Alejandro Robaina : Sigaren voor de Revolutie

Meer dan $500, zoveel kan je op de internationale markten neertellen voor een doos premium Vegas Robaina sigaren neerleggen. Ze zijn gemaakt van wat onder kenners doorgaat voor de beste tabaksbladeren ter wereld. En die groeien op de velden van wijlen Alejandro Robaina, de enige Cubaanse tabakskweker ooit naar wie sigaren zijn vernoemd.

Robaina begon op zijn tiende mee te helpen op de kwekerij van zijn vader in Vuelta Abajo. Toen begon hij ook, althans zo beweerde hij zelf, sigaren te roken. Vroeg geleerd is oud gedaan. Toen Castro in 1959 de dictator Batista had buitengesmeten, begon el Commandante onmiddellijk met grote landhervormingen door te voeren. Robaina was toen al een naam in de Cubaanse tabakindustrie en slaagde er zowaar in om de kersverse leider ervan te overtuigen dat de sigaren niet in coöperaties gestopt moesten worden en genationaliseerd. Volgens hem was het noodzakelijk om de boerderijen in handen te laten van de plaatselijke families, die al generaties lang hun tabaksplanten beheerden en er zo ook het beste van afwisten. Dankzij Robaina zijn de meeste sigarenfabrieken in Pinar del Río nu nog in privé-handen.

Robaina werd al snel een legende. Hij kreeg The Godfather als bijnaam en werd wereldberoemd. Iedereen wou zijn waren proeven. Toen hij ooit eens op een audiëntie was bij koning Juan Carlos van Spanje waar Sting ook rondliep, vroeg die laatste de Cubaan om een handtekening. Robaina beweerd ook dat hij één van de enige was die ooit een argument gewonnen heeft tegen Castro - alleen al daarom verdiende hij een speciale vermelding.

Zijn enige spijt was dat hij zijn Robaina-sigaren nooit legaal kon verkopen in de VS omwille van het embargo dat sinds de jaren '60 over Cuba hing. De sigarenkoning van Cuba werd 91.

Juan Almeida Bosque : Commandante de la Revolucion

Juan Almeida Bosque is overleden. De Cubaan was één van de oorspronkelijke bevelhebbers van de Cubaanse Revolutie van de jaren '50 en een goede vriend van Fidel Castro. De twee ontmoetten elkaar in Havana in 1952 en Almeida sloot zich aan bij de revolutie. Een jaar later vloog hij al de gevangenis in, samen met Fidel, na een mislukte aanval op de Moncada, de militaire barakken in de oostelijke stad Santiago. In 1955 kwamen de jonge revolutionairen vrij door een amnestie en ze trokken naar Mexico, waar ze een guerrillaleger uit de grond stampten. In december 1956 dan kwam de grote dag: aan boord van de Granma begonnen ze de Cubaanse Revolutie. Almeida was één van de 16 overlevenden van de landing op Sierra Maestra. "Hier geeft niemand op!" riep Almeida toen naar Ché Guevara, en zo ontstond de slogan van de revolutie. Hij ontpopte zich tot een begenadigd guerrillero en kreeg later de titel Commandante de la Revolucion voor zijn bijdrage aan het verdrijven van de dictator Batista. Na de Revolutie zetelde hij in de hogere politieke organen van het communistische Cuba. Bij zijn dood was hij de vice-president van de Cubaanse Consejo de Estado. Naast zijn militaire exploten was Almeida ook een schrijver en een muzikant. Hij schreef onder meer Dame un traguito, wat in zijn tijd een populaire hit was. Hij overleed aan hartfalen op zijn 82e: in overeenstemming met zijn laatste wensen, krijgt hij een militaire begrafenis.

Bernard Barker : The Watergate burglar

Bernard Leon Barker (foto midden) is overleden aan longkanker. De man werd berucht als één van de Plumbers van het Watergate-schandaal. Barker begon zijn carrière bij de geheime politie in Cuba, dat toen nog onder het regime van dictator Fulgencio Batista stond. Toen die in 1959 werd verdreven door Fidel Castro, vertrok ook Barker. Hij probeerde nog terug te keren door mee te doen aan de invasie van de Varkensbaai, maar dat faalde nogal jammerlijk. Na dat débacle werd hij gerecruteerd door zijn voormalige chef bij de CIA, E. Howard Hunt. Die maakte van hem één van de Plumbers, een uit vijf inbrekers bestaand team dat betaald werd door het Committee to Re-elect the President (CRP). Die president was uiteraard Nixon. Het resultaat is bekend: om 2 uur 's morgens op 2 juni 1972 werd Barker samen met zijn vier companen betrapt bij de inbraak in het hoofdkwartier van de Democratic Party in het Watergate Office. Hij werd in 1974 veroordeeld voor Watergate, maar na één jaar was hij alweer op vrije voeten. Volgens sommige samenzweringstheoretici was Barker zelfs betrokken bij de moord op Kennedy, omdat één van de politieagenten die toen in Dallas was, hem herkende. Eenmaal op vrije voeten probeerde hij het te maken in de bouwindustrie, maar dat liep ook op een sisser af. Barker had nooit spijt van zijn rol in Watergate. “I was doing my duty”, zei hij, maar later gaf hij toch aan een reporter toe dat “Washington was a place to stay away from. Cubans don’t do very well there”. Bernard Barker werd 92 en overleefde bijna alle andere plumbers, op Eugenio Martinez na (rechts op de foto).

Orlando 'Cachaito' Lopez : Bassist tot in de kist

De beroemde Cubaanse muziekgroep Buena Vista Social Club heeft haar bassist Orlando 'Cachaito' Lopez verloren. De muzikant is in de Cubaanse hoofdstad Havana op 76-jarige leeftijd gestorven aan de gevolgen van prostaatkanker. Dat is in zijn familiekring vernomen. Orlando 'Cachaito' was het neefje van de legendarische componist Israel 'Cachao' Lopez, en stierf in een ziekenhuis in Havana na een chirurgische ingreep. 'Cachaito', die een klassieke opleiding genoot, speelde voor het nationaal symfonisch orkest vooraleer toe te treden tot de Buena Vista Social Club. "Dit is een onherstelbaar verlies voor de Cubaanse muziek. Hij was de laatste vertegenwoordiger van een hele dynastie van bassisten", aldus een van de leden van de Buena Vista Social Club, paukenspeler Amado Valdes.

De aankondiging van de dood van de bassist is een nieuwe klap voor de Cubaanse muziek en de Buena Vista Social Club in het bijzonder. Tijdens de laatste vier jaar heeft de band vier stermuzikanten verloren. De formatie, die de sterren van de gouden jaren van de Cubaanse muziek samenbracht, verloor in maart 2006 zanger Pio Leyva en in augustus 2005 Ibrahim Ferrer. In juli 2003 overleed Compay Segundo en pianist Ruben Gonzalez stierf in december van datzelfde jaar. Buena Vista Social Club is een project dat werd opgestart door de Cubaanse Juan de Marcos en de Amerikaanse gitarist Ry Cooder. De film 'Buena Vista Social Club' van Wim Wenders over de groep bezorgde de band wereldfaam en was goed voor een Oscarnominatie in 2000.

Jorge Serguera : De ijzeren hand van de Revolutie

Jorge "Papito" Serguera is het revolutionaire hoekje om. De Cubaanse advocaat voegde zich in 1958 bij de troepen van huidig Cubaans president Raul Castro in hun strijd tegen de dictator Fulgencio Batista. Na de succesvolle overname van het eiland zetelde Serguera, samen met Erensto "Ché" Guevara, in de revolutionaire rechtbanken, die de voormalige aanhangers van Batista bij bosjes ter dood veroordeelden en over de kling jaagden. In 1962 werd Serguera tot ambassadeur benoemd voor Cuba in Algerije, een functie die hij tot 1965 zou vervullen, tot de Algerijnse president Ahmed Ben Bella werd afgezet en hij moest terugkeren. Geen nood, El Commandante had nog wel een passende job voor Papito: hij werd voorzitter van het Cubaanse Instituut voor Radio en Televisie. Serguera werd al snel berucht. Hij was bv. verantwoordelijk voor het verbod op de verspreiding van de muziek van The Beatles. De reden? Hun liedjes waren overduidelijk geïnspireerd door de Cubaanse aartsvijand, de Verenigde Staten en dus een bedreiging voor de Revolutie! Achteraf gaf Papito wel toe dat hij privé graag naar de Engelse popidolen luisterde. Naast het iets luchtigere verbod op de Beatles hield hij zich ook bezig met het vervolgen van homoseksuelen en intellectuelen in de media. Die werden netjes naar straf- en 'heropvoedingskampen' gestuurd. In 1967 stelde Serguera zelfs voor om het woord 'intellectueel' gewoon te schrappen. Dankzij hem stonden de jaren 1971-1976 bekend als de Quinquenio Gris, de Vijf Grijze Jaren van de Censuur. In 2006 kwam hij nog eens een interview geven op tv, wat menig intellectueel deed vrezen voor een comeback van Papito. Jorge Serguera overleed uiteindelijk aan kanker. Hij werd 76.

Norberto Collado Abreu : Viva la Revolución!

Norberto Collado Abreu, kapitein en stuurman van de Granma, is niet meer. De Granma was het schip dat Fidel Castro en 81 andere revolutionairen van het Mexicaanse Tuxpan naar Cuba bracht in 1956 en zo het startsein gaf voor de Cubaanse Revolutie. In 1941 ging Collado Abreu bij de Cubaanse marine, waar hij meehielp met het kelderen van de Duitse onderzeeër U-176 in 1943. Na de oorlog werd hij wegens zijn linkse sympathieën de bak ingedraaid, waar hij Fidel ontmoette. Beiden werden later vrijgelaten bij een amnestie. In 1956 dan bracht Collado Abreu de revolutie naar Cuba - naast Castro onder meer Ché Guevara, Raúl Castro en Camilo Cienfuegos. Hij zelf werd kort na de landing gevangengenomen en bleef dat ook tot de overwinning van Fidel in 1959. Tot 1981 bekleedde hij vervolgens verschillende posten in de Cubaanse marine. Collado Abreu, die (vermoedelijk) 87 werd, werd bijgezet in het Pantheon van de Gewapende Revolutionaire Strijdkrachten in Havana.
De Granma (hier rechts) is nog altijd te bezichtigen op het Memorial Granma, naast het Museo de la Revolución.

Israel López : No more Mambo

Israel López, bijgenaamd 'Cachao', is niet meer. López wordt algemeen beschouwd als de uitvinder van de mambo. In de jaren '30 begonnen López en zijn broer Orestes te experimenteren met Afro-Cubaanse muziek; in 1937 werd uit deze improvisatiesessies de mambo geboren. Vanaf de jaren '50 groeide het genre in populariteit. In 1962 emigreerde Cachao naar de Verenigde Staten, waar hij optrad met andere groten zoals Tito Puente, Tito Rodrigues en Gloria Estefan. In 2003 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk of Fame. López werd 89.

Tata Guines : De "Koning van de Conga's"

Vandaag is Tata Guines overleden, Cuba's beroemdste percussionist. Guines - echte naam Federico Aristides Soto - trad tijdens zijn zestigjarige carrière op met beroemde namen als Frank Sinatra, Josephine Baker, Miles Davis en Dizzy Gillespie. Ondanks zijn aanvankelijke succes in de Verenigde Staten keerde hij na de Cubaanse Revolutie onder Fidel Castro in 1959 terug naar zijn geboorteland, omdat hij naar eigen zeggen nooit overweg kon met de rassensegregatie die toen nog van kracht was in the land of the free.

De "Koning van de Conga's" stierf aan een nierfinfectie. Hij werd 77.