Karel Van Miert : De Tuinman van Europa

Het ontzielde lichaam van Karel Van Miert is teruggevonden in zijn tuin. Van Miert, geboren op 17 januari 1942 in Oud-Turnhout als oudste van 9 kinderen in een landbouwersgezin, brak op zijn 14e zijn middelbare studies aan het college van Turnhout af. Hij wou in het familiebedrijf aan de slag gaan, maar kreeg daarvoor weinig steun en trad als leerling-elektricien in dienst van een bouwfirma. Na nog enkele jobs ging hij opnieuw studeren en behaalde hij zijn diploma middelbaar onderwijs voor de Centrale Jury. Daarna studeerde hij aan de Rijksuniversiteit van Gent, waar hij in 1966 afstudeerde als licentiaat diplomatieke wetenschappen, met grote onderscheiding. Zijn thesis handelde over het supranationaal karakter van de Europese Commissie, een voorbode al van zijn latere carrière op het supranationale politieke toneel. Dezelfde graad behaalde hij in 1967 aan het Centre Européen Universitaire de Nancy waar hij als bursaal van de Franse regering het Diplôme d'Etudes Supérieures Européennes in de wacht sleepte. In 1967-1968 liep hij stage bij de Europese Commissie. Hij volgde ook zomercursussen in Oxford (Worchester College, 1969). In 1967 begon zijn beroepsloopbaan als aspirant bij het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek (1971). Daar was hij medewerker van de Nederlander Sicco Mansholt, die toen Europees commissaris voor het landbouwbeleid was. Van 1971 tot 1973 werkte Van Miert als assistent aan de VUB (seminarie volkenrecht). Tussen 1973 en 1975 was hij hoofdadministrateur op het kabinet van Henri Simonet, vice-voorzitter van de Europese Commissie. Hij was ook kabinetschef van minister van Economische Zaken Willy Claes (1977). Vanaf 1978 is hij deeltijds docent aan de VUB (cursus "Onstaan en Ontwikkeling van de Europese Gemeenschap"). Op politiek vlak was Van Miert tussen 1970 en 1973 nationaal ondervoorzitter en daarna nationaal politiek secretaris van de Jong-Socialisten. Die laatste functie gaf hem automatisch toegang tot het BSP-partijbureau. In die periode richtte hij tevens mee de Rode Leeuwen op, de Vlaamse socialisten van de Brusselse agglomeratie. In 1976 werd Van Miert adjunct-nationaal secretaris van de BSP, belast met internationale zaken. Anderhalf jaar later was hij al co-voorzitter, in opvolging van Willy Claes. Hij was ook de eerste voorzitter van de eind 1978 autonoom geworden SP. Hij profileerde zich daar als gangmaker van de "Jonge Turken", met onder andere Louis Tobback, Willy Claes, Freddy Willockx en Luc van den Bossche. Hij bleef uiteindelijk voorzitter tot begin januari 1989. Gedurende een paar jaar was Van Miert ook vice-voorzitter van de Unie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap. Van 1986 tot 1992 was hij vice-voorzitter van de Socialistische Internationale. Van 1983 tot midden 1988 had hij ook zitting in de gemeenteraad van Kortenberg.
Van 1979 tot 1985 was hij Europees parlementslid. Tweemaal trok hij de Europese SP-lijst. Dat leverde hem in 1984 maar liefst 496.063 voorkeurstemmen op. De SP steeg toen van 20 tot 28%. In oktober 1985 stapte hij over naar de Kamer, waarin hij bleef zittten tot 1988. Op 6 januari 1989 werd hij Europees commissaris voor Transport, Consumentenbeleid, Kredieten en Investeringen. Aanvankelijk werd Van Miert nog beschouwd als "le petit Belge." Maar het respect voor zijn dossierkennis en vastberadenheid groeide snel. Exact 4 jaar later werd zijn mandaat verlengd en werd hij bevoegd voor Personeel, Algemeen Beheer en Mededingingsbeleid. Vooral dankzij die laatste functie groeide hij uit tot een internationaal gerespecteerd commissaris, die ooit de 'machtigste man van Europa' werd genoemd.
Want hij ging in tegen machtige bedrijven en zware politieke lobbygroepen. De omstreden redding van Crédit Lyonnais, de afspraken tussen de Duitse mediagiganten Kirch en Bertelsman, de botsing met Bernie Ecclestone over de televisierechten van de Formule 1, en de aanvaring met Boeing over de geplande fusie met McDonnell Douglas, zijn daar duidelijke voorbeelden van.
Van Miert zou uiteindelijk 2 ambtstermijnen lang eurocommissaris van Mededingingsbeleid blijven, tot in 1999. In dat jaar moest hij samen met de hele commissie ontslag nemen na een 'affaire' rond de Franse Commissaris Edith Cresson. Hij trok zich daarop terug uit de Europese politiek. Eerder had hij dat ook al uit de Belgische politiek gedaan, na een aanvaring met de SP-top. De discussie handelde over de rol van zijn levensgezel Carla Galle in Agusta-affaire. Volgens Van Miert is er toen "iets gebroken" tussen hem en de partij. Na zijn politiek loopbaan werd hij voorzitter van de Nederlandse zakenuniversiteit van Nyenrode. Hij was ook bestuurder in verschillende bedrijven, waaronder Agfa-Gevaert, Solvay, De Persgroep, Carrefour Belgium, Vivendi, Philips en RWE. Op 26 mei 1992 benoemde de Koning hem tot Minister van Staat. Van Miert publiceerde meerdere studies over de Europese eenmaking en de EU. Van Miert stond ook bekend als de 'tuinman van Europa'. Een Brabantse hoogstamboomgaard van 1,5 hectare met ruim 200 fruitbomen was zijn grote trots en jeugddroom. Hij zocht daarbij vooral naar oude, vergeten variëteiten. Karel Van Miert viel van zijn ladder en werd dood teruggevonden. 'Le petit Belge' werd slechts 67.

Mon Phlips: de vikingvoorzitter van Racing Mechelen

De derby’s tussen Racing Mechelen en KV Mechelen zijn zeldzamer en zeldzamer de laatste tijd, maar doen altijd enorm veel deining ontstaan tot zeker in Bonheiden en Muizen. Eén enkele keer wordt er al eens een woord over gewisseld in café Terminus in Katelijne Waver. Om maar even het belang van deze wedstrijden te schetsen.

De groen-witten van Racing, ondertussen afgezakt naar derde klasse, verloren maandag hun geliefde voorzitter Mon Phlips. De "voorzitter-supporter" van Racing Mechelen verscheen altijd met een groen-witte Vikingshoed op de wedstrijden van Racing. De naam van KV Mechelen kreeg hij niet over de lippen. Steevast duidde hij de stadsrivaal als "Yellow-Red" aan. Hij was geldschieter van de jeugd en sponsor van het eerste elftal.

Phlips stond aan het roer van de nv Phlips, in 1785 opgericht als smidse Metaalbewerking Phlips". In 1961 kwam Edmond Phlips in de zaak. Hij veranderde in 1992 de smidse in een naamloze vennootschap, die zich specialiseerde in metaalconstructies en metaalbewerking.

En kijk, de rivaliteit is ook niet meer wat het geweest is, op de website van KV Mechelen betuigt de eersteklasser zijn medeleven "aan de familie Phlips, de vrienden en de hele Racing-familie."

Hua Guofeng : Opvolger van Mao

Hua Guofeng heeft zijn laatste adem uitgeblazen. Hua was de door Mao aangeduide opvolger als de leider van de Communistische Partij van China (CCP) en een cruciaal overgangsfiguur tussen de Grote Roerganger en Deng Xiaoping (zonder hem hiermee onrecht te willen aandoen). Hua, geboren als Su Zhu, ging in 1938 bij de CCP toen hij deel uitmaakte van het verzet tegen de Japanners. Hij was ook aanwezig bij de Lange Mars van 1936. Hij rees gestaag in de rangen van de CCP en in 1976, na de dood van Zhou Enlai, werd hij premier van de Volksrepubliek. Toen Mao de pijp uitging, nam hij het roer over. Hij maakte een einde aan de Culturele Revolutie en in oktober 1976 maakte hij komaf met de Bende van Vier (een politieke fractie geleid door de weduwe van Mao), wat tot grote vreugde leidde in de straten van Beijing en eigenlijk een deel van het Mao-tijdperk afsloot. Hua was echter een voorstander van het voortzetten van de politiek van de Grote Roerganger; hierdoor vervreemdde hij zich van Deng Xiaoping, wiens ster weer aan het rijzen was en die pleitte voor een systeem dat meer op de markt gebaseerd was. In 1981-1982 moest hij tenslotte het onderspit delven en plaats ruimen voor Deng, die hem degradeerde tot een gewoon lid van het Centraal Comité, waar hij nog tot in 2002 bleef zetelen, hoewel hij al de pensioenleeftijd van 70 was gepasseerd. In 2007 werd hij nog uitgenodigd als speciaal afgevaardigde bij het 17e Partijcongres. Hij overleed op 87-jarige leeftijd aan 'een ziekte', aldus het persagentschap Xinhua.

Constan Vanden Stock: voetbal en bier

Met Constant Vanden Stock verliest het Belgisch voetbal een monument. Zijn carrière begon al in 1924, toen hij zich aansloot bij Anderlecht als jeugdspeler, en op 18-jarige leeftijd debuteerde hij in het eerste elftal. In 1935 promoveerde hij met Anderlecht naar eerste klasse, waaruit de club nooit meer zou verdwijnen.

In 1943 hing hij de voetbalschoenen aan de wilgen om zich toe te leggen op het brouwen van bier. Al in 1944 werd hij bedrijfsleider toen zijn vader overleed in gevangenschap in Duitsland, en het bedrijf Belle-Vue floreerde dankzij haar kriek en gueuze. In 1991 kocht Interbrew de boel op voor een schoon prijske.

Ondertussen bleef ook het voetbal een aantrekkingspool. Vanden Stock werd in 1951 voorzitter van voetbalclub Forestoise, vervolgens bestuurder van Anderlecht en vanaf 1958 schopte hij het gedurende maar liefts 10 jaar tot selectieheer van de nationale voetbalploeg. In 1968 werd hij dan zowaar zelfs een jaartje technisch directeur bij Brugge. Financiële problemen riepen hem echter terug naar zijn eerste liefde Anderlecht, en met de nodige fondsen werd de club van het faillissement gered.

25 jaar lang zou Constant Vanden Stock voorzitter van Anderlecht blijven en de successen stapelden zich op. 10 landstitels, 7 bekers van België, 2 Europese bekers voor bekerwinnaars, 1 UEFA cup en tenslotte 2 Europese supercups werden binnengehaald. Het was dan ook de meest succesvolle clubleider in België ooit die in 1996 de fakkel doorgaf aan zijn zoon Roger. Een hartaanval in 2006 leidde het einde in en op 93-jarige leeftijd gaf hij uiteindelijk de pijp aan Maarten...