Les Paul : de Gibson Les Paul

De Amerikaanse gitaarbouwer en gitarist Les Paul is op 94-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een longontsteking. Les Paul (geboren in 1915 als Lester William Polsfuss) was al van kindsbeen af gefascineerd door muziek. Op zijn 8ste kon hij al vlot de mondharmonica bespelen en tegen dat hij 13 jaar was trad hij al op als volleerd country muzikant. Samen met zijn vrouw Mary Ford scoorde hij begin jaren '50 een reeks hits waaronder How High The Moon en Vaya Con Dios die beiden de nummer 1 plaats in de Amerikaanse hitlijsten bemachtigden.

In 1939 bouwde Les Paul één van de eerste elektrische gitaren, die hij The Log noemde. Hij trok met zijn ontwerp naar de Gibson Guitar Corporation waar ze er aanvankelijk niet echt storm voor liepen. Toen Leo Fender eind jaren '40 echter met zijn elektrische gitaren op de markt kwam, ging Gibson toch aan de slag met Pauls ontwerp om zelf een model te produceren die de Gibson Les Paul zou worden. Paul, die op dat moment dus een succesvol muzikant was, werd zelf het gezicht waaraan de naar hem vernoemde gitaar werd opgehangen en tekende een exclusiviteistcontract met Gibson.

De Gibson Les Paul is, samen met de Fender Telecaster, waarschijnlijk de belangrijkste elektrische gitaar die ooit werd gebouwd. Hij wordt gebruikt in zowat alle muziekgenres maar vooral in de rock & roll was het natuurlijk een sleutelinstrument. Fervente Gibson Les Paul spelers waren onder andere Paul McCartney, George Harrison, Keith Richards, Eric Clapton en Jimmy Page. De bekendste individuele Gibson Les Paul gitaar was ongetwijfeld George Harrison zijn kersrode exemplaar dat hij 'Lucy' doopte. De Beatles gitarist zou deze gebruiken voor de opnames van The White Album en later ook voor Let It Be en Abbey Road. Tot zijn dood bleef Lucy Harrisons meest gekoesterde gitaar in een toch indrukwekkende verzameling.

Behalve als gitaarbouwer en als muzikant liet Les Paul zelfs nog op een derde wijze zijn voetafdruk na op de muziekgeschiedenis. Hij was immers ook baanbrekend als opnametechnieker. Zo creëerde hij bijvoorbeeld de eerste achtsporen-recorder die Ampex voor hem zou bouwen in zijn eigen opnamestudio, en ontwikkelde hij het concept 'sound-on-sound recording' ook wel 'overdubben' genoemd.

In 1988 werd Les Paul opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. De Gibson Les Paul is vandaag de dag nog steeds één van de meest bespeelde en verkochte elektrische gitaren ter wereld.

Hier een Youtube filmpje waarin Les Paul samen met zijn vrouw Mary Ford zijn hit The World Is Waiting For The Sunrise brengt:



En hier in een versie van Revolution staat George Harrison zijn befaamde Gibson Les Paul te betokkelen:

Ron Asheton: gitarist van The Stooges

Ron Asheton richtte in 1967 samen met zijn broer Scott (drummer), Dave Alexander (bassist) en Iggy Pop (zanger, fenomeen) het fijne popgroepje The Stooges op. Als gitarist en songwriter op de twee eerste albums schonk hij de wereld de onsterfelijke en onverwoestbare riffs van o.a. I Wanna Be Your Dog en No Fun. Later werd hij bedankt voor zijn gitaarspel en probeerde hij het nog even als bassist, maar in 1974 splitte de groep onder druk van Iggy’s heroïneperikelen.

Asheton leende daarna zijn diensten nog aan wat andere groepjes en speelde hier en daar een soundtrack in. Ook acteerde hij in de eighties en nineties van de vorige eeuw in enkele eerder bedenkelijke horrorflicks, te weten Mosquito, Frostbiter: Wrath of the Wendigo en Legion of the Night. Om u een idee te geven, hier is de trailer van Mosquito:



Bij de reünie van The Stooges in 2003 was Ron er weer helemaal bij, en dit keer weer mét zijn gitaar. Prompt mocht hij een eervolle 29ste plaats claimen in Rolling Stone’s 100 Greatest Guitarists of All Time.

Op 6 januari 2009 vond men het lichaam van de zestigjarige Asheton in zijn huis in Ann Arbor (Michigan). Men vermoedt dat de man al op Nieuwjaarsdag was bezweken aan een hartaanval.

Richey Edwards: Manic in hart en nieren

Richey Edwards, de gitarist en liedjesschrijver van de Britse band The Manic Street Preachers, is door een Britse rechter doodverklaard. Edwards verdween dertien jaar geleden spoorloos. De rocker, die kampte met depressies en een alcoholprobleem, werd voor het laatst gezien toen hij een Londens hotel verliet op 1 februari 1995. Zijn auto werd twee weken na zijn vermissing gevonden vlakbij een brug bij de rivier de Severn. Er wordt vanuit gegaan dat Edwards zelfmoord heeft gepleegd door van de brug te springen. Omdat het lichaam van Edwards nooit is gevonden, denken velen dat hij nog in leven is. Meermaals lieten mensen weten dat ze de gitarist ergens ter wereld tegen het lijf waren gelopen, onder meer in het Indiase Goa en op de Canarische Eilanden.

De bandleden van de Manic Street Preachers hebben nog altijd een rekening op naam van Edwards waarop zijn deel van de royalties wordt overgemaakt. De band, bekend van nummers als 'Motorcycle emptiness', 'The everlasting' en 'So why so sad', werken momenteel aan een nieuw album, dat in april moet verschijnen. Voor het album gebruiken James Dean Bradfield, Nicky Wire en Sean Moore teksten die Richey voor zijn verdwijning schreef.

Het betreft bij deze dus een bericht buiten categorie, maar het vermelden waard medunkt...

Mel Galley: Gitarist van Whitesnake

Hard Rock in de jaren tachtig, het was een aparte wereld. Lang haar met krollekes, nektapijten, snorren, wijdbeens staan te staan... en vooral lekkere jankende en snerpende gitaarsolo's. Eén van de betere gitaristen uit die tijd, Mel Galley heeft de strijd tegen kanker verloren. De man was amper 60 jaar oud.

Galley speelde van 1982 tot 1984 bij het legendarische Whitesnake, de groep van David Coverdale (Ex-Deep Purple). Hij moest de groep echter verlaten net voor het grote succes eraan kwam omdat hij zijn arm brak bij een ngeval op een -jawel - kermis ergens in Duitsland. Met zijn arm kwam het nooit meer echt goed, maar hij kon toch nog gitaarspelen dankzij "the claw" een speciaal voor Galley ontworpen instrumentje gemaakt met een veer en draad.

Het grootste deel van zijn carrière spendeerde Galley echter bij Trapeze (waar hij weggeplukt werd door Coverdale). Hij speelde ook bij Finders Keepers en Phenomena. Begin dit jaar kondigde Galley aan dat hij niet lang meer te leven zou hebben en nam hij afscheid van vrienden en fans:

"I have been very lucky. I have seen some great bands, and played with many great musicians. And I have enjoyed some tremendous experiences. I am thankful that I can say a proper goodbye to all the friends I have made, who are now rallying round me".

Voor muziek en video: surf even naar 's mans Myspace

Bo Diddley : The Originator

Bo Diddley, echte naam Ellas Otha Bates, is overleden; hij was een invloedrijke Amerikaanse rock-'n-roll-zanger en -gitarist. Zijn stijl, gekenmerkt door metaalachtige riffs en voorstuwende ritmes, is van invloed geweest op talloze muzikanten, ondanks het feit dat zijn werk bijna nooit in de hitlijsten is verschenen. Zijn eerste single was het op een slaapliedje gebaseerde Bo Diddley, wat de toon zette voor zijn latere werk. Andere singles waren I'm a Man, Why Do You Love?, Mona en Road Runner. Deze en andere nummers werden regelmatig gecovered en zijn van grote invloed gebleken op andere muzikanten. Onder andere The Rolling Stones, Buddy Holly, Muddy Waters, The Animals en The Yardbirds hebben covers of bewerkingen van Bo Diddley gemaakt. In de jaren '60 stopte hij met het maken van platen, maar trad nog wel regelmatig op, bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Clash, eind jaren '70. In 1987 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Een typisch kenmerk van Bo Diddley was zijn rechthoekige gitaar. Bo overleed aan een hartstilstand; hij werd 79.

Henri Salvador: Il est mort

De Franse zanger en jazzgitarist Henri Salvador is woensdagochtend op 90-jarige leeftijd overleden, zo deelde zijn platenmaatschappij mee. Salvador had onlangs met een laatste optreden in het Parijse Palais des Congès afscheid genomen van het publiek.

Salvador werd op 18 juli 1917 geboren in Cayenne, de hoofdstad van Frans-Guyana. Hij leerde van de zwarte Amerikaanse jazzgiganten en van gitarist Django Reinhardt. Met Boris Vian introduceerde hij via "Rock Hoquet" (1957) de rock in Frankrijk. Hij componeerde in het genre ook enkele pareltjes als "Rock and roll mops" en "Le blues du dentiste".

Tot de bekendste door Salvador geschreven en vertolkte nummers horen "Dans mon ile", "Syracuse", "Avec le temps", "Une chanson douce", "Zorro est arrivé", "Le lion est mort ce soir", "Faut rigoler", "Juanita Banana", en "Le Travail, c’est la santé". jns