van Fawcett in rood badpak (zie foto boven). Van deze poster met dit iconische plaatje werden maar liefst 12 miljoen stuks verkocht. Het succes van Charlie's Angels en de poster maakten van Farrah Fawcett een gigantische ster en één van de bekendste sekssymbolen van haar generatie. Vooral haar kapsel sprong in het oog en werd dan ook door miljoenen vrouwen gekopieerd.

Begin jaren '80 ging Fawcett vooral dramatische filmrollen spelen in de hoop op meer serieuze erkenning, maar enkel een reeks commerciële flops en ronduit gedrochtelijke ondingen volgden aanvankelijk. Toch had Fawcett niet weinig talent en zette ze sinds halverwege de jaren '80 een reeks knappe acteerprestaties neer in TV-series, films en op Broadway die haar uiteindelijk 3 Emmy en 5 Golden Globe nominaties zouden opleveren.

In 2006 werd bij Fawcett anuskanker vastgesteld. Ze worstelde gedurende drie jaar met de ziekte en maakte daar zelfs een documentaire over genaamd Farrah's Story. Ze werd door vrienden en collega's geprezen om de moedige manier waarop ze de strijd met kanker aanging. De acteur Ryan O'Neill, die sinds 1982 af en aan haar levensgezel was, vroeg de actrice op haar sterfbed nog ten huwelijk. Farrah Fawcett gaf haar ja-woord, maar het huwelijk heeft zich niet meer kunnen voltrekken.

Hieronder een filmpje met de begingeneriek van Charlie's Angels met het ook weer vrij iconische beeld van een stralende Farrah Fawcett die als Jill Monroe aan het tennissen is.

Jenny Tanghe: harde tante op het kleine scherm

Met Jenny Tanghe verdwijnt één van Vlaanderens bekendste en populairste televisie-actrices. Ze nam vaak de rol op van de bazige vrouw. Oudere kijkers kennen haar zeker nog als moeder Cent uit Wij, heren van Zichem, iets jongere kijkers als Jenny Vanjes uit de Collega’s, en nog jongere kijkers als de moeder van Dimitri De Tremmerie uit FC De Kampioenen. VTM-kijkers konden haar bewonderen in series als Wittekerke en Verschoten en Zoon.

Tanghe werd geboren op 15 september 1926 in het Henegouwse Manage. Haar eerste rol kreeg ze op 16-jarige leeftijd in de Gentse Minardschouwburg. Daar werd iemand gezocht voor een rol met een Oostends accent. Pas na haar debuut in de Minardschouwburg volgde ze opleidingen aan het Koninklijk Muziekconservatorium in Gent en aan Studio Herman Teirlinck in Antwerpen.

Wendy Richard: Miss Brahms uit “Are you being served”?

De Britse actrice Wendy Richard is donderdag na een lange strijd tegen kanker overleden. De doorbraak voor Richard kwam er in de jaren zeventig, toen ze de rol van de verkoopster Miss Brahms speelde in Are you being Served?. Die serie was ook jarenlang te zien op de Vlaemsche beeldbuis.

In het Verenigd Koninkrijk zal Richard vooral herinnerd worden als Pauline Fowler, de moederkloek uit de populaire Soap Eastenders. 11 jaar lang speelde ze die rol, tot haar karakter op haar eigen vraag stierf en ze zo uit de serie geschreven werd.

Minder bekend is dat Richard voordat ze een gevierde actrice was, ook nog enige bekendheid had als model, en in 1963 een nummer de Engelse charts inzong samen met Mike Sarne: “Come Outside”.

Ann Savage : De femme fatale van Detour

Ann Savage is overleden. De amerikaanse Savage, echte naam Bernice Maxime Lyon, was gedurende meer dan zestig jaar op het witte doek te bewonderen. Haar hoogdagen beleefde ze in de jaren veertig en vijftig. Toen speelde ze steevast de van de toen nog obligate sigaret vergezelde femme fatale in een hele reeks films zoals The Unwritten Code (1944), Satan's Cradle en Renegade Girl (beiden in 1949). Ze was ook te zien in de toenmalige B-films en film noirs, met als glansrol haar vertolking van Vera in Detour (1945), een cultklassieker van het film noir-genre. In de vroege jaren vijftig gaf ze er eventjes de brui aan, maar later was ze weer op post, ditmaal vooral op televisie. In 1986 waagde ze zich opnieuw aan de film in Fire with Fire. Ze teerde echter vooral op het succes van Detour. Ann Savage werd 87.

Majel Barrett-Roddenberry: Computer... End Program

Majel Barrett-Roddenberry heeft vandaag the final frontier overgestoken.
Majel Barrett-Roddenberry was de vrouw en later de weduwe van Gene Roddenberry, de bedenker van het in populariteit nog steeds onovertroffen Star Trek. Dat, en het feit zij in alle van de zes series (we sommen ze voor uw gemak nog even allemaal op: Star Trek, Star Trek: The Animated Series, Star Trek: The Next Generation, Star Trek: Deep Space Nine, Star Trek: Voyager en Star Trek: Enterprise) en in zes van de voorlopig elf films (inclusief de nieuwe, die volgende jaar in mei uitkomt) een rol had, leverde haar de bijnaam First Lady of Star Trek op.
Haar carrière begon in de late jaren vijftig en vroege sixties, met o.a. een gastrol in Bonanza, samen met James "Beam Me Up Scotty" Doohan. In 1963 ontmoette ze Gene Roddenberry en hij castte haar later voor enkele rollen in Star Trek, waar hij toen vollop aan het schrijven was. Majel speelde de rol van de vrouwelijke Eerste Officier van de Enterprise in de pilootaflevering en later in de serie die van Nurse Chapel, de wulpse verpleegster die heimelijk verliefd was op Mr. Spock. Ze zou, zoals reeds vermeld, nog vele rollen in Star Trek vertolken; de bekendste is waarschijnlijk de stem van de Enterprise-computer.
In 1969 trouwden Gene en Majel en hun huwelijk bracht in 1974 een zoon voort: Eugene "Rod" Roddenberry, Jr. Na Gene's dood in 1991 stond ze in voor de productie van enkele van zijn nog niet gerealiseerde ideeën, zoals de televisieseries Earth: The Final Conflict en Andromeda.
Majel Barrett-Roddenberry stierf op 76-jarige leeftijd, na een kort gevecht met leukemie.

Estelle Getty : Golden Girl

Estelle Getty, echte naam Estelle Scher-Gettleman, is het hoekje om. Ze werd vooral bekend door haar rol van Sophia Petrillo in de jaren '80-soap The Golden Girls (1985-1992), een sitcom over vier oude vrouwen die samen in een huis in Florida woonden. Voor haar rol als de Siciliaanse moeder van Dorothy Zbornak (in werkelijkheid was de 'moeder' trouwens een jaar jonger dan haar 'dochter') kreeg ze zelfs een Emmy Award. Ze werd trouwens bijna elk jaar genomineerd voor Oustanding supporting actress in a Comedy Series. In 2003 was er nog een Golden girls reünie op Lifetime tv, maar daar kon ze niet bij zijn omdat ze toen aan haar bed gekluisterd lag door Lewy Body-dementie. Getty werd 84.

Evelyn Keyes : Gone with the Wind

Evelyn Keyes is overleden. De Amerikaanse actrice werd vooral bekend door haar rol in de klassieker Gone with the Wind uit 1939, waarin ze de zuster speelde van Scarlett O'Hara. Ze speelde eigenlijk vooral in B-films, maar mocht af en toe ook een grote rol op haar nemen, zoals (naast die in Gone with the Wind) in Mrs. Mike (1949) en The Seven Year Itch (1955), waarin ook Marilyn Monroe op kwam draven. Officiëel ging ze in 1956 met pensioen, maar ze beëidnigde haar carrière pas echt in 1989. Evelyn overleed thuis aan kanker, op 91-jarige leeftijd.

Hazel Court : The Horror Queen is no more

Hazel Court heeft zich bij Vincent Price gevoegd. Hazel maakte in de jaren '50 en '60 furore op het witte doek in menige horrorprent. Geboren in het Britse Sutton Coffield begon ze haar filmcarrière in 1944 met Champagne Charlie; in 1946 won ze een British Critics Award voor haar vertolking van het kreupele meisje in Carnival (1946). In 1952 maakte ze haar debuut in de fantasy film met Ghost Ship, gevolgd door Devil Girl from Mars en Doctor Blood's Coffin. In 1957 volgde The Curse of Frankenstein; ze speelde ook mee in 4 afleveringen van tv-series van Hitchcock. Tegen de vroege jaren '60 verbleef ze permanent in de Verenigde Staten. Daar trad ze op in de horrorfilms The Premature Burial, The Raven en The Masque of the Red Death, gebaseerd op Edgar Allen Poe. De laatste 2 films had ze trouwens de legendarische Vincent Price als tegenspeler. In 1981 kwam ze nog eens terug met een korte verschijning in de derde Omen-film, The Final Conflict, hoewel ze niet op de aftiteling terechtkwam. Ook tv-reeksen als Mission Impossible en The Twilight Zone hebben als eens Hazel Court over de vloer gehad. Hazel overleed aan een hartaanval op 82-jarige leeftijd. Voor de echte fans: haar (postume) autobiografie, Hazel Court Horror Queen, zou dit jaar in de winkelrekken moeten liggen.

Geniet ondertussen nog even van enkele fragmenten uit The Masque of the Red Death (1964):

Emily Perry : 'Madge with the badge'

Emily Perry, de beroemde sidekick van de al even beroemde Dame Edna, is overleden. In 1987 werd ze door de Australische acteur Barry Humphries, de bedenker van Dame Edna, gecast om in zijn televisieshow The Dame Edna Experience de rol van de Nieuw-Zeelandse sidekick Madge Allsop te vertolken. Die viel vooral op door het feit dat ze vrijwel nooit een woord sprak; haar belangrijkste rol was het opspelden van badges bij de gasten van Dame Edna - waardoor ze bij het publiek vooral bekend werd als Madge with the badge. Daarnaast werd ze door Humphries regelmatig gebruikt als mikpunt van verschillende venijnige en spottende opmerkingen.
Madge with the badge werd 100.