Mon Phlips: de vikingvoorzitter van Racing Mechelen

De derby’s tussen Racing Mechelen en KV Mechelen zijn zeldzamer en zeldzamer de laatste tijd, maar doen altijd enorm veel deining ontstaan tot zeker in Bonheiden en Muizen. Eén enkele keer wordt er al eens een woord over gewisseld in café Terminus in Katelijne Waver. Om maar even het belang van deze wedstrijden te schetsen.

De groen-witten van Racing, ondertussen afgezakt naar derde klasse, verloren maandag hun geliefde voorzitter Mon Phlips. De "voorzitter-supporter" van Racing Mechelen verscheen altijd met een groen-witte Vikingshoed op de wedstrijden van Racing. De naam van KV Mechelen kreeg hij niet over de lippen. Steevast duidde hij de stadsrivaal als "Yellow-Red" aan. Hij was geldschieter van de jeugd en sponsor van het eerste elftal.

Phlips stond aan het roer van de nv Phlips, in 1785 opgericht als smidse Metaalbewerking Phlips". In 1961 kwam Edmond Phlips in de zaak. Hij veranderde in 1992 de smidse in een naamloze vennootschap, die zich specialiseerde in metaalconstructies en metaalbewerking.

En kijk, de rivaliteit is ook niet meer wat het geweest is, op de website van KV Mechelen betuigt de eersteklasser zijn medeleven "aan de familie Phlips, de vrienden en de hele Racing-familie."

Antoine Vanhove: blauw-zwart in hart en nieren

Club Brugge rouwt. Voormalig algemeen directeur Antoine Vanhove is op 71-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van longkanker. Hij zetelde tot zijn dood in het bestuur van de club.

Antoine Vanhove gaat de blauw-zwarte legende is als de man met de "gouden transferhanden", die met een dosis gezond West-Vlaams verstand en koopmanskunst tijdens drie decennia Club Brugge dankzij een doorgaans bijzonder succesvol transferbeleid naar vele nationale en internationale triomfen gidste.

Vanhove, geboren op 11 september 1937, kwam in de beginjaren '70 in de werking van Club Brugge terecht. Hij fungeerde er van 1970 tot 1973 beurtelings of tegelijk als kassier, hoofdcontroleur, chauffeur, materiaalmeester en scout, om in de zomer van 1973 benoemd te worden tot lid van de Raad van Bestuur. Precies op zijn 36e verjaardag, 11 september 1973, viel de benoeming in de brievenbus.

Bij de bestuurlijke hervorming van Club Brugge twee jaar later, tijdens de zomer waarin de club van De Klokke naar het Olympiastadion verhuisde, werd Antoine Vanhove door de nieuwe afgevaardigd bestuurder Michel Van Maele vooruitgeschoven als hoofd van de transfercommissie. Hij werd vanaf dat ogenblik de rechterhand van Van Maele, die gedurende vele jaren de sterke man achter de schermen zou blijven. Op 10 maart 1976 werd Antoine Vanhove directeur, één jaar later gerechtigd correspondent bij de voetbalbond en nog eens twee jaar later vertegenwoordiger van blauw-zwart in het Sportcomité van de KBVB.

Met Vanhove in een leidinggevende rol groeide Club Brugge door naar de absolute top van België, met landstitels en bekerzeges bij de vleet. Zijn neus voor talent en zijn vele goede contacten in binnen- en buitenland leidden onder andere tot de ontdekking van goudhaantje Marc Degryse of van spitsen genre Farina, Amokachi, Spehar, Stanic en Balaban.

Vanhove, die zijn passie voor Club Brugge altijd combineerde met een even grote passie voor de duivensport, genoot steeds meer aanzien binnen de hoogste kringen van de Belgische Voetbalbond. Van het Sportcomité van de KBVB, waarvan hij op 23 juni 1979 lid was geworden, werd hij voorzitter op 27 augustus 1997 en dat bleef hij tot 30 juni 2005, om precies één jaar later door te groeien naar de functie van voorzitter van de Technische Commissie. Antoine Vanhove ontving de bondserepenning in 1989, werd lid van verdienste in 1994, erelid van de bond in 1999 en erevoorzitter van het Sportcomité in 2005.

In de herfst van vorig jaar, kort na zijn 71e verjaardag, werd Vanhove ziek. De strijd tegen longkanker bleek te zwaar. Club Brugge en de Belgische Voetbalbond verliezen een boegbeeld.