Giorgio Bettinelli : Vespaman

Giorgio Bettilenelli is in het zuiden van China overleden aan een infectie. Bettinelli werd beroemd vanwege zijn Vespa-escapades. Met zijn scooter maakte hij talrijke verre reizen, waarover hij vervolgens reisboeken schreef. In 1992 reed hij op zijn Vespa van Rome naar Ho Chi Minh-stad in Vietnam; die reis werd beschreven in het in 1997 verschenen boek Vespa. Van 1994 tot 1995 bromde Bettinelli van Alaska naar Vuurland, in het uiterste zuiden van Zuid-Amerika - een slordige 36.000km. In 1997 begon hij een reis die drie jaar zou duren. Hij doorkruiste Chili, de Verenigde Staten, Siberië, Europa, Afrika, Azië en zelfs Oceanië, waar hij in 2000 aankwam in Tasmanië. De Vespa-avonturier had zijn eigen fanclub op het internet (http://www.giorgiobettinellifansclub.it/, bekijk onderaan bij Gallery bijvoorbeeld eens 'All China by Vespa' of 'In Vespa per l'Africa'). De Vespaman werd slechts 53. Hij en zijn scooter hebben in totaal 254.000km afgelegd.

Richard Wright : The Pink Floyd Sound has ended

Richard Wright is op 65-jarige leeftijd na een slepende ziekte overleden. Hij is bekend als toetsenist (hij leerde zichzelf spelen) en mede-oprichter van de band Pink Floyd, en tot 1981 zou hij deel zijn van deze psychedelische rockgroep.

Wright kende Roger Waters en Nick Mason van zijn studie, en was samen met hen en Syd Barrett in 1965 oprichter van The Pink Floyd Sound, zoals de band in eerste instantie werd genoemd. Hij speelde in de eerste jaren een belangrijke rol en bracht diverse nummer in in het repertoire van de band, waaronder "Remember a Day", "Paintbox" en "It Would Be So Nice". Later zou Wright zich minder bezighouden met het schrijven van teksten, en zich meer toeleggen op het schrijven van instrumentale nummers, waaronder "Interstellar Overdrive", "A Saucerful of Secrets", "Careful with That Axe, Eugene" en "One Of These Days".

Zijn eerste soloproject was het album Wet Dream in 1978. Tijdens de opnames van The Wall werd hij door Roger Waters aan de kant gezet, het resultaat van zowel groeiende onmin tussen Waters en Wright, als ook van persoonlijke problemen. Hij werd echter wel als sessiemuzikant ingehuurd tijdens de tour die volgde op het uitbrengen van The Wall. Ironisch genoeg is Wright de enige die financieel voordeel had van deze tour, omdat de verliezen werden gedragen door de drie overige, "vaste" leden van de band.

Tijdens het Live 8 concert op 2 juli 2005 trad Wright voor het eerst en voor het laatst sinds de The Wall tour met de andere leden van Pink Floyds bekendste line-up op. Stiekem hoopte hij om ooit nog eens te touren met het gezelschap, maar de tijd bleek niet zijn bondgenoot...

Gennady Troshev : De hamer van Tsjetsjenië

Gennady Troshev is niet meer. Troshev was een Russisch kolonel-generaal, die vooral bekend werd door zijn optreden in de Tweede Tsjetsjeense Oorlog. Sinds 1969 diende hij bij de Russische tankstrijdkrachten. In de Eerste Tsjetsjeense Oorlog bolde hij al met zijn tanks in het Russische grensgebied; in 1995 werd hij de bevelhebber van het 58e leger en in 1997 werd hij de vice-commandant van het Noord-Kaukasus Militaire District. Het Russische leger heeft al geen te beste reputatie als het op wreedheden en dergelijke aankomt en Troshev deed zijn best om daar aan mee te helpen. Hij was een voorstander van openbare executies van Tsjetsjeense separatisten en werd door mensenrechtenorganisaties beschuldigd van een oogje dicht te knijpen voor de misbruiken van zijn soldaten in de regio. De Tsjetsjeense hoofdstad Grozny, die tot puin geschoten werd in het begin van de oorlog, moest naar de mening van troshev niet meer heropgebouwd worden, als waarschuwing tegen 'verraad aan de Russische ethnische minderheden'. Hij verdedigde kolonel Yuri budanov, die ervan beschuldigd werd een 18-jarige vrouw te hebben vermoord en verkracht (en daar later voor veroordeeld werd). Toen de Russische minister van Defensie, Sergei Ivanov, suggereerde dat Troshev wegens zijn optreden moest herplaatst worden naar het Siberische Militaire District, verscheen hij op de nationale televisie om Ivanov terecht te wijzen. Uiteindelijk werd hij in 2002 ontheven van zijn post en aangeduid als adviseur van de president voor Kozakkenzaken. Troshev kreeg wel nog een Held van Rusland-medaille voor zijn verdiensten. Hij kwam op zijn 61e om in de vliegtuigcrash van de Aeroflot-Nordvlucht 821.

Frank Mundus : De inspiratie voor Quint

Frank Mundus heeft ons verlaten. Mundus was een sportvisser in Montauk, New York, die als inspiratie diende voor het personage Quint in zowel het boek als de film Jaws. Hij hield zich sinds de jaren '50 bezig met 'Monster fishing' op de haaien in Lake Montauk. Hij harpoenneerde een witte haai van 4.500 pond (het gewicht werd geschat, maar niet gewogen) en in 1986 herhaalde hij dat door nog eens een great white te vangen van 3.247 pond. Peter Benchley, de schrijver van Jaws, bleef altijd volhouden dat Mundus niets te maken had met Quint en Mundus zelf heeft nooit actief meegeholpen aan de productie van de film. Toen ze hem vroegen wat hij van de film vond, antwoordde hij: 'It was the funniest and the stupidest movie I've ever seen because too many stupid things happened in it. For instance, no shark can pull a boat backwards at a fast speed with a light line and stern cleats that are only held in there by two bolts. And I've never boiled shark jaws. If you do, you'll only end up with a bunch of teeth at the bottom of your bucket because the jaw cartilage melts.' Hij beweerde zelf ook altijd dat Quint wel degelijk op hem gebaseerd was. Mundus werd 82.

De sterfscène van Quint in Jaws kan trouwens ook wel tellen:

Ralph Plaisted : Als eerste naar de Noordpool

Ralph Plaisted is niet meer. Hij en zijn drie metgezellen, Walt Pederson, Jerry Pitzl en John-Luc Bombardier, worden beschouwd als de eersten die over land de (geografische) Noordpool bereikt hebben, op 19 april 1968. Ze hadden het al eens geprobeerd in april en mei 1967, maar toen zorgde een stevige storm ervoor dat ze moesten terugkeren. Het jaar daarna vertrokken ze opnieuw, vanaf het Canadese Ward Hunt island. 43 dagen en 11 uren later stonden de vier mannen op de Noordpool. Jerry Pitzl, de navigator van het team, nam elk uur zijn sextant bij zich om hun positie te bevestigen. In de ochtend van 20 april moesten Plaisted en de zijnen zich een viertal mijl verplaatsen om de bewegingen van het pakijs te compenseren. Vervolgens gebruikten ze een radio om een US Air Force C135 verkenningsvliegtuig te contacteren, dat hun meteen bevestigde dat ze exact op de Noordpool zaten. Voor Plaisted hadden Frederick Cook (1908) en Robert Peary (1909) het al eens geprobeerd, maar beide claims worden vandaag als onwaarschijnlijk beschouwd, waardoor Plaisted en zijn drie companen geboekstaafd staan als de eersten die zonder enige twijfel over land de Noordpool bereikten. De Poolpionier werd 80.

Thubten Jogme Norbu : In de schaduw van de Dalai Lama

Thubten Jigme Norbu is van ons heengegaan, maar komt waarschijnlijk wel terug (afhankelijk van uw geloof, uiteraard). Norbu is namelijk de oudste broer van de Dalai Lama Tenzin Gyatso. Toen hij 3 jaar oud was, werd hij door de toenmalige Dalai Lama Thubthen Gyatso erkend als de reïncarnatie van Takster Rinpoche. Hij ging in het klooster op zijn 8e en toen hij 27 was, werd hij abt van Kumbum, één van de grootste klooster van Oost-Tibet. Het was ook één van de eerste plekken waar het Chinese leger binnenviel in 1950. hij werd onder huisarrest geplaatst en rond de klok gevolgd; het leger eiste dat hij naar Lhasa zou reizen om de Tibetaanse regering en zijn broer (die toen 15 was) af te zweren. Norbu stemde toe, maar eenmaal in Lhasa waarschuwde hij zijn broer. In datzelfde jaar vertrok hij in ballingschap. De Dalai Lama volgde pas in 1959, na een mislukte opstand. In het buitenland ontpopte Norbu zich als een vertaler voor de CIA en hielp hij Tibetaanse guerillastrijders op te leiden. In tegenstelling tot zijn jongere broer was Norbu voor volledige onafhankelijkheid van China. Later gaf hij les in Tibetaanse studies in Amerika. Daar overleed hij ook. Thubten Jogme norbu werd 86.

Don LaFontaine: The Voice of God

Zijn koosnaampje "The Voice of God" en zijn nationaliteit (staatsburger van de Verenigde Staten) doen misschien een krankjorige sekteleider vermoeden, die de wereld liever arm dan rijk is, maar helaas... Vandaag nam Hollywood afscheid van Don LaFontaine, de man (of liever de stem) achter talloze trailers van bekende blockbusters.

Don LaFontaine begon zijn carrière als opname-technicus en kwam zo in contact met Floyd Peterson, de producent voor de promotiefilmpjes voor Stanley Kubricks Dr. Strangelove. Peterson gebruikte veel van LaFontaine's ideeën en niet lang daarna begonnen ze samen een zaak. Toen LaFontaine zelf een presentatiefilmpje voor een klant moest inspreken, omdat de ingehuurde stemacteur ziek was, was zijn toekomst bezegeld.

Tijdens de late jaren 60 en vroege jaren 70 ontwikkelde LaFontaine zijn persoonlijke stijl: een sterk narratieve en melodramatische aanpak, die later door zijn collega's Ashton Smith, Hal Smith en Peter Cullen (bij geeks bekend als de stem van Optimus Prime) werd overgenomen.

LaFontaine's werkschema was naar verluid bijzonder druk: 60 promo's per week, en soms meer dan 35 opnames per dag. Filmstudio's vonden dat zijn bijdrage aan een filmtrailer prestige toevoegde aan wat anders misschien een "snoozer" zou zijn. Zijn inkomen liep dan ook op tot in de miljoenen.

Enkele van de bekendste trailers waaraan hij meewerkte: The Terminator, Fatal Attraction, Chicken Run en Batman Returns.

Don LaFontaine werd 68 en stierf aan de gevolgen van een bloedklonter in de longen. Zijn favoriete trailer: die voor The Elephant Man van David Lynch: