Magnus Malan : The White Man's Burden

In 1980 werd generaal Magnus André de Mérindol Malan de nieuwe minister van defensie van Zuid-Afrika. Het land werd toen nog geregeerd door de blanke minderheid en Apartheid was de normale gang van zaken. En Magnus Malan vond dat dat best ok was en dat alles beter zo kon blijven. In 1986 zei Malan nog dat politieke rechten niet relevant waren voor de Zuid-Afrikaanse zwarte medemens. Rond 1980 was de internationale gemeenschap meer en meer kritiek aan het uiten op het blanke regime, dat zich als reactie in zichzelf keerde. Voor de Apartheidsregering leek het alsof het regime langs alle kanten bedreigd werd door zwarte nationalisten en communisten.

De reactie van Malan was de strategie van de 'total onslaught'. Zuid-Afrika ging kernwapens ontwikkelen, met hulp van Israël. Alle buurstaten van het Apartheidsland werden geregeld ook eens binnengevallen door Zuid-Afrika, om zo guerillabewegingen en protestgroepen de kop in te drukken. Het regime gaf geld aan opstandelingen in Angola en Mozambique, regelmatig werden buurlanden gebombardeerd, zoals Zimbabwe, Botswana en Zambia. In 1981 volgde er een moordpoging op de Zimbabwaanse president Mugabe. In datzelfde jaar organiseerde Zuid-Afrika een coup in de Seychellen. Angola kreeg zelfs te maken met een regelrechte invasie. Leden van de anti-Apartheidsbeweging ANC werden opgejaagd tot in Europa: in Brussel, Parijs, Stockholm en Londen waren er pogingen - soms succesvol - om ANC-leden te vermoorden. Malan ging zelfs zo ver om een biologisch wapenprogramma goed te keuren.

Het mocht allemaal niet baten, Malan moest in 1991 aftreden onder druk van Nelson Mandela. In 1994 kwam Mandela aan de macht en moest Malan terechtstaan, de eerste minister van het Apartheidsregime die zich moest verantwoorden. In 1996 werd hij echter vrijgesproken. Hijzelf noemde zijn proces een 'zwarte dag' voor de nieuwe Zuid-Afrikaanse democratie; volgens activisten van het ANC hielp het vooral dat de rechter tijdens Malaans proces nog uit de Apartheid kwam.

Hij stierf tenslotte rustig thuis in Pretoria, 81 jaar oud.

Jos Wijninckx: ex-minister van pensioenen

In Antwerpen is vrijdag de socialistische ex-minister Jos Wijninckx overleden. Hij had al jaren hartproblemen en stierf op 78-jarige leeftijd. Wijninckx was minister van pensioenen voor de BSP van 1977 tot 1979. Tot zijn dood woonde hij in het Kempense Balen. Van 1971 tot 1990 zetelde Wijninckx ook in de senaat. Hij was schepen in Hoboken, voor dat district bij de stad Antwerpen gevoegd werd. Later werd
hij gemeenteraadslid in de stad.
De ex-minister richtte samen met enkele politieke vrienden de intercommunale Integan op. Het meest bekend was Wijninckx echter als voorzitter van de senaatscommissie die begin jaren tachtig onderzoek deed naar machtsmisbruik en belangenvermenging bij de Rijkswacht. Wijninckx was een fervent vrijmetselaar bij de loge van het Grootoosten van België in Antwerpen.

Juan Camilo Mourino : The Mexican Rising Star

Juan Camilo Mourino's ministeriële vliegtuig is neergestort, met diens dood tot gevolg. De Mexicaanse politicus was zowat de rising star van de Mexicaanse politiek. Hij was nog maar enkele maanden minister van Binnenlandse Zaken, maar zijn naam was al onlosmakelijk verbonden met de strijd tegen de Mexicaanse drugkartels. Mourino was de strongman van president Felipe Calderon, wiens verkiezingscampagne hij organiseerde en voor wie hij als aide-de-camp diende van 2006 tot 2008. Mourino werd in 1971 geboren in Madrid, waar zijn familie nog altijd in hoog aanzien staat. Vader Carlos Mourino bijvoorbeeld is de voorzitter van de voetbalploeg Celta Vigo. Op zijn 18 werd Juan Mexicaans staatsburger en dankzij zijn vriendschap met Calderon steeg hij razendsnel op de Mexicaanse politieke ladder. Vanaf januari 2008 werd hij minister van Binnenlandse Zaken; heel zijn termijn werd opgeslorpt door zijn strijd met de drugsbendes. Die ontaardde langzaam in een ware oorlog. Mourino had al 36.000 extra soldaten gestationeerd langs de poreuze grens tussen Mexico en de VS. Er liepen gespecialiseerde eenheden rond die als enige taak hadden om de drugshandelaars in te rekenen (of neer te knallen). Of het veel goed deed, is een ander paar mouwen; Een dag voor Mourino's fatale crash kende Mexico het hoogste aantal doden op één dag: 58 (met onder meer de politiechef van de staat Sinaloa erbij). Vorig record was 41, op 12 september. Mourino was slechts 37.

Nikolai Baibakov : De laatste Stalin-minister

Nikolai Konstantinovich Baibakov is gestorven, de laatste Sovjet-minister die nog onder Stalin gediend heeft. Baibakov, een Azeri van geboorte, werd na zijn militaire dienst hoofd van een aardolieproductiedepartement in een industriëel complex in de Sovjetunie. Later werd hij hoofdingenieur, nog wat later algemeen directeur. In het begin van de Duitse invasie van Rusland was hij verantwoordelijk voor het evacueren van de olie-industrie naar de oostelijke gebieden. Van 1944 tot 1946 was hij narkom (Sovet Narodnykh Komissarov SSSR oftewel volkscommissaris) van de olie-industrie. Wegens zijn succes van het plannen van die industrie werd hij twee keer hoofd van het Gosplan (het plancomité) van de USSR, in 1955-1957 en 1965-1985. In 1985 werd hij buitengebonjourd wegens zijn vasthouden aan een gecentraliseerd economisch model. Baibakov, nog gedecoreerd tot Held van de Socialistische Arbeid, werd 97.