Maria Schneider : Last Tango in Paris

In 1972 kwam Last Tango in Paris van Bernardo Bertolucci in de zalen. De film ging over een weduwenaar die in Parijs een anonieme seksuele relatie begint met een vrouw die op het punt staat om te gaan trouwen. De afspraak is dat geen van beide ook maar enige persoonlijke informatie met de ander deelt, zelfs geen naam. De aflijvige Marlon Brando speelde de weduwenaar, de toekomstige bruid was weggelegd voor Maria Schneider. De film was één en al controverse, met de boterscène als grootste shockeffect, zeker in 1972.

Schneider zei later dat ze zich soms verkracht voelde, zowel door Brando als door Bertolucci. Brando zou pas vijftien jaar later terug praten met de Italiaanse regisseur. Nochtans was ze zelf niet helemaal vrij van controverse. De jaren '70 waren niet haar beste jaren. Ze beweerde van zichzelf in 1974 dat ze 'bisexual complete' was en dat ze al met vijftig mannen en twintig vrouwen de lakens had gedeeld. Marihuana, heroïne, cocaïne, allemaal geen probleem voor de Française, met een paar overdosissen en een zelfmoordpoging erbovenop. In 1976 verliet ze de set van Caligula (ook al niet vies van wat naakt, om het zacht uit te drukken) om naar een mentaal hospitaal in Rome te gaan, samen met een andere vrouw die ze als haar minnares omschreef.

Vanaf de jaren '80 kwam ze weer terug op het rechte pad en tot 2008 verscheen ze nog op het witte doek. De laatste tango bleef haar echter heel haar leven achtervolgen. Ze overleed aan kanker, 58 jaar oud.

Jeanne-Claude Denat de Guillebon : inpakken en weg ermee

De Franse kunstenares Jeanne-Claude is op 74-jarige leeftijd overleden aan een hersenbloeding. Zij werd geboren op 13 juni 1935 als Jeanne-Claude Denat de Guillebon in Casablanca als dochter van een Franse officier die daar gestationneerd was. In 1958 leerde ze in Parijs de Bulgaarse kunstenaar Christo Javacheff kennen en enkele jaren later trouwde ze met hem. De twee lieten hun familienamen vallen en presenteerden zich uitsluitend als Christo en Jeanne-Claude. Voor hun gezamelijke kunstwerken werd zelfs alleen Christo's naam gebruikt omdat dit voor het publiek minder verwarrend zou zijn, maar ze waren weldegelijk beiden medeverantwoordelijk voor de gigantische projecten die ze sinds begin jaren '60 op de wereld loslieten. Christo en Jeanne-Claude behoorden tot de in de jaren '60 in de beeldende kunst dominerende stroming van het nouveau réalisme. Ze zijn natuurlijk vooral bekend vanwege hun megalomane inpakkunstwerken. De idee is simpel: men neme een groots architecturaal bouwwerk of natuurlijk landschapsfenomeen en men pakke het in met stof. Dit liet men dan een tijdje zo staan zodat de mensen het konden komen bewonderen en dan werd het uiteraard terug uitgepakt. Christo en Jeanne-Claude financierden alles zelf. Hun inkomsten haalden ze uit voorontwerpen en foto's. Ze waren er formeel in dat deze werken louter en alleen het overbrengen van een puur esthetische ervaring dienden, zonder diepere betekenissen of geëngageerde bijbedoelingen. Tot hun bekendste werken (zie foto's onder) behoren het inpakken van de Reichtstag in Berlijn (1995), de Pont Neuf in Parijs (1985) en 11 eilandjes in de baai van Miami (1983).

Soeur Emmanuelle : De voddenraapster van Caïro

Soeur Emmanuelle, bijgenaamd 'de voddenraapter van Caïro', is overleden in een rusthuis in het dorp Callian in het Franse departement Var. Ze was zeer populair in Frankrijk, waar ze vaak beschouwd werd als de vrouwelijke tegenhanger van de populaire Franse priester Abbé Pierre. In 1980, als tachtiger (!), stond ze nog aan de wieg van de organisatie Asmae-Association Soeur Emmanuelle, die duizenden kinderen helpt in landen als Egypte, Soedan en India. Emmanuelle werd geboren in Brussel in 1908 als Madeleine Cinquin, maar was vooral bekend in Frankrijk, waar ze herhaaldelijk verkozen werd tot een van de de populairste persoonlijkheden. Sinds 1993 verbleef ze in Frankrijk, nadat ze werd teruggeroepen door haar oversten van de religieuze congregatie van Onze-Lieve-Vrouw van Sion. Voordien verbleef ze meer dan 20 jaar lang in een sloppenwijk in Kaïro, waar ze leefde tussen de voddenrapers. Ze bouwde er scholen, kleuterscholen en ziekenhuizen. Na haar terugkomst in Frankrijk trok ze zich onder meer het lot aan van sans-papiers en daklozen. Geregeld kwam ze ook op televisie, waarbij ze geld probeerde in te zamelen voor haar goede doelen. Soeur Emmanuelle werd net geen 100.