Colin Jordan : De foute Brit

Waar ze zich ook genesteld hebben, de foute doden halen we er altijd uit. Zo ook de Brit John Colin Campbell Jordan (de foto zegt genoeg). Jordan zou hét symbool worden van Brits extreem-rechts en kwam regelmatig in het nieuws door alle symbolen van het Derde Rijk die hij maar kon, te gebruiken. Toen hij in 1949 afstudeerde, toonde hij zijn politiek 'inzicht' door zich aan te sluiten bij de League of Empire Loyalists, een drukkingsgroep die zich kantte tegen het uiteenvallen van het British Empire. Veel heeft het - helaas waarschijnlijk voor Jordan - niet geholpen. Op Cambridge vormde hij de Nationalist Club, waarna hij zich aansloot bij de Britsh Peoples Party, een extreem-rechtse partij die volzat met overblijfselen van de British Union of Fascists, toen geleid door Lord Tavistock, de erfgenaam van de hertog van Bedford. In 1960 stond hij aan de wieg van de British National Party, maar die zou hem later buitenkegelen omdat de partij vond dat Jordans al te openlijke gedweep met al die Hitlertoestanden niet echt hielp om kiezers te winnen. En passant had hij in 1956 de White Defence League opgericht en na het débacle bij de British National Party begon hij met de National Socialist Movement (die later van naam zou veranderen naar het iets deftigere - nu ja - Britsh Movement). Het hoogtepunt van Jordans scheve carrière bereikte hij in 1962 toen hij de World Union of National Socialists oprichtte, die hem prompt verkoos tot 'World Führer', met ene George Lincoln Rockwell als plaatsvervanger. Die Rockwell was de stichter van de Amerikaanse Nazi-partij. Toen ze een op de SA geïnspireerde militie in het leven riepen (met de klinkende naam Spearhead), vond ook de Britse regering het welletjes en verdween Jordan voor 10 maanden in de cel. In 1967 vloog hij nog eens 15 maanden in de gevangenis na de publicatie van een pamflet met de weinig verhullende titel 'The Coloured Invasion'. Ondertussen was hij getrouwd met Françoise Dior, de nicht van Christian. In 1974 moest hij aftreden. Pittig detail was dat hij in 1976 nog meer élan verloor toen hij veroordeeld werd voor shoplifting bij Marks and Spencer. Jordan kon blijkbaar niet zijn handen thuishouden van enkele stukken uit de plaatselijke lingerie-afdeling. Hij bleef invloedrijk achter de schermen en in 2000 liet hij nog eens van zich horen omdat hij vond dat de British National Party te soft werd (stel u voor). Colin Jordan werd uiteindelijk 85.

Jörg Haider : De Oostenrijkse rechtse rakker

Jörg Haider die na een klinkende verkiezingsoverwinning verongelukt, het is bijna alsof Hitler op 30 januari 1933 van het balkon dondert. Maar we moeten niet iedereen over één kam scheren. Het is niet omdat Jörg ook een Oostenrijker is en dat zijn achternaam ook met een H begint, dat hij een simpele kloon was van die andere extreem-rechtse rakker. Toch is er wel een zekere invloed merkbaar; vader en moeder Haider waren NSDAP-leden van het eerste uur. De appel valt niet ver van de boom en Jörg toonde op de hogeschool al tekenen van zijn latere 'carrière'. In 1970, op zijn 20e, werd hij lid van de extreem-rechtse Freiheitlichen Partei Österreichs (FPÖ) en op zijn 22 was hij al een markant leidersfiguur in die politieke beweging, waardoor hij in 1986 ook effectief de chef werd. Rond diezelfde tijd begon de eerste van vele controverses toen hij een landgoed in de provincie Karinthië erfde, Barental. Barental was door zijn grootoom gekocht van een Italiaanse jood die het in 1940 verstandiger vond om ergens anders naartoe te gaan. Zijn critici beweerden dat Barental een door de nazi's afgedwongen verkoop was, Haider heeft dit altijd ontkend. In 1989 werd hij gouverneur van Karinthië, maar 2 jaar later moest hij al terug aftreden omdat hij had gezegd dat er tijdens het Derde Rijk een "fatsoenlijke tewerkstellingspolitiek" werd gevoerd. Daarna ging het wat bergaf met de FPÖ, maar Haider werd toch wel herverkozen in 1999 en 2003. We kunnen bijna van een Haidereffect spreken; toen hij bij de FPÖ ging, haalde die partij maar 5%. In 2000 won de FPÖ 6 keer meer stemmen en zo kwam Jörg in een coalitieregering terecht, met een Eurofoob programma dat bulkte van anti-migrantenstandpunten. Tumult alom in de politieke wandelgangen van Europa, het bruine gevaar was weer daar. Ondanks een niet zo goed gelukte edoch heldhaftige poging van toenmalig minister Louis Michel om Haider te boycotten door niet te gaan skiëen in het Alpenland, bleef Haider tot 2002 rustig waar hij was. In 2005 werd hij uit de FPÖ gebonjourd en stichtte hij de Bündnis Zukunft Österreich (BZÖ). Ook hier deed het Haidereffect weer zijn werk toen hij stemmen verdubbelde en weer eens 11% haalde.
Haider was voor zijn volgelingen een man die tenminste eens de waarheid durfde zeggen; door zijn tegenstanders werd hij afgedaan als een ambitieuze, racistische opportunist. Nog enkele dubieuze uitspraken van onze Jörg: concentratiekampen zijn eigenlijk "strafkampen" en de SS was "een onderdeel van het Duitse leger dat geëerd moet worden". De uitdrijving van de Sudetenduitsers uit Tsjechoslowakije na Wereldoorlog II vergeleek hij dan weer zonder blozen met jodendeportaties. Haider zag zichzelf eerder als de Oostenrijkse Tony Blair.
Vandaag ging hij echter verschillende keren over kop bij een inhaalmanoeuvre op de Oostenrijkse wegen en overleed later aan zijn verwondingen. Haider werd 58.