Colin Jordan : De foute Brit

Waar ze zich ook genesteld hebben, de foute doden halen we er altijd uit. Zo ook de Brit John Colin Campbell Jordan (de foto zegt genoeg). Jordan zou hét symbool worden van Brits extreem-rechts en kwam regelmatig in het nieuws door alle symbolen van het Derde Rijk die hij maar kon, te gebruiken. Toen hij in 1949 afstudeerde, toonde hij zijn politiek 'inzicht' door zich aan te sluiten bij de League of Empire Loyalists, een drukkingsgroep die zich kantte tegen het uiteenvallen van het British Empire. Veel heeft het - helaas waarschijnlijk voor Jordan - niet geholpen. Op Cambridge vormde hij de Nationalist Club, waarna hij zich aansloot bij de Britsh Peoples Party, een extreem-rechtse partij die volzat met overblijfselen van de British Union of Fascists, toen geleid door Lord Tavistock, de erfgenaam van de hertog van Bedford. In 1960 stond hij aan de wieg van de British National Party, maar die zou hem later buitenkegelen omdat de partij vond dat Jordans al te openlijke gedweep met al die Hitlertoestanden niet echt hielp om kiezers te winnen. En passant had hij in 1956 de White Defence League opgericht en na het débacle bij de British National Party begon hij met de National Socialist Movement (die later van naam zou veranderen naar het iets deftigere - nu ja - Britsh Movement). Het hoogtepunt van Jordans scheve carrière bereikte hij in 1962 toen hij de World Union of National Socialists oprichtte, die hem prompt verkoos tot 'World Führer', met ene George Lincoln Rockwell als plaatsvervanger. Die Rockwell was de stichter van de Amerikaanse Nazi-partij. Toen ze een op de SA geïnspireerde militie in het leven riepen (met de klinkende naam Spearhead), vond ook de Britse regering het welletjes en verdween Jordan voor 10 maanden in de cel. In 1967 vloog hij nog eens 15 maanden in de gevangenis na de publicatie van een pamflet met de weinig verhullende titel 'The Coloured Invasion'. Ondertussen was hij getrouwd met Françoise Dior, de nicht van Christian. In 1974 moest hij aftreden. Pittig detail was dat hij in 1976 nog meer élan verloor toen hij veroordeeld werd voor shoplifting bij Marks and Spencer. Jordan kon blijkbaar niet zijn handen thuishouden van enkele stukken uit de plaatselijke lingerie-afdeling. Hij bleef invloedrijk achter de schermen en in 2000 liet hij nog eens van zich horen omdat hij vond dat de British National Party te soft werd (stel u voor). Colin Jordan werd uiteindelijk 85.

Friedhelm Busse : De hardleerse Duitser

Friedhelm Busse is op 79 jaar naar de eeuwige jachtvelden vertrokken - of, zou ik beter zeggen, het Walhalla (alhoewel). Busse was namelijk gedurende jaren één van de kopstukken van de neo-nazibeweging in Duitsland. De appel viel in dit geval echt niet ver van de boom; vader Busse was al lid van de NSDAP sinds 1920 (ze bestond overigens pas sinds 24 februari 1920, dus vader was er nogal vroeg bij). Friedhelm werd één van de eerste SA-militanten in het 'rode' Ruhrgebied, schopte het vervolgens tot SA-Sturmbahnführer en meldde zich in 1944 vrijwillig bij de Waffen-SS. In 1945 maakte hij deel uit van de 12e SS-Pazner-Division 'Hitlerjugend' en zat in april 1945 als Panzerjäger nog te vechten tegen de geallieerden. Vanaf 1949 zat hij bij de SRP (de Sozialistische Reichspartei, een bont allegaartje van ex-SS'ers, nazi-ambtenaren en NSDAP-aanhangers en had daar de leiding over de Reichsjugend. In 1952 werd de SRP verboden en stapte hij over naar de DRP (Deutsche Reichspartei). Vanaf de jaren '60 engageerde hij zich voor de 'vrijheidsstrijd' van Zuid-Tirol. In '63 werd hij opgepakt omdat hij rondliep met 1 kilo dynamiet. Vanaf dan zat hij in vrijwel elke neo-nazipartij in het naoorlogse Duitsland - die werden om de haverklap verboden en hersticht onder andere namen en werd zo één van de boegbeelden van extreem-rechts. Ook na zijn dood zorgde hij nog voor problemen; op zijn begrafenis had men een Reichskriegsflagge (de vlag in oorlogstijd van onder meer het Derde Rijk) op zijn kist gelegd - alle nazi-symbolen zijn echter bij wet verboden in Duitsland. De vlag werd dan ook terug opgegraven door de Duitse politie. Uiteraard, zoals het hoort bij de begrafenis van een man van het type van Friedhelm Busse, werden er twee 'linksen' in elkaar geslagen op het kerkhof en later, in het Münchense Passau, was er een onderonsje met de plaatselijke politie. Old habits die hard, zoals ze dan zeggen...