Posts tonen met het label Songwriter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Songwriter. Alle posts tonen

maandag 23 augustus 2010

George Weiss : The Lion Sleeps Tonight

Can't Help Falling in Love, The Lion Sleeps Tonight, What A Wonderful World, het zijn maar enkele wereldberoemde liedjes die iedereen wel kent of eens meegezongen heeft (in welke toestand, daar zullen we maar over zwijgen). Maar de man die ze geschreven heeft, is minder bekend.
De auteur, de Amerikaanse songwriter George David Weiss, is bij hem thuis overleden. Als het trouwens aan zijn moeder gelegen had, had Weiss zich nooit met liedjesteksten beziggehouden. Neen, Mevrouw Weiss wou dat haar zoon een deftige opleiding koos. Advocaat bijvoorbeeld. Weiss jr. wou echter muzikant worden. De emoties liepen zo hoog op dat de familie naar een dokter stapte. Die hakte de knoop door met de eenvoudige vraag: "Mrs. Weiss, what would you rather have? A live bum of a musician or a dead lawyer?"
Gelukkig voor ons werd het a live bum of a musician. Zijn eerste bekende superhit was Can't Help Falling in Love, die hij voor Elvis Presley schreef. In 1961 beleefde het lied zijn première in de film Blue Hawaii.
In datzelfde jaar volgde The Lion Sleeps Tonight. Het was gebaseerd op een Zulu-lied dat voor het eerst in de jaren '30 opgenomen werd. Weiss herwerkte het met een nieuwe melodie en een nieuwe tekst. Alleen het refrein - "Wimoweh, wimoweh" - bleef behouden. In de jaren '50 werd het gecommercialiseerd door The Tokens.
What A Wonderful World werd al in 1967 geschreven voor Louis Armstrong, maar het lied moest wachten tot het in 1987 gebruikt werd in de film Good Morning, Vietnam, voor het zijn huidige populariteit bereikte.
Andere, minder bekende hits van Weiss zijn Lullaby of Birdland (1952), Surrender (1946), Confess (1948) en Wheel of Fortune (1952).
David Weiss werd 89.

En hier zijn beroemdste creaties:

Can't Help Falling in Love van Elivs Presley :




The Lion Sleeps Tonight van The Tokens:




en tenslotte What A Wonderful World van Louis Armstrong:


dinsdag 3 augustus 2010

Bobby Hebb : Sunny

De Amerikaanse zanger en songwriter Bobby Hebb is op 72-jarige leeftijd overleden aan longkanker. Hebb werd in 1938 geboren in Nashville, Tennessee als zoon van twee blinde muzikanten. Tijdens zijn legerdienst bij de US Navy speelde hij trompet in een jazzband en daarna werkte hij onder andere als backup-zanger voor Bo Diddley. De dag nadat president Kennedy op 22 november 1963 werd vermoord, gebeurde hetzelfde met Hebb's broer Harold die werd doodgestoken voor een bar in Nashville. Beide gebeurtenissen lieten diepe wondes na bij Bobby Hebb. Hij zocht toevlucht tot het schrijven van opbeurende liedjes. Dat leverde het optimistische deuntje Sunny op dat hij in 1966 op plaat uitbracht. Sunny werd een gigantische hit die recht naar de top van de hitparade vloog. Hebb mocht zelfs het voorprogramma spelen van The Beatles tijdens hun tournee door Amerika in 1966. Zijn grote hit werd door de menigte nog enthousiaster onthaald dan om het even welk Beatles-nummer. Bobby Hebb had na Sunny nog wel enkele bescheiden hitjes maar die zijn nu grotendeels vergeten waardoor hij de geschiedenis ongetwijfeld zal ingaan als een one-hit-wonder. Na 1970 bracht hij 35 jaar lang geen platen meer uit en werkte hij als songsmid voor andere artiesten, tot er in 2005 dan toch nog eens een album van hemzelf het levenslicht zag.
Sunny
is één van de bekendste songs uit de popgeschiedenis, met honderden coverversies waarbij vooral die van Marvin Gaye en Boney-M (met discosausje uiteraard) beroemd zijn, maar daarnaast zijn er ook minder gekende versies van grote namen als Frank Sinatra, Cher, James Brown en Ella Fitzgerald. Het is echter de originele versie van Bobby Hebb die veruit het diepst in ons collectief geheugen gegrift staat. Deze kan u hieronder nog eens beluisteren:

donderdag 14 januari 2010

Bobby Charles : See You Later, Alligator!

Bobby Charles heeft ons verlaten. De Amerikaan was een zanger en songwriter, die enkele van de betere hits van vroeger op zijn naam heeft staan. Charles, geboren als Robert Charles Guidry in Louisiana, was een rasechte Cajun, een afstammeling van ingeweken Canadezen die in de 18e eeuw door de Engelsen verdreven werden uit Acadia (vanwaar de verbastering naar Cajun). Naast hun typische Franse patois dat nu nog in Louisiana gesproken wordt, brachten de Cajuns ook hun eigen muziek mee, waar Charles mee opgroeide.
Op zijn 15e zag hij voor het eerst Fats Domino optreden en de jongeling was direct verkocht. Hij werd een pionier van wat de 'swamp pop' genoemd werd, een typisch muziekgenre uit het zuiden van Louisiana. Het bekendste nummer hiervan, geschreven door Charles, is "See You Later, Alligator", dat beroemd werd als een cover door Billy Haley & His Comets. Voor zijn grote idool Fats Domino schreef hij "Walking to New Orleans". Samen met Willie Nelson maakte hij "Promises, Promises (The Truth Will Set You Free)" en met Rick Danko van The Band hield hij "Small Town Talk" boven de doopvont.

Andere nummers werden later bekend omdat ze in soundtracks gebruikt werden, zoals "(I Don't Know Why) But I Do", dat in Forrest Gump gespeeld werd. In 1976 speelde Charles nog mee in het farewell concert van The Band met o. a. Bob Dylan en Dr. John. Dat vaarwel van The Band was trouwens wel wat voorbarig, want in 1983 stonden ze er weer.

In de jaren '90 kwam nog een jongensdroom uit toen hij met Fats Domino een duet van "Walking to New Orleans" opnam. Bobby Charles werd 71.

dinsdag 16 september 2008

Norman Whitfield: Papa was a rolling stone

Papa was a Rolling Stone, I heard it through the grapevine, Car wash, Ain’t too proud to beg, War (oooooh, what is it good for??) en Just my imagination, allemaal Motownklassiekers die uit de pen van Norman Whitfield
vloeiden. Wijlen Norman Whitfield, want de legendarische songschrijver
verloor de strijd tegen diabetes. Hij werd amper 67 jaar oud.

Whitfield was vooral in de jaren zestig toen hij onder contract lag bij het
Motownlabel een ware one man hitfabriek. De meeste nummers die hij schreef
werden door de Temptations de charts in gezongen. In 1973 stapte hij op bij
Motown en begon zijn eigen label (Whitfield Records) om zeven jaar later
terug te keren naar Motown.

Hij had twee Grammy awards op zijn schouw staan: eentje voor Papa was a
rolling stone (geschreven voor the Temptations) en eentje voor Car Wash
(geschreven voor Rose Royce voor de gelijknamige film en een paar jaar
geleden mismeesterd door Christina Aguilera voor de animatiefilm Shark
Tale).

In 2005 kwam Whitfield opnieuw in het nieuws, hij werd veroordeeld wegens
belastingontduiking. Hij moest door gezondheidsproblemen zijn straf niet
uitzitten, maar kreeg huisarrest en een geldboete.