Antoine Vanhove: blauw-zwart in hart en nieren

Club Brugge rouwt. Voormalig algemeen directeur Antoine Vanhove is op 71-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van longkanker. Hij zetelde tot zijn dood in het bestuur van de club.

Antoine Vanhove gaat de blauw-zwarte legende is als de man met de "gouden transferhanden", die met een dosis gezond West-Vlaams verstand en koopmanskunst tijdens drie decennia Club Brugge dankzij een doorgaans bijzonder succesvol transferbeleid naar vele nationale en internationale triomfen gidste.

Vanhove, geboren op 11 september 1937, kwam in de beginjaren '70 in de werking van Club Brugge terecht. Hij fungeerde er van 1970 tot 1973 beurtelings of tegelijk als kassier, hoofdcontroleur, chauffeur, materiaalmeester en scout, om in de zomer van 1973 benoemd te worden tot lid van de Raad van Bestuur. Precies op zijn 36e verjaardag, 11 september 1973, viel de benoeming in de brievenbus.

Bij de bestuurlijke hervorming van Club Brugge twee jaar later, tijdens de zomer waarin de club van De Klokke naar het Olympiastadion verhuisde, werd Antoine Vanhove door de nieuwe afgevaardigd bestuurder Michel Van Maele vooruitgeschoven als hoofd van de transfercommissie. Hij werd vanaf dat ogenblik de rechterhand van Van Maele, die gedurende vele jaren de sterke man achter de schermen zou blijven. Op 10 maart 1976 werd Antoine Vanhove directeur, één jaar later gerechtigd correspondent bij de voetbalbond en nog eens twee jaar later vertegenwoordiger van blauw-zwart in het Sportcomité van de KBVB.

Met Vanhove in een leidinggevende rol groeide Club Brugge door naar de absolute top van België, met landstitels en bekerzeges bij de vleet. Zijn neus voor talent en zijn vele goede contacten in binnen- en buitenland leidden onder andere tot de ontdekking van goudhaantje Marc Degryse of van spitsen genre Farina, Amokachi, Spehar, Stanic en Balaban.

Vanhove, die zijn passie voor Club Brugge altijd combineerde met een even grote passie voor de duivensport, genoot steeds meer aanzien binnen de hoogste kringen van de Belgische Voetbalbond. Van het Sportcomité van de KBVB, waarvan hij op 23 juni 1979 lid was geworden, werd hij voorzitter op 27 augustus 1997 en dat bleef hij tot 30 juni 2005, om precies één jaar later door te groeien naar de functie van voorzitter van de Technische Commissie. Antoine Vanhove ontving de bondserepenning in 1989, werd lid van verdienste in 1994, erelid van de bond in 1999 en erevoorzitter van het Sportcomité in 2005.

In de herfst van vorig jaar, kort na zijn 71e verjaardag, werd Vanhove ziek. De strijd tegen longkanker bleek te zwaar. Club Brugge en de Belgische Voetbalbond verliezen een boegbeeld.

James Whitmore: best supporting actor

James Whitmore (geboren op 1 oktober 1921) is vrijdag in zijn huis in Malibu overleden. In november 2008 werd longkanker vastgesteld, waaraan hij nu bezweken is.

James Whitmore was onder andere bekend om zijn one-manshows, waarin hij bestaande figuren neerzette als cowboy-humorist Will Rogers en de presidenten Theodore Roosevelt en Harry Truman. Maar hij was ook een gevierd filmacteur. Zo sleepte hij 2 oscarnominaties in de wacht: een voor beste bijrol met 'Battleground', een film uit 1949 waarin hij een militair vertolkte tijdens het Ardennenoffensief, en een voor beste acteur met 'Give 'Em Hell, Harry!', de verfilming uit 1975 van de one-manshow waarin hij president Harry Truman speelde. Hij was ook te zien in films als 'Planet Of The Apes', waarin hij de voorzitter van het apenparlement speelde, en 'The Shawshank Redemption', als de bibliothecaris-gevangene voor wie een leven buiten de gevangenismuren ondenkbaar was.

Toch bleef het theater zijn grote liefde. "Films maken is saai", zei hij in 1994, "Je wacht en wacht en dan is het opeens 'magic time'. In het theater gaat het doek op en heeft de acteur meteen de touwtjes in handen."

Hij haalde echter zijn neus niet op voor televisie. Zo speelde hij bijrollen in series als 'CSI' en 'The Practice'. Voor zijn rol (Raymond Oz) in twee afleveringen van 'The Practice', kreeg hij een Emmy Award voor 'Outstanding Guest Actor in a Drama Series'.

Hij werd uiteindelijk 87. En hij was 4 keer getrouwd, waarvan tweemaal met dezelfde vrouw.

John "Rabbit" Updike: Auteur van "The witches of Eastwick"

De beroemde Amerikaanse schrijver John Updike, meervoudig winnaar van de Pulitzerprijs en auteur van de tetralogie "Rabbit", is vandaag op 76-jarige leeftijd aan longkanker overleden. Updike behoorde tot het zeldzame slag schrijvers dat kwaliteit en hoge oplages combineerde.

Op een halve eeuw tijd pende Updike, een traditioneel gelover in de merites van de noeste arbeid, meer dan vijftig romans neer. Updike schreef ook kortverhalen, gedichten, literaire kritiek en zelfs een essay over een baseball-legende.

De in Reading, Pennsylvania, geboren Updike geldt als een productief én erudiet auteur, als chroniqueur par excellence van het naoorlogse Amerikaanse imperium, in het bijzonder de Amerikaanse obsessie met seks, het huwelijk en de scheiding. Zijn werk is een voorbode van het postmodernisme, dat zich vaak in het spanningsveld tussen de trivialiteit van het leven en de transformatie ervan door de Literatuur afspeelt. Naar zijn eigen zeggen wordt het leven zin gegeven door de heilige drievuldigheid van seks, kunst en religie.

Bekendst is allicht zijn Rabbit-trilogie, bestaande uit "Rabbit, run" (1958), "Rabbit Redux" (1971) en "Rabbit is rich" (1981). Hoofdfiguur in deze tetralogie is de kleinsteedse atleet Haary 'Rabbit' Angstrom. Bekend is ook, al is het maar door de Hollywoodverfilming, zijn roman "The witches of Eastwick".

Lei Clijsters: Limburgse Libero

Leo "Lei" Clijsters overleed op 52-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Leo Clijsters werd geboren op 9 november 1956 in Opitter, een deelgemeente van het Limburgse Bree. Sport was de rode draad doorheen het leven van Lei Clijsters. Op jonge leeftijd koos hij voor het voetbal en speelde hij zijn eerste wedstrijden bij het plaatselijke Opitter FC, waar zijn talent niet onopgemerkt bleef. Hij stond gekend als een echte "libero" oftewel "laatste man", maar tekende toch voor enkele belangrijke doelpunten, waarbij hij ondanks zijn kleine gestalte toch mee oprukte bij hoekschoppen.

Clijsters startte zijn carrière zoals gezegd bij Opitter FC in Opitter. Daarna speelde hij o.a. bij Club Brugge, SK Tongeren, Patro Eisden, Thor Waterschei, KV Mechelen en Club Luik. In zijn KV Mechelen-periode was hij als verdediger ook een vaste waarde in de nationale ploeg van België en won hij in 1988 de Gouden Schoen. Grootste triomf was waarschijnlijk de 1-0 overwinning van KV Mechelen tegen het grote Ajax op 11 mei 1988 te Straatsburg, waardoor kapitein Lei Clijsters de Europabeker voor Bekerwinnaar in de lucht mocht steken.

Hij heeft tevens de WK's van 1986 in Mexico en van 1990 in Italië meegemaakt. Nadien heeft hij enkele jaren als trainer gewerkt bij Patro Eisden, AA Gent, SK Lommel, KV Mechelen en Diest.

Ook bekend waren zijn dochter Kim Clijsters en Elke Clijsters. Tijdens de succesvolle tenniscarrière van zijn dochter Kim hield hij zich als manager en vader vooral op de achtergrond. Nadat ze was gestopt met tennissen, pakte Clijsters de draad als trainer weer op bij KSK Tongeren. Toen echter bekend raakte dat hij aan een ernstige ziekte leed, trad hij terug uit de schijnwerpers...

Paul Newman : Butch Cassidy & The Color of Money

Paul Newman heeft zijn gevecht tegen longkanker verloren. Als één van de beroemdste filmsterren van de jaren '60 maakte hij zichzelf onsterfelijk op het witte doek in kaskrakers als Butch Cassidy and the Sundance Kid en The Hustler en werd hij tien keer genomineerd voor een oscar - met onder meer één voor productie en één voor acteren.
In de vijf decennia van zijn carrière speelde hij in meer dan 60 films en werkte samen met enkele van de grootste namen van de filmindustrie, zoals Alfred Hitchcock, Robert Altman, Martin Scorcese, Elizabeth Taylor, Lauren Bacall en Tom Hanks. Zijn beroemdste rol zal altijd Butch Cassidy blijven, samen met zijn sidekick Sundance Kid (gespeeld door Robert Redford):



In 1987 kreeg hij een oscar voor beste mannelijke hoofdrol voor zijn optreden in The Color of Money (de sequel van The Hustler) - hij zou in totaal 3 oscars binnenrijven - waarin hij schitterde naast onder meer Forest Whitaker.



Naast acteur was Newman ook een bekend filantroop, waardoor hij nog in de clinch kwam met de eveneens aflijvige Charleton Heston. In The Last Word debateerde hij met de andere Hollywoodlegende over kernwapens - Newman was pro freeze, Heston was eerder de mening 'hoe meer hoe liever' toegedaan...



Newman was ook een grote fan van autoracen. Volgens hem was het "the first thing that I ever found I had any grace in". In 1979 nam hij nog deel aan de 24 uur van Le Mans. In 2007 was hij net met pensioen gegaan. Newman werd 83.