De Dodenwake

Magnus Malan : The White Man's Burden

2011-07-18T09:25:00.001+02:00

In 1980 werd generaal Magnus André de Mérindol Malan de nieuwe minister van defensie van Zuid-Afrika. Het land werd toen nog geregeerd door de blanke minderheid en Apartheid was de normale gang van zaken. En Magnus Malan vond dat dat best ok was en dat alles beter zo kon blijven. In 1986 zei Malan nog dat politieke rechten niet relevant waren voor de Zuid-Afrikaanse zwarte medemens. Rond 1980 was de internationale gemeenschap meer en meer kritiek aan het uiten op het blanke regime, dat zich als reactie in zichzelf keerde. Voor de Apartheidsregering leek het alsof het regime langs alle kanten bedreigd werd door zwarte nationalisten en communisten.

De reactie van Malan was de strategie van de 'total onslaught'. Zuid-Afrika ging kernwapens ontwikkelen, met hulp van Israël. Alle buurstaten van het Apartheidsland werden geregeld ook eens binnengevallen door Zuid-Afrika, om zo guerillabewegingen en protestgroepen de kop in te drukken. Het regime gaf geld aan opstandelingen in Angola en Mozambique, regelmatig werden buurlanden gebombardeerd, zoals Zimbabwe, Botswana en Zambia. In 1981 volgde er een moordpoging op de Zimbabwaanse president Mugabe. In datzelfde jaar organiseerde Zuid-Afrika een coup in de Seychellen. Angola kreeg zelfs te maken met een regelrechte invasie. Leden van de anti-Apartheidsbeweging ANC werden opgejaagd tot in Europa: in Brussel, Parijs, Stockholm en Londen waren er pogingen - soms succesvol - om ANC-leden te vermoorden. Malan ging zelfs zo ver om een biologisch wapenprogramma goed te keuren.

Het mocht allemaal niet baten, Malan moest in 1991 aftreden onder druk van Nelson Mandela. In 1994 kwam Mandela aan de macht en moest Malan terechtstaan, de eerste minister van het Apartheidsregime die zich moest verantwoorden. In 1996 werd hij echter vrijgesproken. Hijzelf noemde zijn proces een 'zwarte dag' voor de nieuwe Zuid-Afrikaanse democratie; volgens activisten van het ANC hielp het vooral dat de rechter tijdens Malaans proces nog uit de Apartheid kwam.

Hij stierf tenslotte rustig thuis in Pretoria, 81 jaar oud.

Juan Maria Bordaberry : Poets wederom poets

2011-07-17T12:01:00.003+02:00

In 1971 werden er presidentsverkiezingen gehouden in Uruguay. Het land had toen al wat te lijden gehad onder presidenten die iets te graag de macht behielden en communistische revolutionairen. De winnaar in 1971 was Juan Maria Bordaberry Arocena. Bordaberry had wel bijna iedereen omgekocht en zwaar gefraudeerd om aan de macht te komen, wat al niet veel goeds beloofde.

Hij bleek net zo autoritair als zijn voorgangers en doekte een pak burgerrechten op, zette vakbonden op de zwarte lijst en smeet geregeld mensen die hun mond opendeden in de gevangenis, waar ze ook nog eens duchtig gemarteld werden, al dan niet met de dood tot gevolg.

En toch was het leger, de echte baas in Uruguay, nog niet tevreden. In 1973 dreigde dat leger om Bordaberry buiten te smijten, tenzij hij zich als stroman liet gebruiken voor een militaire coup. Bordaberry stemde toe en regeerde de volgende drie jaar bij decreet, uiteraard met 'assistentie' van een Nationale Veiligheidsraad, toevallig gedomineerd door het leger.

In 1976 dan was het de beurt aan Bordaberry om opzijgezet te worden. Het leger was hem beu en had liever Alberto Demicheli aan de macht. Die luisterde beter.

Bordaberry ging dan maar terug naar zijn ranch, waar hij de volgende decennia in alle rust doorbracht. Tot hij in 2006 gearresteerd werd voor de moord op twee politici in 1976. In 2008 werd zijn pensioen waar hij als ex-staatshoofd recht op had, opgeschort en vorig jaar werd hij veroordeeld tot 30 jaar cel. Omdat hij al zo oud was, mocht hij zijn straf thuis uitzitten. Daar stierf hij dan ook, 83 jaar oud.

Milivoj Ašner : Op bezoek bij Haider

2011-07-05T13:43:00.003+02:00

In juni 2008 konden journalisten hun ogen niet geloven: de Kroaat Milivoj Ašner , beschuldigd van oorlogsmisdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog, zat op het Europees voetbalkampioenschap in het Duitse Klagenfurt de match te volgen, samen met zijn vrouw Edeltraut. Niet zo wereldschokkend, denkt u, ware het niet dat ze net een uitleveringsvraag geweigerd hadden op basis van slechte gezondheid. De mens was ondertussen al ver in de 90. Er was zelfs sprake van dementie en dergelijke. Asner was blijkbaar toch nog genoeg te been om de match te volgen, en zelfs om vrij enthousiast te supporteren (voor Kroatië). Ook een wandeling op de 8 mei-laan - genoemd naar de Geallieerde overwinning in Europa in de Tweede Wereldoorlog - kon er nog af.

Ašner werkte in 1941-1942 als chef van de fascistische Ustaše-politie in Pozega. Kroatië had zich in de oorlog onafhankellijk verklaard en bij Hitler en consoorten aangesloten. Ašner's job als Kroatische fasco-flik was het opsporen en deporteren van alles wat ook maar enig rasonzuiver was naar Nazi-normen - Serviërs, joden, zigeuners, noem maar op. Hij zou zo honderden mensen een enkel ticket naar de concentratiekampen bezorgd hebben. Hij werd per toeval ontdekt door een joodse onderzoeker die het joods kerkhof in zijn stad uitpluisde en zo via via op Ašner terechtkwam. Asner zelf was niet echt onder de indruk: "[He] is nothing but a vagabond, never done a day's work in his life. He's a Jew and because he's a Jew people think he's decent. He's an agent of Wiesenthal and Zuroff. These types don't impress me." Van vooroordelen gesproken.

In de laatste oorlogsmaanden vluchtte hij naar Oostenrijk en veranderde zijn naam in George Aschner. Hij leefde rustig en ongestoord verder, tot hij ontdekt werd door die vlijtige onderzoeker. Ašner leefde dan al in Klagenfurt, waar de aflijvige Jörg Haider toen nog gouverneur was. Die vond het overigens niet meer als normaal dat Ašner daar woonde: volgens hem was de Kroaat altijd vriendelijk en woonde hij in volle vrede met zijn Tiroolse buren.

Hoe het ook zij, gerechtelijke vervolging kwam er niet: Ašner overleed op 14 juni in zijn bejaardentehuis in Klagenfurt, 98 jaar oud... Het nieuws werd nu pas bekendgemaakt.

Otto : De laatste Habsburger

2011-07-04T11:23:00.000+02:00

In 1912 kregen aartshertog Karel van Habsburg en zijn vrouw Zita hun eerste zoon, die direct de uitgebreide namen Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xavier Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius meekreeg - gemakshalve wordt dat hierna Otto. De Eerste Wereldoorlog was nog niet uitgebroken en Europa was nog mooi verdeeld onder de kongshuizen, met als één van de oudste de Habsburgers op hun Oostenrijks-Hongaarse troon in Centraal-Europa, geregeerd door de ouwe krokodil Franz Joseph (tevens peetvader van de nieuwe spruit). Die had als troonopvolger aartshertog Franz Ferdinand. Die werd echter vakkundig (nu ja, eerder amateuristisch) afgeknald in Sarajevo (meteen het startschot voor de Eerste Wereldoorlog), waardoor Otto's vader Karel ineens troonopvolger werd. In 1916 legde Franz Joseph het loodje en werd hij opgevolgd door Karel. Otto was nu ineens kroonprins van één van de grootste rijken van Europa.
Lang duurde het niet, want in 1918 stortte de oude orde als een kaartenhuis ineen toen de Groote Oorlog eindigde. Karel werd van zijn tronen gestoten en ging met zijn familie in ballingschap. In 1922 overleed hij op het Portugese eiland Madeira. In 2004 werd hij evenwel zalig verklaard door Johannes Paulus II, omwille van het zwaar gewicht dat zijn geloof doorgaf op zijn politieke beslissingen.
Otto was nu de laatste vertegenwoordiger van de Habsburgse erfenis. Officieel had zijn vader nooit geabdiceerd, dus zoontje bleef ook aanspraak maken op de troon. Hij zat wel niet stil ondertussen: hij studeerde sociale en politieke wetenschappen in Leuven en vanaf de jaren '30 werd hij politiek actief. Otto streefde naar een Europese integratie, maar bleef ondertussen wel aartsconservatief (een familietrekje). Hij had een hekel aan communisme, maar dan ook weer aan de Nazi's. Toen die Oostenrijk opslokten, was Otto één van de weinigen die protesteerde. Het was zelfs zo erg dat de codenaam voor de geplande Duitse invasie van Oostenrijk in het geval van een eventuele Habsburse restauratie "Otto" was. Hitler veroordeelde de Habsburger ter dood en die vluchtte dan maar via België naar de VS.
Na de oorlog spande hij zich in voor een verenigd Europa. Van 1957 tot 1973 was hij vice-voorzitter van de Internationale Paneuropese Unie; vanaf 1973 tot 2004 voorzitter. Otto zetelde in het Europese Parlement voor de Beierse CSU van 1979 tot 1999. In 1961 bood generalissimo Franco, de Spaanse dictator, hem nog de Spaanse troon aan, maar Otto sloeg het aanbod af. In datzelfde jaar deed hij pas afstand van zijn aanspraken op Oostenrijk.
In 1989 organiseerde hij mee de Paneuropese Picknick op de grens van Oostenrijk en Hongarije, iets wat serieus mee bijdroeg aan de val van het Ijzeren Gordijn.
Toen zijn vrouw in 2010 stierf, kwam hij niet meer in het openbaar. De laatste Habsburger overleed vredig in zijn slaap, 98 jaar oud. Volgens de eeuwenoude familietraditie zal zijn lichaam bijgezet wordt in de crypte in Wenen. Zijn hart komt terecht in het Hongaarse Pannonhalma.

Ryan Dunn : Don't try this at home

2011-06-22T08:40:00.007+02:00

Je moet alles eens geprobeerd hebben, al kan het soms eens zeer doen. Dat was ongeveer het levensmotto van Ryan Matthew Dunn. De Amerikaan werd wereldberoemd als één van de sterren van Jackass, het programma dat tussen 2000 en 2002 liep op MTV waar een hoop mensen een reeks halsbrekende stunts en grappen uithaalden. Regelmatig werd er eens een bot gebroken of kwamen ze er toch dicht in de buurt.

Dunn had vooral iets met snelheid en wagens. Dat laatste in alle formaten: één van zijn opmerkelijkste stunts was een speelgoedwagentje in een condoom steken, die vervolgens met glijmiddel bewerken en dan maar in zijn kont steken. Dunn en zijn nieuwste "aanwinst" gingen dan naar de dokter, waar hij begon te klagen over pijn in zijn staartbeen. Een Röntgenstraling later schrok de arts zich een hoedje toen op de foto's het speelgoedautootje verscheen.

Een andere was Dunn in een golfwagentje met collega Johnny Knoxville als passagier. De idee: het wagentje tegen volle snelheid over een sandtrap rijden, om dan te crashen op een plastieken varken. Het varken zou dan verpletterd worden. Helaas voor Dunn en Knoxville weigerde het plastieken standbeeld mee te werken en was het het golfwagentje dat kadul ging. Resultaat: Knoxville landde op zijn nek, het golfwagentje daarboven. Dunn was ondertussen al weggekatapulteerd.

Snelheid en wagens zouden hem ook de das omdoen: Dunn, 34 jaar oud, crashte in de vroege uurtjes met zijn wagens tegen 130 mijl per uur tegen een boom. Als hij de crash al overleefd had (highly unlikely), dan vloog de wagen in de fik. Ook zijn passagier, de productieassistent Zachary Hartwell, overleefde het niet.

Tot slot nog een stunt uit één van de films van Jackass, waarin Dunn zich achter een jet zet, met alle gevolgen vandien:

Shrek : Het ongeschoren schaap

2011-06-06T14:51:00.003+02:00

In mei 2004 liep de Nieuw-Zeelandse premier Helen Clark weg uit een lunch met de Chileense president Richard Lagos om een Nieuw-Zeelands nationaal icoon te kunnen ontmoeten. De gast in kwestie was het schaap Shrek.

Shrek was een Merinoschaap dat beroemd werd door zijn ruige haardos. Normaal gezien wordt zo'n schaap jaarlijks geschoren, maar dat was buiten Shrek gerekend. Het rebelse beest slaagde er in om zes jaar na mekaar het scheermes te ontwijken. Elke keer dat zijn kapper in de buurt kwam, vluchtte Shrek de grotten in en kwam hij pas buiten als iedereen weg was.

Klein probleem was dat zijn coiffure na zes jaar fenomale proporties aan begon te nemen. Een normale Merinovacht weegt ongeveer 4,5 kilo: Shrek zat ondertussen al aan 27 kilo - genoeg wol om twintig mensen aan een pak te helpen. Zijn haar groeide op den duur voor zijn ogen en belemmerde zo zijn zicht. Mede daardoor kon hij op 15 april 2004 eindelijk gepakt worden. Zijn scheerbeurt op 28 april werd live uitgezonden op de nationale televisie.

Voor zijn tiende verjaardag werd hij nog eens speciaal geschoren, ditmaal op een ijsberg voor de kust van Nieuw-Zeeland. Hij kreeg bovendien een biografie, Shrek, the Story of a Kiwi Icon.

Het ruige schaap werd ongeveer 16 jaar oud voor het naar de andere wereld werd geholpen door een veearts.

Jack Kevorkian : Dying is not a crime

2011-06-03T11:19:00.001+02:00

Dokter Dood, zo noemden ze Jacob "Jack" Kevorkian. De Amerikaanse patholoog van Armeense afkomst zorgde heel zijn leven voor controverse in de medische wereld.

Hij was in 1952 afgestudeerd aan de universiteit van Michigan. In 1956 publiceerde hij zijn eerste spraakmakende artikel, "The fundus oculi and the determination of death". Daarin schreef hij over zijn pogingen om de ogen van stervende patiënten te fotograferen. Het artikel bezorgde hem de bijnaam die hij zijn hele leven zou blijven dragen: Dokter Dood.

De toon van zijn latere werk was onmiddellijk gezet. Kevorkian leek een obsessie te hebben met stervende of dode mensen: in 1958 presenteerde hij een paper in Washington, waar hij zich uitsprak voor het uitvoeren van medische experimenten op terdoodveroordeelden (weliswaar mits toestemming van dat onfortuinlijk slachtoffer). Het zorgde voor zo'n schandaal dat de universiteit aan Kevorkian vroeg om zijn biezen te pakken. In 1961 publiceerde hij een artikel waarin hij het had over zijn experimenten met bloedtransfusies tussen kadavers en levende mensen. In de late jaren '70 stopte hij even met zijn pathologische carrière om een film te maken, die echter volledig flopte. Terug naar de pathologie dan maar, toen hij in de jaren '80 zijn visie op euthanasie en de ethiek erachter begon te verspreiden.

Hij zette zoekertjes in de krant voor "death counseling" en stelde een heuse zelfmoordkliniek voor, compleet met medische experimenten. Zijn eerste publiekelijk geassisteerde zelfmoord was in 1990 bij een vrouw van 54 met Alzheimer. Er waren toen nog geen wetten in Michigan voor dat soort dingen, dus een beschuldiging van moord verdween al snel in de vuilbak. Kevorkian werd een specialist in geassisteerde zelfmoord. Volgens zijn advocaat zou hij tussen 1990 en 1998 zo'n 130 mensen helpen om het tijdelijke voor het eeuwige te ruilen. Hij begon zelfmoordmachines te maken, een "Thanatron" (waarbij de drugs intraveneus werden ingebracht) en een "Mercitron" (een soort gasmasker met koolstofmonoxide).

Hij werd uiteindelijk voor het gerecht gedaagd op basis van een aanklacht van moord. Tien tot 25 jaar moest hij de bak in voor zijn assistentie. Kevorkian zat acht jaar met zijn vingers te draaien voor hij in 2007 weer vrij kwam. Kleine voorwaarde: hij mocht niemand meer helpen om de pijp uit te gaan.

Hij bleef voorstander van zijn visie. Volgens hem was sterven immers geen misdaad. In een interview in 2001 had hij nog gezegd dat het hem geen verschil uitmaakte of een patiënt nu terminaal was of niet: in theorie zijn we immers allemaal terminaal.

Naast zijn medische carrière (en zijn in-filmcarrière) schilderde en componeerde Dokter Dood. Zijn kunst was al even controversiëel, vooral toen hij met zijn eigen bloed begon te schilderen. Een krant omschreef zijn muziek dan weer als "weird, but good natured".

En ook de media interesseerde zich uiteraard in Dokter Dood: in 1999 schreef Kurt Vonnegut God Bless you, Dr. Kevorkian, een reeks korte, ingebeelde interviews met de dokter. De titel was een parodie op een werk van Vonnegut uit 1965, God Bless You, Mr. Rosewater. In 2010 werd zijn leven verfilmd in You Don't Know Jack, met Al Pacino als Kevorkian. Pacino won een Emmy en een Golden Globe voor zijn vertolking.

Kevorkian zelf overleed aan een trombose in het hospitaal waar hij geïnterneerd was voor leverkanker en longontsteking. Hij was 83.

Xavier Tondo : que injusta es la vida

2011-05-23T17:55:00.006+02:00

De Spaanse wielrenner Xavier Tondo is op 32-jarige leeftijd overleden in een bizar ongeluk. Tondo werd in 2003 prof bij het bescheiden Paternina. De daarop volgende jaren bleef hij rijden voor Spaanse en Portugese continentale teams zoals Relax-Fuenlabrada en Andalucia-Cajasur. Bij die laatste bevestigde Tondo in 2009 als een uitstekend klimmer en ronderenner door een indrukwekkend seizoen bijeen te fietsen. Dat jaar finishte hij onder andere als 2de in de Ruta del Sol en in de Ronde van Burgos, plus nog een reeks top tien plaatsen in andere typische Spaanse rittenwedstrijden.

In 2010 kreeg hij zijn kans bij de ploeg Cervelo waar hij als meesterknecht / schaduwkopman van voormalig Tourwinnaar Carlos Sastre zou worden uitgespeeld. Het seizoen begon fantastisch. Tondo won een etappe in Parijs-Nice en een etappe in de Ronde van Catalonië, waar hij tevens 2de werd in het algemeen klassement. Dat najaar stond hij ook aan de start van de Ronde van Spanje. Tondo presteerde hier verbazend sterk en regelmatig. Hij eindigde op een schitterende 6de plaats in het eindklassement van de Vuelta, zowaar nog twee plaatsen voor zijn eigenlijke kopman Sastre. Niet slecht voor een man die slechts een jaar eerder, in de Vuelta 2009, zijn eerste grote ronde had gereden. Het leverde hem voor 2011 een lucratief contract op bij Team Movistar, de grote Spaanse ploeg van Eusebio Unzue. En ook dit jaar was hij weer lekker bezig: 6de in de Ronde van het Baskenland, 5de in de Ronde van Catalonië, en nog maar een maand geleden winnaar van de Ronde van Castillië en Leon. In juli zou Xavier Tondo als absolute kopman bij Movistar worden uitgespeeld in het grootste wielerfeest ter wereld, de Tour de France.

Het was ter voorbereiding van de Tour dat Tondo en enkele ploegmaten in Pradollano logeerden om te kunnen trainen in de Sierra Nevada. Vanochtend even na 10u maakten Tondo en zijn ploegmakker Benat Intxausti zich klaar om met de wagen naar de bergen te rijden waar ze hun fietsen zouden uitladen en hun kilometers zouden malen. Tondo had de wagen al uit de garagebox van zijn huurappartement gereden toen hij nog eens uitstapte. Daarna is hij op één of andere manier vast komen te zitten tussen de wagen en de dichtschuivende garagepoort waardoor hij verpletterd werd. Intxausti, die op de passagiersstoel zat, zag het gebeuren maar kon niets doen. Tondo overleed ter plekke.

Amper twee weken nadat Wouter Weylandt levenloos bleef liggen op het Italiaanse asfalt, verliest de koers nog maar eens één van zijn jonge helden. Eén die de laatste tijd dus tot volledige ontbolstering aan het komen was en wiens meest heroïsche prestaties meer dan waarschijnlijk nog in de toekomst lagen. Op zijn Twitterpagina uitte drievoudig Tourwinnaar Alberto Contador in eenvoudige maar universeel klinkende woorden zijn gevoelens over deze tragedie: "Que injusta es la vida y dificil de comprender en ciertos momentos." Xavier Tondo zal echter wel herinnerd blijven dankzij zijn geweldige klimmersbenen en zijn mooie, gekortwiekte palmares.

Hieronder nog enkele mooie plaatjes van slechts een maand geleden met Xavier Tondo (tussen Igor Anton en Bauke Mollema) op het hoogste podium als eindwinnaar van de Ronde van Castillië en Leon.

En in diezelfde rittenwedstrijd, fier als een gieter in zijn grijze leiderstrui, de hand schuddend van Alberto Contador.

En hier een video van zijn zege in de 6de etappe van Parijs-Nice in 2010, met ook een interview met de stralende winnaar:

Wouter Weylandt : gesneuveld in het harnas

2011-05-09T21:30:00.001+02:00

De Vlaamse wielrenner Wouter Weylandt is op 26-jarige leeftijd verongelukt. Weylandt werd in 1984 geboren te Gent. In 2005 werd het jonge sprinttalent profrenner en wel meteen bij Quickstep, de absolute topploeg van België, waar hij 6 seizoenen zou blijven rijden. Weylandt gebruikte zijn sprintsnelheid vooral als loods voor Tom Boonen, de absolute topsprinter bij Quickstep. Toch graaide hij best wel wat zeges mee in massasprints in kleinere rittenwedstrijden en kermiskoersen waar hij zijn kans mocht gaan. Plots was het dan serieus prijs toen hij in 2008 in Valladolid de 17de etappe van de Ronde van Spanje wist te winnen in een massasprint. In 2010 sprintte hij in Middelburg opnieuw naar een dagzege in een grote ronde, met name in de 3de etappe van de Ronde van Italië toen deze in Nederland passeerde.

Aan het einde van dat jaar verliet Weylandt zijn vertrouwde ploeg Quickstep en kreeg voor 2011 een contract bij de prestigieuze nieuwe formatie Leopard Trek waar oa ook Fabian Cancellara en de gebroeders Schleck naartoe gingen. Bij Leopard mocht topsprinter Daniele Bennati uiteraard de dienst gaan uitmaken in de weinige vlakke etappes in de ronde van zijn land. Een week voor de start van de Giro kwam Bennati echter ten val in de Ronde van Romandië en brak zijn sleutelbeen. Zodoende werd Weylandt, de 'tweede' sprinter van het team, als vervanger opgesteld, alhoewel hij uit vorm was en de Giro niet op zijn jaarplanning had gestaan. Gisteren, tijdens de eerste rit in lijn, begon alles goed voor Weylandt die keurig op een 9de plaats in de sprint eindigde.

Vandaag stond de 3de etappe van de Giro 2011 op het menu, een mooie rit van Reggio Emilia naar Rapallo waarin het noodlot ongenadig hard toesloeg. Tijdens de afdaling van de Passa del Bocco kwam Wouter Weylandt met zijn linkerpedaal in aanraking met een rotswand. Hierdoor is hij over de kop gegaan en met zijn hoofd op de rotsen terecht gekomen. De schedelbreuk die hij daarbij opliep kostte hem ter plekke het leven. Men heeft hem nog gedurende 15 minuten tevergeefs proberen te reanimeren en hem vervolgens naar een ziekenhuis overgevlogen waar men echter slechts zijn dood kon vaststellen.

Men kan vele goeie dingen zeggen over Wouter Weylandt, en men hoeft ze niet eens aan te dikken omdat hij nu toevallig gestorven is want ze zijn allemaal waar. Hij werd alom geprezen als een goedlachse gast, die altijd vriendelijk bleef (zelfs als hij weer eens een bak niet altijd even terechte en alles behalve motiverende kritiek van zijn eigen ploegmanager Patrick Lefèvre over zich heen kreeg), en die altijd tijd vrijmaakte voor fans en pers. Hij stond bekend als een mooie jongen, met veel aandacht voor uiterlijk en kledij, populair bij de meisjes. Natuurlijk was er ook dat sappige Gentse accent waarin hij altijd zijn vlotte babbel deed. Maar bovenal was het een prima renner die op zijn zesentwintigste al een leuk palmares had en die best nog wel groeimarge had en nog mooie koersen had kunnen winnen, ware hem meer tijd gegund geweest. Dat deze jongen aan het Italiaanse asfalt moest blijven plakken om nooit weer op te staan, in een wedstrijd waar hij enkel aanwezig was door de val van Bennati, op een dag die een blijde verjaardag voor hem had moeten zijn bijna dag op dag één jaar na zijn grootste zege in diezelfde 3de etappe van diezelfde grote ronde, met aan het thuisfront zijn vriendin vijf maanden zwanger van zijn eerste kind... Grimmiger wordt het zelden.

Het leek een mooie lente te worden: Boonen, Nuyens, Vansummeren, Gilbert, de Belgen wonnen letterlijk alles, zoals ze dat in geen decennia meer gedaan hadden. De dood van Wouter Weylandt hult die Belgische wielerlente echter in een donkere mist. Hij is de zoveelste uit een te lange rij van jonge wielergoden die ons op een paar jaren tijd werden ontstolen, na Frank Vandenbroucke, Dimitri De Fauw en Frederiek Nolf.

De cérémonie protocolaire werd vandaag afgeschaft, voor de tv-camera's en op hun Twitterpagina's drukten renners hun verbijsternis en verdriet uit, en morgen zal een gegroepeerd peloton in een geneutraliseerde rit een laatste eresaluut brengen aan de gevallen held. Maar overmorgen zullen de prachtige schermutselingen in de Giro weer hervatten, de koers wacht op niemand, zelfs niet op de doden, en zo hoort het ook.

Wouter Weylandt is tenminste gesneuveld in het harnas, dat is het enige lichtpunt en de enige troost.

Hieronder nog eens één van de mooiste overwinningen van Wouter Weylandt, zijn zege in Middelburg in de Giro van 2010, laatste kilometer vanaf 06:45. (De gruwelijke en bloederige beelden van de stervende waar de RAI, gespeend van enige schroom, de kijkers vandaag op trakteerde ga ik u in ieder geval besparen.)

Claude Choules : De laatste der laatsten

2011-05-05T10:56:00.006+02:00

Er zijn al wat tegenstrijdige berichten de wereld ingestuurd over de laatste veteranen van de Eerste Wereldoorlog, maar nu is het eigenlijk wel officieel. De laatste echte veteraan van de Groote Oorlog die ook actie gezien heeft, heeft zich nu bij zijn kameraden gevoegd.
Claude Stanley Choules werd in het Britse Pershore geboren. In 1915, toen een snaak van veertien jaar, ging hij dienen op de Mercury, een trainingsschip. Een jaartje later werd hij opgenomen in de Royal Navy, op een nieuw trainingsschip, de HMS Circe. In 1917 dan vervolledigde hij zijn opleiding en kwam hij terecht op de HMS Revenge, één van de grootste schepen van zijn tijd. Het slagschip was het vlaggenschip van het First Battle Squadron. De Revenge had nog meegevochten in de Slag bij Jutland, de grootste confrontatie op zee tussen de oorlogvoerenden in de Eerste Wereldoorlog. Choules was er toen nog niet bij. Hij was er wel bij toen de Revenge in een gevecht verwikkeld geraakte met een Duitse Zeppelin.

In 1918, toen de oorlog net tien dagen voorbij was, zag hij hoe de volledige Duitse keizerlijke vloot zich kwam overgeven in het Schotse Firth of Forth. Die vloot, 74 schepen groot, zou verdeeld worden tussen de Geallieerde overwinaars. De Duitse bevelhebber, admiraal Ludwig von Reuter, zag dat echter niet zitten en op 21 juni 1919 gaf hij het bevel om alle schepen te laten zinken. 52 schepen slaagden er in om zichzelf te kelderen. Choules was de laatste getuige van dit historische schouwspel.

Na de oorlog ging hij naar Australië als instructeur. Hij had het daar wel naar zijn zin en sloot zich aan bij de Australian Royal Navy. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was hij de Acting Torpedo Officer op de HMAS Fremantle en later Chief Demolition Officer van West-Australië. In die laatste hoedanigheid zou hij de havens van Fremantle moeten saboteren, mochten de Japanners een invasie proberen uit te voeren. Na de oorlog ging hij bij de Naval Dockyard Police, waarin hij tot zijn pensioen in 1956 diende.

Hij ging nooit naar de vieringen van de Wapenstilstand op 11 november, omdat hij tegen elke vorm van ophemeling van oorlog was. In 2009 publiceerde hij zijn autobiografie, The Last of the Last. In maart 2011 werd hij 110 en bleek dat hij de enige veteraan was die nog actie gezien had in de Groote Oorlog. Choules was op het einde van zijn leven bijna compleet blind en doof. Toen hij stierf, liet hij drie kinderen, elf kleinkinderen, 22 achterkleinkinderen en drie achterachterkleinkinderen na. Met Choules' dood is de Groote Oorlog nu eigenlijk pas écht voorbij...

Osama bin Laden : Osama, wo bist du bleben?

2011-05-02T09:23:00.000+02:00

Hij was afgeknald in Tora Bora in 2001. Hij was al lang dood dankzij een chronische nierziekte. De laatste tien jaar hoorde je overal geruchten over Osama bin Laden, de ultieme nemesis van het decadente Westen in het algemeen en de Verenigde Staten in het bijzonder. En nu heeft hij dan toch - letterlijk - het loodje gelegd.

Nochtans begon het allemaal heel fleurig voor de kleine Osama toen die in 1957 geboren werd. Hij was het zeventiende kind van Mohammed bin Laden, een multimiljonair uit Saoedi-Arabië. Heel de familie zat in de bouwsector. Osama's halfbroer (één van zijn 51 broertjes en zusjes), Tarek bin Laden, wou in 2008 nog een brug bouwen over de Rode Zee. Toen papa bin Laden in 1968 omkwam in een helikoptercrash, was zoontje Osama ineens een paar miljoen rijker. Hij ging studeren en kwam op school in contact met conservatieve leraren en studenten. Hij voelde zich aangetrokken en al snel omarmde hij de fundamentalistische Islam. Voor hem was het Islamtische leven in de 13e eeuw van een veel hogere kwaliteit dan nu. Perfect, zo stelde hij zelfs. Dat dat ondertussen meer dan acht eeuwen geleden is en dat de wereld blijft draaien, dat was bijzaak. Toen de Sovjets in 1979 Afghanistan binnenviel, veranderde zijn leven voorgoed. Osama trok naar het slagveld en bracht de volgende tien jaar door als vrijheidsstrijder tegen de Russen. Toen die eenmaal buitengekegeld waren, was er al een nieuwe vijand in de vorm van de Verenigde Staten.

Die hadden immers 300.000 troepen samengehokt in zijn vaderland - waar ook de heiligste plekken van de Islam zich bevinden - in het kader van de Golfoorlog tegen Irak in 1991. Het was al erg genoeg dat er ongelovigen in Saoedi-Arabië zaten, tot overmaat van ramp zaten daar ook vrouwen tussen. Stel u voor. Dus richtte hij zijn pijlen op de Amerikanen. Hij stampte al-Qaeda uit de grond en begon met een reeks bomaanslagen. En passant investeerde hij zijn fortuin in allerlei fundamentalistische groeperingen. En in 2001 volgde dan zijn 'magnum opus'.

Vier gecrashte vliegtuigen later en twee Twin Towers minder wist ineens heel de wereld wie Osama was. De Amerikanen begonnen een klopjacht op hem. Afghanistan werd binnengevallen, vervolgens Irak. Olie op het vuur voor Osama, die af en toe nog zijn kop op tv liet zien, door videobanden op te sturen naar al-Jazeera. In 2001 werd hij voor het laatst echt gezien, toen hij uit zijn versterkte bergvesting in het Afghaanse Tora Bora wist te ontsnappen. Osama was uitgegroeid tot een symbool: het feit alleen al dat hij leefde, zelfs al kon hij misschien niets meer uithalen, maakte hem tot de ultieme nagel in de Amerikaanse doodskist.

Speculaties alom, waar zat hij toch? Het mysterie werd opgelost toen een soldaat van de US Special Forces hem een kogel recht in zijn voorhoofd knalde. Hij zat rustig in een versterkte villa in Pakistan, vlak bij een stad en, iets minder leuk, een militaire academie. Geen graf voor Osama, het lijk werd in de zee gedumpt, om te voorkomen dat er van zijn graf een bedevaartsoord gemaakt zou worden. Osama is misschien dood, maar hij laat een controversiële erfenis na waarvan het einde nog niet in zicht is.

Yoshiko Tanaka : Godzilla vs. Biollante

2011-04-21T08:33:00.010+02:00

Eind jaren 1980 hadden de makers van de Japanse Godzilla-films een probleem. Ze hadden er al 16 op de wereld losgelaten en het werd eens tijd om nieuwe monsters te creëren die het tegen de uit zijn kluiten gewassen hagedis konden opnemen. Dus besloot het Japanse filmbedrijf Toho in 1986 om een wedstrijd uit te schrijven voor een nieuw script: die werd gewonnen door de tandarts Shinichiro Kobayashi. Het werd serieus aangepast door de screenwriters van Toho, maar in 1989 baarde het productiehuis nummer 17 van de Godzilla's ut: Godzilla vs. Biollante. De gekwelde wetenschapper Shiragami combineert de DNA-stalen van een plant (een roos) met die van zijn overleden dochter. Het resultaat: een agressieve gemuteerde rozenstruik.

Uiteraard komt op hetzelfde moment Godzilla terug op de proppen, die voor de 17e keer Japan tot pulp mag slaan. Het karton vliegt natuurlijk over heel het scherm, tot de atoomhagedis en de foute roos elkaar tegenkomen en er een duel van maken. Uiteindelijk wint Godzilla door het ding tot twee maal toe te overwelmen met zijn atoomadem (ik vind het echt niet uit, lees het script).

En één van de hoofdactrices is nu het hoekje om. Toshiko Tanaka speelde Asuka Okuochi, de dochter van de industrieel die de DNA-stalen van Godzilla bemachtigde en dokter Shiragami financierde. Omdat Asuka goeie vriendjes is met Shiragami, is ze er uiteraard altijd bij als Godzilla en Biollante op elkaar liggen te slagen.

Andere prachtige titels uit de Godzilla-reeks (om u een idee te geven van de creativiteit van de screenwriters): King Kong vs. Godzilla (1962), Son of Godzilla (1967), Godzilla vs. Mechagodzilla (1974), Godzilla vs. Spacegodzilla (1994), Godzilla 2000 (1999), Godzilla: Tokyo S.O.S. (2003), ...

Yoshiko Tanaka kreeg in hetzelfde jaar nog de 14e Hochi Film Award voor beste actrice in Black Rain, een film over de naweeën van de atoombom op Hiroshima. Naast haar filmcarrière zong ze ook nog in de band Candies. Yoshiko Tanaka werd 55 jaar oud: ze overleed aan borstkanker.

En hier de trailer van Godzilla vs. Biollante:

Pietro Ferrero : boterhammekes me choco

2011-04-19T14:25:00.000+02:00

De Italiaanse snoepfabrikant Pietro Ferrero is op 47-jarige leeftijd verongelukt tijdens een fietstochtje in Zuid-Afrika. Ferrero, de CEO van het Italiaanse bedrijf Ferrero SpA, was de vleesgeworden Willy Wonka. Uit zijn snoepfabriek stroomde het lekkers immers de wereld in: de Ferrero Rocher, de Mon Chérie, Tic Tacs, Kinder Chocolade (waaronder uiteraard de Kinder Surprise eitjes met bijhorend krakkemikkig prulspeelgoed), ... Maar zijn absolute topper was natuurlijk Nutella, de oorspronkelijke en ongetwijfeld nog steeds de beste choco ter wereld. Ferrero's grootvader en naamgenoot Pietro Ferrero, die het bedrijf in 1942 had gesticht, stond tijdens de Tweede Wereldoorlog voor het probleem van de rantsoenering en dus schaarste van chocolade. Daarom was hij gaan experimenteren met hazelnoten, met het ontstaan van zijn beroemde hazelnootpasta of choco tot gevolg.

Vandaag de dag is Ferrero SpA één van de grootste multinationals van Italië met een omzet van 6,3 miljard euro maar het blijft een familiebedrijf dat voor 100% in handen is van de Ferrero's.

Trevor Bannister : "Mr. Lucas, are you freeee?"

2011-04-14T17:35:00.004+02:00

De Britse acteur Trevor Bannister is op 76-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Bannister was al een aantal jaren actief als televisie-acteur toen hij in 1972 gecast werd in de nieuwe BBC comedy Are You Being Served? van Jeremy Lloyd en David Croft (het duo dat later ook oa 'Allo 'Allo zou maken). Bannister speelde in Are You Being Served? de rol van Mr. Lucas, een verkoper op de kledingafdeling van het warenhuis Grace Brothers, waar de seksuele toespelingen welig tierden en de strikte hiërarchie tussen de personeelsleden heilig was en alles bepalend. Mr. Lucas was als 'junior salesman' de laagste in de pikorde maar dat verhinderde hem niet om, zeer tegen de zin van zijn superieuren, constant achter de vrouwen te lopen en allerlei capriolen uit te halen, vaak samen met zijn collega, de legendarische Mr. Humphries. Van Are You Being Served? werden tussen 1972 en 1985 tien seizoenen gemaakt. De serie was een gigantisch kijkcijferkanon, niet alleen in Groot-Brittannië maar wereldwijd. Bij ons wordt de serie nu nog geregeld heruitgezonden.

Trevor Bannister verliet de reeks na het 7de seizoen. Hij speelde daarna nog een heleboel gastrolletjes in tv-series, onder andere in Keeping Up Appearances en Coronation Street, maar de grote rollen bleven een beetje uit. Hij was echter wel volop actief in het theater, met name als Shakespeare-acteur.

De laatste jaren vallen de castleden van Are You Being Served? bij bosjes dood neer. In 2007 stierf John 'Mr. Humphries' Inman, in 2009 gingen Wendy 'Miss Brahms' Richard en Mollie 'Mrs. Slocombe' Sugden voor de bijl, en nu is het dus de beurt aan Mr. Lucas. Van de main cast zijn nu enkel Captain Peacock en Mr. Rumbold nog in leven.

Op YouTube kan je tegenwoordig de meeste afleveringen van de reeks gewoon integraal bekijken. Hieronder 'Dear Sexy Knickers...', de eerste aflevering van het eerste seizoen, met een glansrol voor Trevor Bannister.

La Esterella : Het Antwerps kanon

2011-04-11T09:41:00.000+02:00

"Kon je gisteren niet beter zingen?" Dat waren de eerste woorden van de toekomstige man van Esther Lambrechts toen die zich aan haar voorstelde. Ze viel nogal op door haar zware stem, die drieëneenhalve octaaf kon overspannen. Dat zou ook haar handelsmerk worden toen ze doorbrak als La Esterella, met haar echtgenoot Charly Schleimovitz als manager. Schleimovitz leerde haar alles, zelf hoe ze zich moest schminken.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest ze noodgedwongen optreden voor de Duitse bezetter. Van die kreeg ze de veelzeggende bijnaam 'Die Kanone'. Na de oorlog toerde ze heel Europa rond, van Groot-Brittannië tot Tsjechoslowakije. In elk land zong ze ook een lied in de plaatselijke taal. Vanaf 1953 kreeg ze een platencontract en begon ze steevast in het Nederlands te zingen. In die periode scoorde ze haar grootste hits, met Oh! Lieve Vrouwe Toren en Alle Moeders. In 1962 overleed haar man. La Esterella stopte toen met zingen.
Ze kwam aan de bak als secretaresse en hertrouwde in 1970, maar in 1980 stierf ook haar tweede echtgenoot. Vanaf 1982 was ze op pensioen. En dan kreeg ze een tweede (zang)jeugd: ze trad op in het radioprogramma "Vragen staat vrij" en kreeg zo'n goeie reacties dat ze weer ging optreden. Die tweede carrière duurde tot 1988. Tot op hoge leeftijd trad ze nog op. In 2000 werkte ze nog mee met Alex Callier van Hooverphonic en zelfs met Reggie van Milk Inc voor de soundtrack van de film Shades.
Vanaf 2008 kampte ze regelmatig met haar gezondheid en moest ze naar een rusthuis. Ze overleed in haar geboortestad Antwerpen. Het "kanon" werd 91.

Hier haar grootste hit, Oh! Lieve Vrouwe Toren:

En ze werd ook nog een onder handen genomen door Chris Van Den Durpel voor Chris & Co, met dit als resultaat:

Pierre Celis : De Witte van Hoegaarden

2011-04-09T11:41:00.003+02:00

In 1966 besloot de melkboer Pierre Celis om het eens over een andere boeg te gooien. Hij begon een eigen brouwerij, De Kluis. Daar begon hij de traditie van het witbier te herleven, wat zou leiden tot de Witte van Hoegaarden. Celis had de stiel geleerd van zijn buur Louis Tomsin, de laatste ambachtelijke brouwer in de streek. In 1965, toen Tomsin al een paar jaar gestopt was, was Celis al begonnen met zijn eigen testbrouwsel op de hooizolder.

De Kluis was een succes, mede dankzij de enthousiaste steun van de ondertussen aflijvige Hoegaardse burgemeester Frans Huon. Begin jaren '80 kocht Celis de oude limonadefabriek Hougardia op en toverde die om in een nieuwe brouwerij. Helaas voor hem vloog die in 1985 in brand. Interbrew, het huidige AB Inbev, kwam zich vervolgens moeien en kocht heel het spel over. De overname bracht nieuw geld in't laadje en naast Hoegaarden verschenen ook nog Julius, Das, Grand Cru en Verboden Vrucht op de markt, met in de winterperiode de Hoegaarden Spéciale erbovenop.

Celis zelf zag het wat minder zitten en week uit naar de Verenigde Staten. In Texas stampte hij Celis Breweries uit de grond . Aldaar brouwde hij terug zijn witte, de Celis White. Celis werd echter al wat ouder en sukkelde met zijn gezondheid. Ook die brouwerij moest hij verkopen, ditmaal aan het Amerikaanse Miller. Miller verprutste het volledig en Celis Breweries ging op de fles.

Celis keerde terug naar België en liet daar Grottenbier brouwen, een bier dat rijpt in de grotten van Kanne. In 2005 werd hij ereburger van Hoegaarden. Celis wou in zijn laatste jaren nog eens de grote plas overgaan om, terug in Texas, een vriend te helpen met de uitbouw van diens brouwerij, maar Magere Hein stak daar een stokje voor. Hij overleed in Tienen, 86 jaar oud.

Owsley Stanley : LSD & The Wall of Sound

2011-03-13T10:30:00.002+01:00

Drie jaar geleden ging Albert Hofmann, de uitvinder van LSD, de pijp uit. Nu wordt hij gevolgd door Owsley Stanley, de man die LSD 'commercialiseerde'. Stanley - voluit Augustus Owsley Stanley III, bijgenaamd Bear of The White Rabbit - was de eerste die LSD en masse produceerde. In totaal zou de Acid King ongeveer een halve kilo gemaakt hebben, wat overeenkomt met 5 miljoen 'hits' van 100 microgram.

Stanley verkocht het spul aan dumpingsprijzen en deelde zijn gerief ook regelmatig gratis uit. Daarmee was hij grotendeels verantwoordelijk voor de opkomst van de hippiebeweging in de jaren '60. In de zomer van 1967 kwamen 100.000 hippies bijeen op de Summer of Love in San Francisco. Die bijeenkomst zette de stad op de kaart als hét centrum van de hippiebeweging, die zo ook in de schijnwerpers kwam te staan. Een geschiedkundige van de periode, Charles Perry, omschreef het hele gedoe als 'one big LSD party' - met dank aan Stanley.

Naast LSD-baron was Stanley ook een begenadigd sound engineer. Hij financierde en verzorgde het geluid van The Grateful Dead, de psychedelische rockband wiens muziek omschreven werd als 'touching on ground that most other groups don't even know exists'. Voor de Grateful Dead bokste Stanley in 1974 zijn Wall of Sound in elkaar. Het was eigenlijk een gigantische muur van boksen achter de muzikanten, die ze zelf konden controleren. Het gevaarte woog 75 ton en om het in elkaar te steken waren er 21 mensen nodig. Vier semi-trailers waren er voor nodig om de Wall te verplaatsen.

Stanley hield er ook wat rare gewoonten op na: hij weigerde categoriek om op foto's te staan en was er van overtuigd dat het natuurlijke menselijke dieet puur uit vlees bestaat. Alle groenten waren voor hem giftig. Hij beweerde dat hij sinds 1959 alleen maar vlees, eieren, boter en kaas at en dat zijn lichaam daardoor veel gezonder was dan de andere mensen.

Sinds 1996 was hij een genaturaliseerde Australiër. Hij overleed na een auto-ongeval, vlakbij zijn thuis in Queensland. Het Wit Konijn werd 76.

Blair River : The Heart Attack Grill

2011-03-11T08:24:00.008+01:00

In Chandler, Arizona, staat er sinds 2005 de Heart Attack Grill. De Grill is een fast food hamburgerrestaurant, dat de reputatie heeft om één van de meest ongezonde ter wereld te zijn. Heel het etablissement staat in het teken van het hospitaal: de diensters zijn nurses, die prescriptions (bestellingen) aannemen van de patients (de klanten). Regelmatig komt er een 'dokter' langs met een stethoscoop die je onderzoekt en rond de pols wordt er een bandje bevestigd waarop je menu staat.
Het menu is een ware aanslag op het lichaam: er zijn Single, Double, Triple en Quadruple Bypass-hamburgers, met een gewicht aan vlees gaande van 0,20 tot bijna een volledige kilogram - ongeveer 8.000 calorieën (die Quadruple kan u overigens bewonderen op de foto hierbeneden, waar hij gepresenteerd wordt door één van de 'verpleegsters'). De Quadruple staat bekend als one of the world's worst junk foods. Dan zijn er Flatliner fries, die gebakken worden in puur varkensvet. En om te drinken is er bier, tequila en een hele resem soft drinks, variërend van Jolt Cola en in Mexico gebottelde Coca Cola, met echte suiker. Klanten die meer dan 160 kilo wegen, mogen gratis eten. Ze moeten zich eerst wel laten wegen bij een 'dokter' of een 'verpleegster' elke keer ze een nieuwe burger bestellen.

Om u een idee te geven van hoe scheef heel het concept is, ga gerust eens naar de site. De reclameboodschap spreekt boekdelen... Daar kan je trouwens ook de aflijvige Blair River aan het werk zien. Tot zijn dood op 1 maart 2011 was hij de officiële woordvoerder van de Heart Attack Grill. Hij paste perfect in het plaatje: meneer woog zelf 575 pond, oftewel bijna 290 kilo. Hij kwam dus zelf al in aanmerking voor gratis eten... River was trouwens eerst een klant bij de Grill, voor hij gerecruteerd werd als woordvoerder. Hij werd slechts 29 en overleed aan de gevolgen van een longontsteking. Vlak voor zijn dood was hij nog aan het werken aan zijn volgende reclamespot (alle ideeën kwamen blijkbaar van River): Heart Attack Grill: The Muscial...

Alberto Granado : The Motorcycle Diaries

2011-03-05T13:43:00.003+01:00

Tussen december 1951 en juli 1952 kon het zijn dat je in Zuid-Amerika de dan nog betrekkelijk onbekende Ernesto 'Che' Guevara tegen het lijf liep. Die toerde daar dan rond met zijn goeie vriend Alberto Granada. Die is nu ook het hoekje om.

Granada was een Argentijn van geboorte en had ook een medische opleiding genoten, net als Che. Ze kwamen elkaar voor de eerste keer tegen toen Granada even was opgepakt door de politie in verband met een rel in een hogeschool. De twee werden al snel goeie vrienden en besloten dan ook op reis te gaan.

Ze vertrokken op 29 december 1951. Granada en Che toerden rond in Granada's Poderosa II, een 500cc Norton-motorfiets waar hij nogal zot van was. Ze hielden allebei een dagboek bij. Op de foto rechtsboven staat hij op een vlot ergens op de Amazone in juni 1952, naast een nog baardloze Che. Granada bleef plakken in het Venezolaanse Caracas, waar hij een job kreeg in het leprosarium. Che reisde door naar Miami, om dan terug te keren naar Buenos Aires om zijn studies af te maken. De hele trip werd in 2004 verfilmd door Walter Salles, op basis van hun dagboeken. Che werd gespeeld door Rodrigo de la Serna, Granada werd vertolkt door Gael Garcia Bernal. Granada zelf verscheen even op het einde van de film en adviseerde Salles tijdens de opnames.

In 1960 verhuisde Granada naar Cuba, op uitnodiging van Che zelve. Daar overleed hij ook, 88 jaar oud.

Frank Buckles : The Last Doughboy

2011-02-27T14:13:00.003+01:00

De laatste Amerikaanse veteraan van de Eerste Wereldoorlog heeft ons verlaten. Frank Woodruff Buckles was de oudste nog overlevende veteraan van de Groote Oorlog. Toen de Amerikanen zich in 1917 ook gingen moeien in de grote slachtpartij tussen de grote Europese mogendheden van die tijd, was Buckles nog maar 16. Hij wou per se mee de grote plas over en loog dat het geen naam meer had om daar te geraken. Toen hij zei dat hij 18 was, wou niemand hem geloven, maar uiteindelijk liet één recruiteur hem toch door de mazen van het net glippen. Het was 14 augustus 1917.

Buckles werd direct op de boot gezet, de RMS Carpathia, dat vijf jaar daarvoor nog overlevenden van de RMS Titanic had helpen redden. Eenmaal in Europa werd hij onderverdeeld bij de 1st Fort Riley Casual Detachment.

Tot zijn grote frustratie (geluk?) kwam hij nooit in de gevechten terecht. Zijn eerste 6 maanden moest hij rondrijden met motorfietsen en ambulances. Na dat half jaar slaagde hij er eindelijk in om naar Frankrijk te worden overgeplaatst - maar dan naar Bordeaux, aan de andere kant van het land, mijlenver van de gevechten. Daar moest hij een Amerikaanse luitenant escorteren.

Tot aan de Wapenstilstand zou hij geen actie zien. Eenmaal 11 november 1918 voorbij, moest hij 650 Duitse krijgsgevangenen terug naar Duitsland voeren. Die Duitsers bleken zowaar vriendelijk en beschaafd te zijn en brachten hun tijd door met het organiseren van orkesten. Slechts één keer kwam hij dicht bij een gevecht met een Duitser, een krijgsgevangene. Maar voor Buckles en zijn Duitse tegenhanger op elkaar konden slagen, werden ze uit elkaar gehaald... door een Duitser. In januari 1920 mocht Buckles terug naar huis.

In de jaren '40 werkte hij in Manila op de Filippijnen, waar hij in 1942 gevangengenomen werd door de binnenstormende Japanners. De volgende 3,5 jaar zat hij weg te rotten in een Japans krijgsgevangenenkamp. Toen hij in 1945 gered werd, woog hij nog maar 50 kg en leed hij aan beriberi.

Na de oorlog trouwde hij en kocht hij een ranch in West Virginia, waar hij de rest van zijn leven doorbracht. De laatste jaren, toen duidelijk werd dat hij de laatste Amerikaan was die de Eerste Wereldoorlog nog had meegemaakt en er in had gevochten, kreeg hij meer aandacht en werd hij geregeld geïnterviewd. Op 1 februari was hij net 110 geworden. Hij overleed aan natuurlijke oorzaken en krijgt het voorrecht van een begrafenis op Arlington National Cemetery.

Met de dood van Buckles is er nu eigenlijk nog maar één veteraan meer over: de Brit Claude Choules, 109 jaar, die in de Britse marine zat en nu in Australië woont. Naast Choules is er ook nog Florence Greene, 110, die in september 1918 serveuse was in de officierskantine van de RAF in Engeland.

Walter Seltzer : Soylent Green

2011-02-18T15:10:00.002+01:00

In 1935 maakte Walter Seltzer een reclamecampagne voor Mutiny on the Bounty, de laatste nieuwe film van MGM. Daar modderde hij twee decennia aan, tot hij in 1955 belast werd met de marketing rond de film Marty met Burt Lancaster. Hier schreef hij voor de eerste keer filmgeschiedenis: de campagne rond Marty was de eerste waar er meer van het budget werd opgedaan aan reclame voor de Oscars dan om de film zelf te maken (zelfs al was hij maar low budget). Het moet geholpen hebben, want Marty won uiteindelijk vier Oscars.
Tegen het einde van de jaren '50 hielp hij mee in Marlon Brando's productiemaatschappij. Vanaf het daaropvolgende decennium zou hij zijn hoogdagen beleven. Samen met zijn goede vriend, de aflijvige Charlton Heston, zou hij een reeks films maken die zijn naam voorgoed zouden vestigen. De twee beroemdste waren The Omega Man (1971) en het ongeëvenaarde Soylent Green (1973).
Toen de jaren '70 op hun einde liepen, stopte Seltzer met het maken van films en ging hij de volgende veertig jaar wijden aan het Motion Picture and Television Fund, dat zich ontfermde over ouder wordende acteurs en anderen in de industrie. Hij voorzag onder meer in een hospitaal en een rusthuis.
In dat rusthuis overleed hij ook aan een longontsteking, 96 jaar oud.

En hier de trailer van Soylent Green:

Maria Schneider : Last Tango in Paris

2011-02-03T11:46:00.002+01:00

In 1972 kwam Last Tango in Paris van Bernardo Bertolucci in de zalen. De film ging over een weduwenaar die in Parijs een anonieme seksuele relatie begint met een vrouw die op het punt staat om te gaan trouwen. De afspraak is dat geen van beide ook maar enige persoonlijke informatie met de ander deelt, zelfs geen naam. De aflijvige Marlon Brando speelde de weduwenaar, de toekomstige bruid was weggelegd voor Maria Schneider. De film was één en al controverse, met de boterscène als grootste shockeffect, zeker in 1972.

Schneider zei later dat ze zich soms verkracht voelde, zowel door Brando als door Bertolucci. Brando zou pas vijftien jaar later terug praten met de Italiaanse regisseur. Nochtans was ze zelf niet helemaal vrij van controverse. De jaren '70 waren niet haar beste jaren. Ze beweerde van zichzelf in 1974 dat ze 'bisexual complete' was en dat ze al met vijftig mannen en twintig vrouwen de lakens had gedeeld. Marihuana, heroïne, cocaïne, allemaal geen probleem voor de Française, met een paar overdosissen en een zelfmoordpoging erbovenop. In 1976 verliet ze de set van Caligula (ook al niet vies van wat naakt, om het zacht uit te drukken) om naar een mentaal hospitaal in Rome te gaan, samen met een andere vrouw die ze als haar minnares omschreef.

Vanaf de jaren '80 kwam ze weer terug op het rechte pad en tot 2008 verscheen ze nog op het witte doek. De laatste tango bleef haar echter heel haar leven achtervolgen. Ze overleed aan kanker, 58 jaar oud.

John Barry : The James Bond Theme

2011-01-31T15:08:00.002+01:00

In 1962 kregen de producers van de nieuwe film Dr. No een theme song voorgeschoteld door Monty Newman. Ze waren niet echt onder de indruk. En dus gingen ze eens kloppen bij John Barry. Het resultaat is één van de meest bekende thema's uit de filmgeschiedenis (hoewel de credits ervan nog wel naar Monty gingen...).
Barry zou in totaal veertien Bondfilms van muziek voorzien. Met Dr. No brak hij ineens ook door: iedereen wou hem voor hun films. Het palmares is dan ook vrij indrukwekkend, met klinkende namen als The Lion in Winter, The Persuaders (nog zo'n catchy deuntje), Midnight Cowboy, Out of Africa, of Dances with Wolves. Naast het main theme schreef hij meestal ook de volledige soundtrack voor een film (zoals bv. met Midnight Cowboy en King Kong, om er maar een paar te noemen.
Vanaf de jaren '90 werden samples van zijn werk gebruikt door artiesten als Dr. Dre, de Wu-Tang Clan en Fatboy Slim. Topsample was nog steeds James Bond theme.
John Barry werd 77 voor hij overleed aan een hartaanval.

En hier nog de Bond theme:

Peter Egner : Foute boel in de Balkan

2011-01-31T09:31:00.002+01:00

In 1941 viel het Derde Rijk Joegoslavië binnen. In het kielzog van het Duitse leger volgden de beruchte Einsatzgruppen, eigenlijk afdelingen die heel hun tijd vulden met het jagen op Joden en andere 'ongewensten', om die vervolgens vakkundig naar de andere wereld te helpen. Voor uw doorsnee Nazi zat Joegoslavië immers vol met Untermenschen, die je maar beter kon kapotwerken, of 'evacueren' (een mooi eufemisme om ze in een kamp of iets dergelijks te proppen en ze op één of andere manier te vermoorden). In één van die groepen zat Peter Egner, een in Joegoslavië geboren etnische Duitser.

Egner sloot zich kort na de inval aan bij de door de Nazi's gecontroleerde politie. Dat politiewerk, zo gaf hij zelf toe, hield in dat hij in bezet Servië gevangenen van het Semlin-concentratiekamp, nabij Belgrado, escorteerde naar een executie- en begraafplaats een paar kilometer verder. In de herfst van 1941 hielp Egner zo mee om meer dan 11.000 gevangenen neer te schieten.

In het begin van 1942 was de Einsatzgruppe waarvan Egner deel uitmaakte bezig met rondjes te rijden met een vrachtwagen. Die vrachtwagen was volgepropt met vrouwen en kinderen, Serviërs en Joden, die langzaam vergast werden door het koolstofmonoxide van de uitlaat van de wagen. Het voertuig was speciaal voor dit doel ontwikkeld - een mobiele gaskamer, als het ware. Of Egner zelf ooit achter het stuur zat, is onbekend. Hij ontkende het in ieder geval altijd.

En dan waren er de grotere transporten, per trein bv. Volgens Egner begeleidde hij maar vier treintransporten - eentje daarvan had wel als eindbestemming Auschwitz. Als de trein stopte, sprongen Egner en zijn collega's van de trein en pattrouilleerden, om er zeker van te zijn dat niemand ontsnapte. Daarnaast werkte hij ook als vertaler bij ondervragingen van politieke gevangenen. Daar werd duchtig gemarteld, met dodelijke afloop.

Na de oorlog verkaste hij in de jaren '60 naar de Verenigde Staten (het moet niet altijd Argentinië zijn), waar hij ineens ook de Amerikaanse nationaliteit verwierf. Egner werkte voor een hotelketen als food and beverage manager tot hij in 1980 op pensioen ging. Vorig jaar echter diende een Servische rechtbank een aanvraag tot uitlevering uit en kwam Egners verleden om het hoekje kijken. Hij overleed echter voor zijn proces. In de VS liep er al een procedure om hem zijn staatsburgerschap te ontnemen. Peter Egner werd 88.

Marcel Marlier: Tiny in het hiernamaals

2011-01-25T09:46:00.004+01:00

Martine, zo heette het figuurtje waarrond tekenaar Marcel Marlier zijn hele oeuvre opbouwde. Of tiny, of Anita, Maja, Zana, Debbie, Aysegül of nog Marika. De Tiny-reeks voor kinderen verscheen in tientallen landen, maar het recept was overal hetzelfde: de kokkette Tiny en haar hondje beleefden leuke avonturen waar het jonge volkje zich makkelijk in kon vinden.

Het avontuur van tiny begon in 1954, toen Tiny op de boerderij uitkwam. De reeks overleefde de tand des stijds en weerspiegelde de tijdsgeest. Een boek als "tiny gaat op reis" (1954) zou nu waarschijnlijk veel ophef veroorzaken. Tiny gaat op reis met een zwart meisje dat Cacao heet, dom is en haar koffer moet dragen.

Sommige tiny-titels verkochten meer dan 2 miljoen exemplaren.

Met de dood van Marlier wordt er ook een kruis gemaakt over de reeks, waarvan om en bij de 100 miljoen exemplaren verkocht werden. Marlier werd 80 jaar oud.

Bernd Eichinger : Der Untergang

2011-01-24T08:40:00.000+01:00

Bernd Eichinger hield nogal van controverse. De Duitse producent liet zich voor de eerste keer opmerken in 1982, toen hij meewerkte aan Christiane F, een film over drugsverslaafde tieners in Berlijn. In 1986 stond hij mee op de aftiteling van The Name of the Rose, de verfilming van het boek van Umberto Eco met o.a. Sean Connery. Daartussen, in 1983, waagde hij zich ook aan The Neverending Story. Zijn naam was al snel gemaakt en in 2002 kwam Resident Evil. Hij zou de volgende twee Resident Evil-films ook nog producen (Apocalypse in 2004 en Extinction in 2007).

In 1979 had Eichinger een aandeel gekocht in de filmstudio Neue Constantin Film, waarvan hij executive producer werd. De studio ontpopte zich tot één van de meest succesvolle Duitse filmstudios. Met Neue Constantin waagde hij zich in 2004 aan zijn meest controversiële film: Der Untergang. Der Untergang gaf de laatste dagen van Hitler weer (schitterend vertolkt door Bruno Ganz) en zorgde voor de nodige controverse in Duitsland. Daar was het nog altijd not done om Hitler menselijke trekjes te geven (stel u voor), zoals in Der Untergang het geval was. De kijker werd geconfronteerd met een Führer die zowaar lief en vriendelijk kon zijn tegen mensen. Het blijft één van de beste films over Hitler tot nu toe.

Ook één van zijn laatste films schoot bij veel Duitsers in het verkeerde keelgat. Der Baader Meinhof Komplex (2008) vertelde het verhaal van de RAF (Rote Armee Fraktion), één van de meest gewelddadige naoorlogse linkse groeperingen die Duitsland ooit gekend heeft. Verwanten van de RAF-slachtoffers beschuldigden Eichinger ervan dat hij de RAF ophemelde. Volgens Eichinger liet hij de gebeurtenissen gewoon voor zich spreken.

Hij overleed aan een hartaanval bij het eten. Bernd Eichinger werd 61.

En hier de trailer van Der Untergang:

Jack LaLanne : The Godfather of Fitness

2011-01-23T08:33:00.004+01:00

"That Jack LaLanne is an animal!" zei Arnold Schwarzenegger ooit. Gevleugelde woorden van iemand die het kan weten. De voormalige 'governator' werd op zijn 21e immers in een vriendenmatch verslagen door Jack LaLanne, de "first fitness superhero". Niet zo speciaal, denkt u, ware het niet dat LaLanne toen al 54 was. "The Godfather of Fitness", werd hij toen al genoemd.

Tot zijn 15e was François Henri LaLanne verslaafd aan junk food, maar dan zag hij het licht en stortte hij zich op fitness. In 1936 - hij was toen 21 - opende hij het eerste 'populaire' fitnesscentrum van de Verenigde Staten in Oakland, California. Het merendeel van de fitnesstoestellen die je tegenwoordig in een doorsnee gym vindt, zijn waarschijnlijk uitgevonden door LaLanne. Voor Jack, was fitness iets waar alleen professionele bodybuilders en militairen zich mee bezig hielden.

Aanvankelijk had hij wind tegen: dokters verklaarden hem voor zot. Met zoveel gewichten werken zou de mensheid alleen maar meer hartaanvallen bezorgen en, erger nog, ze zouden alle zin voor seks verliezen. Vrouwen zouden er gaan uitzien zoals mannen. Weg met die handel, was hun boodschap.

LaLanne lapte het allemaal aan zijn laars en bleef zijn fitnesscentra uitbreiden. Vrouwen werden ook uitgenodigd, iets wat in die tijd ook niet echt gewoon was. Ook de bejaarde medemens werd uitgenodigd om mee te doen, al was hij wat minder te been. Tegen de jaren '90 had LaLanne meer dan 200 clubs over heel de VS.

In 1951 sprak hij het medium van de televisie aan en begon "The Jack LaLanne Show". Die liep tot 1985 en moedigde de kijker aan om vanuit de luie zetel mee sit-ups te doen en te fitnessen in de woonkamer.

Al die fitness zorgde ervoor dat Jack zelf goed in vorm bleef. Op zijn 40e zwom hij met 64 kg aan extra gewichten onder water bij de San Francisco Golden Gate Bridge. Op zijn 42e zette hij het wereldrecord van pushups op 1.033 in 23 minuten. Een jaartje later zwom hij weer in de Golden Gate, met een boot van 1.200 ton aan een kabel. Op zijn 66e sleepte hij 10 boten met 77 mensen aan boord meer dan een mijl ver, in minder dan een uur. Op zijn 70e deed hij dat nog eens over, maar dan 70 boten met 70 mensen op, maar dan gehandboeid en met nog wat extra kettingen aan zijn lijf.

Jack LaLanne werd 96.

En hier een voorbeeldje van zijn tv-show:

Raymond Steylaerts : Het Beest van de Biljarttafel

2011-01-06T21:25:00.003+01:00

De Vlaamse biljarter en 6-voudige wereldkampioen Raymond Steylaerts is op 77-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand. Op 4-jarige leeftijd stond Steylaerts al aan de biljarttafel in het café van zijn vader in Antwerpen. Aan de Antwerpse Biljartacademie begon Steylaerts met driebanden, maar toen hij het artistiek biljarten of kunststoten ontdekte was hij pas helemaal verkocht. Hij hield van de capriolen die de ballen uithaalden in deze technisch zeer moeilijke discipline van het carambolebiljart waarin een 100tal figuren zo perfect mogelijk moeten worden uitgevoerd.

Het palmares van Steylaerts is van astronomische proporties. In 1970 werd hij in het Argentijnse Mar del Plata voor de eerste keer wereldkampioen kunststoten. Nog vijf wereldtitels zouden volgen (in '79, '80, '84, '86 & '87). Daarnaast was hij van 1954 tot 1983 maar liefst 14 keer Europees Kampioen. Wat het allemaal nog veel indrukwekkender maakt is dat zowel het WK als het EK heel onregelmatig en gemiddeld maar om de twee jaar werden georganiseerd. Helemaal absurd wordt het als we het gaan hebben over de 27 gouden medailles die Steylaerts behaalde op het Belgisch Kampioenschap van 1952 tot 1996. Zijn bijnaam luidde dan ook niet voor niks 'Het Beest van de Biljarttafel'.

Alhoewel hij niet echt veel tijd en training besteedde aan het driebanden, was hij ook daar verre van onverdienstelijk. Hij werd drie keer Belgisch kampioen in een periode dat de meest legendarische grootheden uit deze sport, Raymond Ceulemans en Ludo Dielis, op hun hoogtepunt waren. Zijn beste prestaties hierin waren verder een 4de plaats op het WK 1964 in Oostende en een 2de op het EK 1981 in Wenen.

In 1996 hing Steylaerts zijn keu aan de wilgen. Naast zijn leeftijd die hem parten speelde, was hij ook nukkig over het verdwijnen van de ivoren ballen, die technisch veel moeilijker te bespelen waren dan de nieuwe van kunsthars. Hierdoor verloor de meester een groot voordeel op zijn concurrenten. In andere biljartdisciplines was men al veel langer op kunsthars overgeschakeld, maar in het artistiek biljarten was de ivoren bal in zwang gebleven tot een verbod op de import van het olifantonvriendelijke materiaal de verandering opdrong.

Steylaerts' zegereeksen op het WK, het EK en het BK zijn allen met afstand een absoluut record. Met Raymond Steylaerts verliezen we zonder twijfel de grootste artistiek biljarter aller tijden. In onderstaand filmpje kan u het Beest nog eens in actie zien aan de biljarttafel.

Gerry Rafferty : Stuck in the Middle

2011-01-04T08:37:00.002+01:00

In 1972 vormde de jonge Schot Gerry Rafferty samen met Joe Egan het groepje Stealers Wheel. Drie jaar later waren ze al uit elkaar, maar ondertussen had Rafferty wel de hit Stuck in the Middle geschreven. Twintig jaar later werd het lied vereeuwigd door Quentin Tarantino in de film Reservoir Dogs. Het was op de tonen van Stuck in the Middle dat de lichtelijk getikte Mr. Blonde (Michael Madsen) een gevangengenomen politieagent zijn oor afsneed (die scène kan je hier terugvinden). Of Rafferty zelf de link tussen zijn hit en martelpraktijken goed vond, daar was Tarantino zelf niet zeker van (zo gaf hij althans toe in een interview).
Naast Stuck in the Middle had Stealers Wheel nog een kleinere hit met Star, maar in 1975 ging de band uit elkaar. In 1978, na een hoop problemen, ging hij solo met de plaat City to City. Daarop stond Baker Street, het lied waarmee Rafferty nog steeds het meest mee geassocieerd wordt.
Na City to City ging het dan weer wat bergaf met Rafferty. Zijn volgende albums (Snakes and Ladders in 1980, Sleepwalking in 1982 en North and South uit 1988) deden het minder goed. Het feit dat hij niet echt happig was op live-optredens hielp ook niet echt. In zijn laatste jaren had hij ook nog eens te kampen met depressies en een alcoholverslaving. Dat laatste deed hem uiteindelijk ook de das om: Rafferty overleed aan leverfalen. Hij werd 63.

En hier alvast Baker Street:

Anne Francis : Forbidden Planet

2011-01-02T08:05:00.002+01:00

In 1956 werd Forbidden Planet op de mensheid losgelaten. De science-fictionfilm werd al snel een cultklassieker. De plot was gebaseerd op Shakespeare's The Tempest en was baanbrekend voor zijn tijd. Forbidden Planet was de eerste film waarvan de soundtrack volledig uit elektronische muziek bestond en liet de wereld kennis maken met "Robby the Robot" - één van de eerste robots uit de filmgeschiedenis die meer was dan een omhooggevallen conserveblik zonder persoonlijkheid.
Vorig jaar moest de hoofdrolspeler Leslie Nielsen er al aan geloven, dit jaar is het de beurt aan zijn tegenspeelster, Anne Francis. De Amerikaanse actrice speelde de rol van Altaira Morbius, de dochter van Dr. Morbius, die op de planeet Altair IV woonde. Leslie Nielsen was Commander John J. Adams, die op Altair IV terechtkwam om uit te pluizen wat er twintig jaar eerder gebeurd was met een groep kolonisten.
De invloed van de film kan moeilijk onderschat worden. Gene Roddenberry, de geestelijke vader van Star Trek, gaf in zijn biografie toe dat hij zijn inspiratie uit Forbidden Planet had geput. De Dr. Who-serial Planet of Evil haalde zijn mosterd ook bij de cultklassieker. Ondertussen is er zelfs al een remake in de maak. Anne Francis zelf werd nog eens vereeuwigd in het lied Science Fiction/Double Feature uit de Rocky Horror Picture Show, waar ze voorkomt in de regel "Anne Francis stars in Forbidden Planet".
Francis was ook de eerste vrouw die haar eigen detectivereeks kreeg, als Honey West. Daarna verscheen ze nog geregeld in enkele tv-series als The Twilight Zone, The Man from U.N.C.L.E., Dallas en Murder She Wrote.
Ze overleed op 80-jarige leeftijd aan pancreaskanker.

Hier alvast de trailer van Forbidden Planet:

Franky Dee : Het Stadelied

2011-01-01T17:25:00.009+01:00

"Vooruit voor wit en groen,
De bal op uwe schoen,
Sjot in hunne goal!
De spelers zijn vol moed,
Jongens vooruit het moet,
Sjot in hunne goal!
Allez Louvain, als het maar gaat,
wij zijn de mannen van de Stade, Stade, Stade."

(uit Franky Dee, Het Stadelied)

De Vlaamse zanger Franky Dee is op 64-jarige leeftijd overleden. Deze coryfee van het Hagelandse levenslied werd in 1947 geboren als Frans Vrancken te Rillaar en groeide op temidden van een muzikale familie. Zijn broers Joe en Maurice traden in zijn begeleidingsband The Beatnicks aan als respectievelijk gitarist en drummer. Franky Dee scoorde met "de sensationele hit" Signorita (1969) en bracht in de jaren '70 en '80 nog enkele singletjes uit, naast natuurlijk de vele plaatselijke optredens met zijn orkest. Blijvende bekendheid geniet hij vooral als zanger van Het Stadelied, het clublied van Koninklijke Stade Leuven, één van de oudste voetbalclubs van het land. Door het kwakkelen van de Leuvense voetbalclubs rond de eeuwwisseling zag Stade zich in 2002, aan de vooravond van haar 100-jarig bestaan, genoodzaakt te fuseren met Daring Leuven en Zwarte Duivels Oud-Heverlee. Met de komst van de nieuwe (en momenteel zeer succesvolle) fusieclub Oud-Heverlee Leuven of OHL werden niet alleen de groen-witte outfits, maar helaas ook Het Stadelied naar de prullenmand verwezen. Soms kan men het Leuvense anthem dat door Franky Dee zo smakelijk op plaat werd gezet echter nog wel eens gezongen horen worden door enkele nostalgische supporters.

Raymond Impanis : Het Bakkertje van Berg

2010-12-31T14:00:00.009+01:00

De Vlaamse wielrenner Raymond Impanis is op 85-jarige leeftijd overleden. Impanis werd in 1925 geboren als bakkerszoon te Berg, een deelgemeente van Kampenhout. Het Bakkertje van Berg, zoals zijn nogal logische bijnaam in het peloton luidde, werd prof in 1947. Datzelfde jaar won hij in zijn debuut in de Tour de France meteen een rit, met name de tijdrit naar Saint-Brieuc, met 139 km nog steeds de langste tijdrit ooit in de Tour. Maar liefst 8 renners die voor hem waren gestart werden die dag door hem voorbijgereden. Hij eindigde dat jaar ook op een erg knappe 6de plek in het eindklassement. Impanis reed daarna nog twee keer top tien in de Tour (10de in 1948 en 8ste in 1950).

Naast een fantastisch tijdrijder was hij ook beresterk in het klassieke werk. Zijn topjaar was 1954 toen hij de legendarische 'dubbel' won, zeges in zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix. Het zou in beide monumenten wel zijn enige overwinning blijven. Verder won hij ook de Waalse Pijl (1957), twee keer Gent-Wevelgem (1952, 1953), twee keer Dwars door Vlaanderen (1949, 1951), en eindigde hij maar liefst 4 keer tweede in Luik-Bastenaken-Luik. Daarnaast moeten we zeker zijn podiumplaats in de Ronde van Spanje (3de in 1956), zijn 3 ritwinsten in de Tour de France en zijn twee eindzeges in de rittenkoers Parijs-Nice (1954, 1960) vermelden. In 1963 hing Impanis na een lange, succesvolle carrière zijn fiets aan de wilgen.

Het Bakkertje van Berg zal nog heel lang herinnerd blijven en door commentatoren en andere wielerfreaks regelmatig opgerakeld worden omwille van twee uitzonderlijke records die hij op zijn naam heeft. Naast winnaar van de reeds vermeldde langste tijdrit ooit in de Tour (een record dat hij wel voor altijd zal behouden), is hij namelijk ook de man die het vaakst heeft uitgereden in Parijs-Roubaix. Maar liefst 16 keer trotseerde hij tout l'Enfer du Nord en bolde hij in Roubaix over de meet. De Nederlander Servais Knaven (ook al een éénmalige winnaar van deze wedstrijd) evenaarde dit in 2010 maar ging daarna met pensioen waardoor het record van Impanis toch overeind zal blijven, en als men bedenkt hoe uitzonderlijk wat Knaven daar deed al is geworden in het hedendaagse wielrennen, zal misschien ook dit record wel de eeuwigheid ingaan. Met Raymond Impanis verliest de koers weer een grote held en al wie zijn palmares een beetje kent weet dat hier één van de belangrijkste renners van de jaren '50 is gesneuveld.

Henri van Daele : Pitjemoer

2010-12-20T15:10:00.010+01:00

De Vlaamse jeugdauteur Henri van Daele is op 64-jarige leeftijd overleden. Van Daele was slechts 17 jaar toen hij zijn verhaal Rik wordt brigand (1964) publiceerde als nummer 571 van de Vlaamse Filmkens. In de loop van de volgende jaren zou hij nog 17 afleveringen van de toen nog bijzonder populaire reeks van korte jeugdboekjes voor zijn rekening nemen. Na zijn studies ging hij aan de slag als eindredacteur van het tijdschrift van de Landelijke Bedienden Centrale waar hij bleef tot hij in 1993 voltijds schrijver werd. Van Daele had sedert zijn debuutroman in 1967 echter al een monumentaal oeuvre aan kinder -en jeugdboeken bijeen geschreven. Gedurende de jaren '80 en '90 schreef hij elk jaar wel 3 à 4 boeken. Hij schreef onder andere voorleesboeken, fantasy, sprookjes, historische jeugdromans en autobiografische verhalen over zijn eigen kindertijd. Zijn bekendste boek is Pitjemoer (1980), een pakkend verhaal over zijn grootvader, dat overladen werd met prijzen. Daarnaast zijn ook zijn talrijke bewerkingen en hertalingen van klassiekers, legenden en sprookjes veel gelezen, zo bijvoorbeeld Tijl Uilenspiegel (1993) en Reinaart de vos, de felle met de rode baard (1996). Ook schreef hij een aantal romans voor volwassenen.
Van Daele gold als één van de grootste mastodonten binnen de hedendaagse Vlaamse jeugdliteratuur. Hij won gedurende zijn schrijverscarrière een karrenvracht literaire prijzen, waaronder maar liefst vier keer een Boekenwelp. Reeds in 1983 had hij de hoofdvogel afgeschoten toen hij de Driejaarlijkse Staatsprijs voor Jeugdliteratuur ontving. Heel wat van zijn werk werd vertaald in het Frans en het Duits, maar ook Engelse, Noorse, Deense, Spaanse, Estlandse en zelfs Chinese vertalingen zagen het licht. Henri van Daele publiceerde in totaal meer dan 160 boeken.

Captain Beefheart : the strangest album ever sold

2010-12-17T18:20:00.007+01:00

De Amerikaanse zanger-saxofonist en cultfiguur Captain Beefheart is op 69-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van multiple sclerose. Geboren als Don Van Vliet, zoon van eigenaars van een tankstation, en opgegroeid in een buitenwijk van Los Angeles, leerde hij op school zijn medescholier Frank Zappa kennen. Beiden hadden een passie voor rhythm & blues en ze raakten bevriend. Zappa was degene die voor Van Vliet de stage name Captain Beefheart bedacht. In latere jaren zou Captain Beefheart ook meespelen op enkele platen van Frank Zappa & The Mothers of Invention. Met zijn begeleidingsband The Magic Band bracht 'The Captain' in 1967 zijn debuutplaat Safe As Milk uit. Zijn muziek bouwde verder op blues en jazz maar gaf er een chaotische, avantgardistische en vlakweg dissonante wending aan. Zijn teksten behoren tot de meest surrealistische lyriek uit de hele popgeschiedenis. Toen zijn platenlabel hoorde hoe onbeluisterbaar het afgewerkte album was, zette het The Captain meteen aan de deur, het zou de eerste keer in een lange reeks zijn dat hij op zoek mocht naar een nieuwe platenfirma. Ook met zijn muzikanten had hij steeds een gespannen verhouding. The Magic Band veranderde in de loop der jaren dan ook ontelbare keren van samenstelling.

Zijn magnum opus is zonder twijfel Trout Mask Replica (1969). De coverhoes van de plaat (foto rechts) -waar The Captain op prijkt als een kruising tussen een goochelaar en Admiral Ackbar- laat al aanvoelen dat we hier met een surrealistisch hoogstandje te maken hebben. Niet voor niets staat de plaat ook wel bekend als 'the strangest album ever sold'. Deze dubbelelpee bestaande uit 28 nummers zou hij in éénenkele sessie van 8 uur geschreven hebben aan de piano, een instrument dat hij niet eens kon spelen. De opnamesessies van Trout Mask Replica zijn ronduit legendarisch, men zou er hele boeken over kunnen schrijven. The Captain sloot zijn muzikanten gedurende 8 maanden op in een klein huurhuis waar ze niet uit mochten en elke dag gedurende 14 uur of meer moesten repeteren. Als een ware dictator ging hij tekeer tegenover zijn bandleden waarbij hij er soms één uitpikte die hij dagen aan een stuk liep uit te schelden tot ze waren verworden tot een huilend brokje ellende. Ze hadden bijna geen geld, moesten maanden aan een stuk overleven met één blikje bonen per dag en zagen er na verloop van tijd allemaal uit als kadavers. Ook gebruikte The Captain hypnose om hen zover te krijgen dat ze de muziek exact brachten zoals ze in zijn hoofd had geklonken. Het had veel weg van een commune met Captain Beefheart als de secteleider met een hoge Charles Manson-factor.

Uiteindelijk kreeg The Captain dan toch onderdak bij een groot platenlabel toen hij tekende bij Virgin waarop hij zijn laatste 5 platen uitbracht. Voor vele van zijn rabiate fans was hij op deze platen al te 'conventioneel' geworden. Ondertussen was hij al enige tijd vrij intens bezig met schilderen. Begin jaren '80 raadde zijn galeriehouder Michael Werner hem ten stelligste aan om te stoppen met muziek maken indien hij als beeldend kunstenaar 'serieus' wou worden genomen, anders zou hij steeds als een muzikant die ook nog wat schildert geboekstaafd blijven. En The Captain volgde die raad blindelings op. Of hoe er in de meest non-conformistische l'art-pour-l'art bohémien toch een naar erkenning en waardering hunkerende bourgeois kan schuilgaan. Zijn afscheid van de muziek was definitief. Ice Cream For Crow (1982) was zijn laatste album. Met zijn schilderwerk scheerde hij nooit echt hoge toppen zodat het angstbeeld van Werner toch bewaarheid werd en Captain Beefheart vooral met zijn muziek de eeuwigheid zal ingaan.

Captain Beefheart is een figuur die ook na zijn dood ontzettend tegengestelde meningen blijft oproepen. Voor de enen is hij een opgehypete LSD-junkie die atonale zever brengt, voor de anderen is hij één van de grootste genieën uit de naoorlogse muziekgeschiedenis. In ieder geval valt zijn invloed op generaties latere muzikanten en groepen bijna niet te overschatten, vooral in de punk en de new wave, maar ook vele hedendaagse alternatieve rockgroepen blijven door hem geïnspireerd geraken.

Hieronder het nummer Ella Guru, één van de meer toegankelijke nummers uit Trout Mask Replica.

Blake Edwards : Breakfast at Tiffany's

2010-12-15T15:55:00.007+01:00

De Amerikaanse regisseur en scenarist Blake Edwards is op 88-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een longontsteking. Geboren in een familie van filmmakers begon hij zijn carrière in Hollywood als acteur in allerlei kleine rolletjes. Nadat enkele van zijn scenario's al waren verfilmd kreeg hij ook de kans om zelf in de regisseursstoel te kruipen. Zijn debuutfilm Bring Your Smile Along verscheen in 1955. Edwards brak in 1961 door met Breakfast at Tiffany's, zijn verfilming van de beroemde novelle van Truman Capote, met Audrey Hepburn in een schitterende hoofdrol. Alhoewel de prent een stuk zoeteriger is dan Capote's boek blijft het natuurlijk een meesterwerk. De goddelijke Hepburn als Holly Golightly met haar lange sigarethouder blijft een iconisch beeld van de jaren '60. De film is tevens beroemd omwille van de song Moon River die componist Henry Mancini speciaal voor de film schreef en die in de oorspronkelijke versie door Audrey Hepburn zelf gezongen werd. De song (waarvoor Mancini een Oscar kreeg) groeide uit tot één van de bekendste ballades aller tijden en werd eindeloos vaak gecovered door allerlei muzikale grootheden zoals Frank Sinatra, Louis Armstrong, Shirley Bassey, Morrissey en vele anderen.

Na het succes van Breakfast at Tiffany's schreef en regisseerde Blake Edwards de komedie The Pink Panther (1963). Hiervoor creëerde hij het ondertussen legendarische typetje van inspector Clouseau, de altijd stuntelende rechercheur met het overdreven Franse accent die gespeeld werd door acteur Peter Sellers. De film was een megasucces aan de bioscoopkassa's. Naast de film zelf was ook een animatiefiguurtje van een roze panter dat in de begingeneriek voorkwam zo waanzinnig populair bij de filmmaatschappij en het publiek dat het zijn eigen tekenfilmserie kreeg die we natuurlijk allemaal kennen. Ook de theme song van de film -wederom geschreven door componist Henry Mancini- is een klassiek deuntje geworden en werd ook in de animatieserie steevast gebruikt. Edwards regisseerde in de loop van de jaren nog 6 sequels van The Pink Panther met Peter Sellers als Clouseau, en allen waren onverdeelde kassuccessen.

Naast deze franchise scoorde Edwards nog een aantal andere hitfilms, waaronder de komedie 10 (1979) waarin hij de acteercarrière van überbabe Bo Derek lanceerde die in alweer een iconische scène uit de zee komt gelopen naar Dudley Moore toe. Edwards was de laatste 41 jaar van zijn leven in een naar Hollywoodnormen bijzonder stabiel huwelijk met zijn muze, de bekende actrice Julie Andrews (de ster van de musicals The Sound of Music en Mary Poppins). In 2004 kreeg Blake Edwards de zogenaamde Academy Honorary Award, een Oscar voor zijn gehele carrière.

Hieronder de scène uit Breakfast at Tiffany's waarin Audrey Hepburn Moon River zingt.

En hier de "Nice deuggy"-scène uit The Pink Panther Strikes Again (1976) waarin inspector Clouseau in een Beierse herberg arriveert.

Peter Sellers Does Your Dog Bite?... - Click here for more home videos

Richard Holbrooke : The Bulldozer

2010-12-13T09:09:00.001+01:00

The Bulldozer, zo werd Richard Holbrooke nog genoemd. De Amerikaanse diplomaat had die bijnaam verdiend omdat hij altijd recht op zijn doel afging en daarbij regelmatig op wat tenen trapte. Vice-president Joe Biden vond hem "the most egotistical bastard I've ever met". De voormalige opperbevelhebber in Afghanistan, generaal McChrystal, stopte met zijn Blackberry te checken, omdat hij de stroom e-mails van Holbrooke kotsbeu was.

Holbrooke begon zijn diplomatieke carrière in Vietnam. Het was pas in de jaren '90 dat hij voor het grote publiek bekend werd toen hij de Dayton-akkoorden in goede banen leidde, die een einde maakten aan de burgeroorlogen in het voormalige Joegoslavië. Hij werd goede vriendjes met de Servische president Slobodan Milosevic. Beide mannen spraken elkaar met hun voornaam aan en er zijn verhalen van Holbrooke en Slobo die 's morgens vroeg aan de brandy zaten te nippen in Dayton, Ohio. Milosevic zou Holbrooke ooit eens getrakteerd hebben op een diner dat 11 uur aansleepte. De Amerikaan had er geen probleem mee om op zulke goede voet met de Serviër te staan. "I make no apologies for negotiating with Milosevic and even worse people, provided one doesn't lose one's point of view", zo zei hij nog. Het eindresultaat, dat was al dat telde voor Holbrooke.

Maar de laatste jaren liet hij hier en daar wel een steekje vallen. In '99 slaagde hij er niet in om Milosevic uit Kosovo te krijgen. En zijn laatste missie overschaduwde al de rest: Afghanistan. In januari 2009 werd hij aangesteld als speciaal afgezant voor Afghanistan en Pakistan. Hij deed zijn bijnaam alle eer aan door na de louche Afghaanse presidentsverkiezingen van dat jaar een serieuze ruzie met de Afghaanse herkozen president Karzai te hebben. Holbrooke had het over fraude bij de verkeizingen, wat dan weer in het verkeerde keelgat van de Afghaan schoot. De twee zaten al snel op elkaar te roepen. Het mocht niet baten.

Holbrooke overleed aan een gescheurde aorta. Hij werd 69. Zijn laatste woorden tegen zijn Pakistaanse dokter spreken wel boekdelen...: "You've got to stop this war in Afghanistan."

Leslie Nielsen : "I am serious. And don't call me Shirley."

2010-11-29T18:00:00.003+01:00

De Canadese acteur Leslie Nielsen is op 84-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een longonsteking. In 1956 maakte Nielsen zijn filmdebuut, een hoofdrol in de sciencefictionfilm Forbidden Planet die zou uitgroeien tot een kanjer van een cultklassieker. Daarnaast schitterde hij ook als de kapitein in The Poseidon Adventure (1972), naast talloze rolletjes in tv-series en (b-)films.

Zijn grote doorbraak kwam er pas op latere leeftijd. In 1980 werd hij namelijk voor het eerst gecast in een komische rol, als de dokter in de rampenfilm-parodie Airplane!. Deze lowbudget-film werd een enorme hit aan de bioscoopkassa's en vooral Nielsen met zijn deadpan-humor werd de verrassende ster van de cast. Kenmerkend is de uitspraak van zijn personage, in antwoord op de vraag "Surely you can't be serious?", "I am serious. And don't call me Shirley." Deze quote was zo populair dat ze uitgroeide tot een staande grap in de Engelse taal. Nielsen, die voorheen door het leven ging als een obscuur acteur van vaak zware dramatische rollen, vond met Airplane! pas zijn ware talent en werd vanaf toen zowat uitsluitend gecast in komedies. Daar zouden een aantal klassiekers in het genre bijzitten maar ook een aantal nogal flauwe pogingen.

Leslie Nielsen zal waarschijnlijk vooral herinnerd worden omwille van The Naked Gun (1988). In dit gigantisch wereldwijd kassucces schitterde hij in de hoofdrol van de klungelende rechercheur Frank Drebin, met onder andere O.J. Simpson, Priscilla Presley en wijlen Anna Nicole Smith in de bijrollen. Hij hernam die rol voor de al even populaire sequels The Naked Gun 2 1/2 (1992) en The Naked Gun 33 1/2 (1994). Nielsen bleef tot kort voor zijn dood actief als acteur. Hij speelde de laatste jaren onder andere nog de president in de Scary Movie reeks, en zal dan ook weldra postuum nog te zien zijn wanneer Scary Movie 5 verschijnt. Ook waren er concrete plannen om nog eens een vierde deel van The Naked Gun te maken (maar of dit met de dood van Nielsen nu nog zal doorgaan lijkt heel onzeker). In totaal acteerde Leslie Nielsen gedurende zijn lange carrière in een 250-tal films en televisieseries.

Hieronder brengt Nielsen in een scène uit Airplane! nog eens zijn beroemdste oneliner.

En hier nog een staaltje The Naked Gun:

Samuel Cohen : De neutronenbom

2010-11-28T10:02:00.001+01:00

Veel te veel schade. Dat dacht Samuel T. Cohen, lid van het Manhattan-project dat de atoombom ontwikkelde, na de ontploffingen van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki (Over de schade aan mensenlevens zullen we maar zwijgen). Dat kan beter.

En zo dokterde hij in 1958 de neutronenbom uit. Die ERW (Enhanced Radiation Weapon) had als doel: zoveel mogelijk mensen naar de andere wereld helpen en tegelijktertijd zo weinig mogelijk schade veroorzaken. Een nobel concept, zo zal Cohen gedacht hebben.

Een neutronenbom heeft 'slechts' een tiende van de kracht van een 'normale' atoombom en gebruikt vooral de vrijgekomen neutronen als wapen. Er is nog wel de extreme ontploffing en de hitte van een gewone atoombom, maar de straling is zo hoog dat het aantal slachtoffers veel hoger ligt. De neutronen gaan immers door gebouwen en gepantserde voertuigen heen, waar de mensen die zich daarin verschuilen bij een atoombom nog ergens een kans op overleven hebben. Wat de urban legend dus ook moge beweren, er is wel degelijk schade bij de ontploffing van een neutronenbom, hoewel die wel minder is dan bij een normale nuke.

De eerste test was ondergronds, in 1963. De ontwikkeling ervan werd in 1978 stopgezet door toenmalig president Carter, die stormen van protest kreeg toen hij de neutronenbom in Europa wou plaatsen. Carters opvolger Reagan had minder scrupules. In 1981 liep de neutronenbom als zoete broodjes van de band. De laatste bom van dit type werd in 1996 ontmanteld.

Cohen bleef zijn uitvinding verdedigen. Tijdens de Vietnamoorlog wees hij op het gebruik van neutronenbommen om Amerikaanse levens te sparen.

Samuel T. Cohen werd 89. Hij overleed aan maagkanker.

Irvin Kershner : The Empire Strikes Back

2010-11-27T14:21:00.000+01:00

In 1980 benaderde George Lucas de toen nog relatief onbekende Irvin Kershner met de vraag of hij zijn nieuwste Star Wars-prent wou regisseren. The Empire Strikes Back zou het vervolg worden op Lucas' kaskraker A New Hope uit 1977. Kershner viel nogal uit de lucht met Lucas' verrassende keuze en vroeg hem nog waarom hij hem in Godsnaam had uitgekozen. "Well, because you know everything a Hollywood director is supposed to know, but you're not Hollywood," was het antwoord. Zo gezegd, zo gedaan: Kershner nam de job aan en regisseerde wat volgens kenners nog altijd de beste film van de reeks is.
Na zijn werk voor Luxas was Kershner binnen in Hollywood en kreeg hij de ene opdracht na de andere. In 1983 regisseerde hij de comeback van Sean Connery als James Bond in Never Say Never Again. In 1990 nam hij Robocop 2 onder handen.
Naast regisseur was hij ook even acteur in Scorcese's The Last Temptation of Christ (1988). Daarin speelde hij Zebedee, de vader van de apostelen Johannes (gespeeld door de onlangs ook schielijk overleden Michael Been) en Jacobus.
Irvin Kershner werd 87.

Hier de trailer van The Empire Strikes Back:

En die van Robocop 2:

Ingrid Pitt : De diva van de Hammer-studio's

2010-11-23T14:41:00.001+01:00

Tussen de jaren '50 en '70 ontstond er zoiets als 'Hammer Horror'. Slimgemaakte, low budget horrorfilms werden losgelaten op het toenmalige publiek en kregen al snel een ware cultstatus. Christopher Lee bijvoorbeeld maakte zijn naam door om de haverklap als Dracula te verschijnen in een Hammer-productie. En waar Dracula opgevoerd werd, was er ook de vrouwelijke versie van de slechterik. En die rol werd meestal vertolkt door Ingrid Pitt.
Pitt werd geboren in Polen als Ingoushka Petrov. Tijdens de Twede Wereldoorlog werd ze samen met haar familie opgesloten in een concentratiekamp. Ze overleefde het, verhuisde naar Berlijn en trouwde met een Amerikaanse GI. Ze verhuisde naar California, keerde even terug toen haar huwelijk op de klippen liep, maar al gauw was ze weer in Hollywood. Daar verdiende ze aanvankelijk geld als serveuse. Van nature uit een brunette, kleurde ze haar haar regelmatig blond.
Haar filmdebuut was in Doctor Zhivago (1965), waar ze een klein rolletje had. In 1968 mocht ze naast Clint Eastwood en Richard Burton verschijnen in Where Eagles Dare. Maar het was haar werk in de jaren '70, bij de Hammer Studios, waar ze beroemd werd. Het begon in 1970 met The House that dripped Blood, in datzelfde jaar nog gevolgd door The Vampire Lovers. En jaartje later had ze één van haar beroemdste rollen als Countess Dracula (1971), een horrorprent gebaseerd op de verhalen rond het leven van de Hongaars gravin Báthory, de 'Bloedgravin'. In The Wicker Man (1973) had ze weer een klein bijrolletje. In 1983 verscheen ze zelfs in de Bondfilm Octopussy. Andere notoire films waren Who dares, wins (1982), Wild Geese 2 (1985) en Hannah's War (1988).
Ze werd steevast gecast als de 'baddie' van de film en werd bijna altijd gruwelijk vermoord aan het einde van de film. In 1998 was ze nog de vertelstem op de CD Cruelty and the Beast van Craddle of Filth.
Ingrid Pitt werd 73.

De trailer van Countess Dracula kan je hier vinden, en die van The Vampire Lovers volgt hieronder:

Guillaume van der Graft : Romp de ligman

2010-11-21T15:05:00.004+01:00

SCHRIJVENDERWIJS

Schrijvenderwijs was ik ingeslapen,
schrijvenderwijs werd ik wakker bij nacht
omdat er woorden stonden te blaten
onder het open raam waar ik lag.

Wie had hen daar bijeengedreven,
was het de honger of was het de wind?
Ze stonden in een beginnende regen
doodstil te kleumen op het grind.

Toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
Ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg.

Maar 's morgens vroeg toen ik ontwaakte
waren ze weg en de deur stond los.
De zon scheen hoog en droog, er zaten
vogels te lachen in het bos.

(uit Guillaume van der Graft, Vogels en Vissen, 1953)

De Nederlandse dichter Guillaume van der Graft is op 90-jarige leeftijd overleden. Guillaume van der Graft was de schrijversnaam van Willem Barnard, een predikant van de Gereformeerde Kerk. Van der Graft debuteerde als dichter na de oorlog (die hij in Berlijn doorbracht in het kader van de Arbeitseinsatz omdat hij had geweigerd de loyaliteitsverklaring te ondertekenen) met de bundel In Exilio (1946).

Zijn grote doorbraak kwam er in 1953 met zijn bundel Vogels en Vissen. Van der Graft nam -evenals bijvoorbeeld Leo Vroman en Hans Lodeizen- een dubbelzinnige positie in in het toenmalige literaire landschap, tussen de traditie en de literaire vernieuwing van de Vijftigers in. Levensbeschouwelijk staat hij met zijn christelijke inspiratie mijlenver van het nihilisme van Lucebert en consorten. Van der Graft zag het als de profetische taak van het dichten om de bedreigingen van het menszijn te bezweren. Waar hij wel aansluiting vindt bij het experiment is in de autonomie van de taal. Zijn beroemde gedicht Romp de ligman hieronder is een mooi voorbeeld van de vernieuwende poëtische beeldentaal waarvan hij gebruik maakt. De taal bestaat niet enkel meer uit een een aaneensluiting van verwijzende tekens, de aandacht verschuift naar de verschijningsvorm zelf.

Onder zijn eigen naam Willem Barnard genoot hij ook aanzienlijke bekendheid als één van de voornaamste dichters van het Liedboek voor de Kerken (1973), tegenwoordig het meest gebruikte liedboek van de protestantse kerken in Nederland waarin de psalmen na meer dan 200 jaar eens een nieuwe berijming kregen. Hij was ook de vader van auteur Benno Barnard.

Guillaume van der Graft publiceerde in totaal meer dan 25 dichtbundels doorheen zijn carrière. Als toemaatje hieronder één van zijn meest vermaarde gedichten.

ROMP DE LIGMAN

Het huis is opgegroeid in 't gras
en Romp de ligman woont erin
met zijn huisdieren

en dat is niet Blaat het afwachtschaap
of Aalmoes de aaipoes of
het spiegelhondje Ego

maar dat is Ha
de tamme kijkvos van mijn ogen
en Schuw de wurgkip van mijn keel
en dat is Ook
de lange vogel in de luisterwei
en het handrattenpaar met hun tien jongen

maar het intiemste huisdier
is Wim de witte denkworm in het hout
wanneer tenminste niet
het angstinsect zijn sprieten scherpt
naamloos op 't middenrif.

(uit Guillaume van der Graft, Vogels en Vissen, 1953)

Samuel Kunz : Op wacht in Belzec

2010-11-18T10:42:00.002+01:00

Het gebeurt niet elke dag dat je beticht wordt van medeplichtigheid in de moord op 430.000 mensen, maar het overkwam Samuel Kunz. De Rus zat eerst bij het Rode Leger, maar in de eerste oorlogsmaanden van Operatie Barbarossa, toen de Duitse oorlogsmachine honderdduizenden krijgsgevangenen maakte en hele Sovjetlegers de pan inhakte, werd hij gevangengenomen. Hij kreeg de keuze: ofwel in het krijgsgevangenenkamp blijven, of dienst nemen bij de Nazi's als bewaker. Aangezien de Russen bij bosjes stierven in Duitse krijgsgevangenschap - een slordige 2 miljoen in het begin alleen al - koos Kunz wijselijk (?) voor een carrière bij de SS.

Hij kreeg een training met 5.000 andere gevangenen in het SS-kamp Trawniki. Daar zat ook John Demjanjuk een opleiding te volgen. Na zijn training mocht Kunz het geleerde in de praktijk omzetten in het vernietigingskamp Belzec. Daar was hij mee verantwoordelijk voor de "verwerking" van nieuw gearriveerden. Concreet hield dit in dat Kunz ze van de treinen naar de gaskamers jaagde. Daar werden de vrouwen eerst kaal geschoren, om ze vervolgens en masse in de kamers te proppen. Na hun vergassing hielp Kunz om de lijken in massagraven te smijten.

In Belzec zou hij minstens 10 personen eigenhandig vermoord hebben. Acht gewonden maakte hij af, de andere twee probeerden te vluchten en werden door Kunz neergeknald. Eind 1943 werd Belzec opgedoekt en ging Kunz werken in het Beierse concentratiekamp Flossenburg. Daar werd hij aan het einde van de oorlog opgepakt, maar later weer vrijgelaten.

Na de oorlog kreeg hij de Duitse nationaliteit en verhuisde hij naar Bonn. Daar leefde hij rustig verder, eerst als ambtenaar, dan als timmerman in het Ministerie van Bouw. Hij werd wel opgeroepen als getuige in verband met alles wat er in Belzec en Trawniki gebeurd was - in 1969, 1975 en 1980 - maar zelf werd hij nooit verdacht. In die tijd hadden de aanklagers geen oog voor "kleine garnalen" zoals Kunz. Dat veranderde pas in juli 2010, toen zijn naam bijna per ongeluk boven kwam drijven in het onderzoek van John Demjanjuk. Al snel werd hij aangeklaagd.

Het proces was voorzien voor begin volgend jaar, maar Kunz ontsprong de dans door te sterven.

Samuel Kunz werd 89.

Richard Van Genechten : de Brusselse berggeit

2010-11-13T15:00:00.002+01:00

De Belgische wielrenner Richard Van Genechten is op 80-jarige leeftijd overleden in zijn slaap. Deze Brusselse ket werd profrenner in 1953. Hij was voornamelijk een zeer getalenteerd klimmer. In 1955 maakte hij tijdens zijn derde deelname aan de Tour de France zwaar furore door mee te dingen naar de trui van beste klimmer, met onder andere een legendarische prestatie in de etappe naar de Mont Ventoux. De bergtrui genoot in die tijd nog bijzonder veel aanzien en de Anthony Charteaus van deze wereld waren dan ook compleet kansloos om die te winnen. Van Genechten werd uiteindelijk derde in het bergklassement na twee van de meest gevleugelde berggeiten uit de koersgeschiedenis, Federico Bahamontes en Louison Bobet. Van Genechten kon ook goed uit de voeten in de ééndagswedstrijden. Zo reed hij in 1956 een vreselijk sterk klassiek voorjaar met 2de plaatsen in Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik, en de zegebloemen in de Waalse Pijl. Die laatste bleef zijn belangrijkste overwinning, naast ook de Ronde van Catalonië (1958) die hij als eerste Belg wist te winnen. In 1961 hing Richard Van Genechten zijn fiets aan de wilgen.

Dino De Laurentiis: de puntjes op de ii

2010-11-11T21:18:00.006+01:00

Dino De Laurentiis (wat de spellchecker ook beweren mag: met dubbel-i) is niet meer. De in 1919 geboren Italiaanse filmproducer is verantwoordelijk voor een hele rits prenten, waarvan u er waarschijnlijk meer gezien heeft, dan u zelf vermoedt: van knuddige fantasy-slasher Conan the Barbarian uit 1982 tot prestigieuze A-lijst thriller Hannibal van Ridley Scott uit 2001... in het lijstje van de bijna 150 films waarvoor hij als producer tekende, kunt u er vast een heleboel aankruisen.
En als u dat lijstje doorneemt, merkt u dat De Laurentiis het graag groots aanpakte en niet vies was het bizarre. Barbarella (1968), Flash Gordon (1980), Dune (1984) of Blue Velvet (1986): stuk voor stuk films met epische ambities, gigantische sets en karikaturistische, vaak ronduit weirde personages.

Dino De Laurentiis werd 91.

Het is moeilijk om uit de gigantische bibliotheek De Laurentiis-materiaal, dat op YouTube beschikbaar is, een keuze te maken, dus laten we ons leiden door persoonlijke voorkeur. Geniet van een streepje Flash Gordon:

Harry Mulisch : 'Nu ben ik in de hemel'

2010-11-09T10:36:00.007+01:00

'Nu ben ik in de hemel.' Zo reageerde Harry Mulisch in 2006 op het bericht dat er een planetoïde naar hem vernoemd was - de 10251 Mulisch. Hij voelde zich gevleid, omdat hemellichamen, in tegenstelling tot Nobelprijswinnaars, nooit vergeten worden. Het zou niet de laatste straffe uitspraak zijn van Mulisch en het bezorgde hem in ieder geval geen extra fans. Maar hoe je het ook bekijkt, om Mulisch kan je nu eenmaal niet heen. Alleen al het feit dat hij de meest vertaalde schrijver uit de Nederlandstalige literatuur is, spreekt boekdelen. Naast Chinees, Duits, Engels en Frans kan je hem ook lezen in het Afrikaans, Ijslands, Esperanto en het Albanees - niet onmiddellijk voor de hand liggende talen. Zijn belangrijkste werk, De ontdekking van de hemel, werd in 2007 nog verkozen tot het beste Nederlandstalige boek aller tijden. In 2001 was het boek al verfilmd door Jeroen Krabbé als The discovery of heaven.

"Ik heb de oorlog niet zozeer 'meegemaakt', ik ben de Tweede Wereldoorlog." Weer een staaltje van bescheidenheid (we verwachten ook niet anders), maar er zat wel een kern van waarheid in. Zijn grootmoeder en overgrootmoeder van moederskant kwamen in concentratiekampen terecht, zijn moeder was een joodse en zijn vader was een collaborateur. Niet echt een alledaagse situatie, die zijn sporen naliet op zijn oeuvre.

Hoewel hij ook toneelstukken en poëzie schreef, werd hij vooral bekend door zijn romans. Zijn bekendste werken waren Twee Vrouwen, De Aanslag, De ontdekking van de hemel en zijn laatste roman Siegfried. Altijd kwam ergens wel de Tweede Wereldoorlog terug.

Vanaf de jaren '70 werd hij bij het triumviraat van de 'Grote Drie' gerekend: samen met Willem Frederik Hermans en Gerard Reve werd hij zo één van de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Na het overlijden van Hermans en Reve grapte Mulisch - typisch - wel eens dat hij nu de 'Grote Eén' geworden was.

Je bent er misschien geen fan van, maar (sommigen gaan het niet graag horen) ergens had hij wel gelijk toen hij zei: 'Ik ben een groot schrijver, daar helpt geen moedertjelief aan.' Past overigens perfect bij een andere uitspraak van hem: 'Ofschoon ik een grondige hekel heb aan zelfingenomenheid, ontveins ik mij niet, dat ik vaak zeer onder de indruk was als ik aan mijzelf dacht. Iemand als ik kwam niet alle dagen voor, om het zacht uit te drukken. Als ik aan andere mensen dacht, moest ik wel eens lachen.'

Misschien lachen er nu een paar mensen dat hij het hoekje om is. Op 7 september 2009 waren er al een paar die in vreugdetranen uitbarsten toen het bericht kwam dat hij overleden was. Het bleek niet waar te zijn, maar nu zit hij dan misschien toch wel in 'zijn' hemel. Een hemel delen met God lijkt me wat moeilijk voor hem - twee betweters op dezelfde plek is nog nooit echt een goeie combinatie geweest.

Harry Kurt Victor Mulisch overleed tenslotte aan kanker op 30 oktober. Hij was 83.

Emilio Massera : Commandant Nul

2010-11-08T09:36:00.004+01:00

In 1976 vond het Argentijnse leger dat het wel genoeg geweest was. Een militaire junta zette president Isabel Martínez de Perón af en regeerde het land de volgende zeven jaar via het Nationale Proces van Reorganisatie. Nominaal hoofd was generaal Jorge Videla, maar die werd uiteraard bijgestaan door nog wat foute vriendjes. Eén daarvan was generaal Emilio Eduardo Massera, bijgenaamd 'Commandant Nul'.

Massera was degene die er niet voor terugschrok om met de grove borstel door de Argentijnse samenleving te gaan, om alle 'terroristische' elementen weg te zuiveren. Hij stond aan het hoofd van de ESMA, een opleidingscentrum van de Argentijnse marine, waarvan hij de opperbevelhebber was. Daar werden er vanaf dag 1 van de coup mensen vastgehouden en gemarteld. Van de 5.000 gevangenen die ooit in ESMA zaten, waren er maar honderd die het konden navertellen in 1983, toen de dictatuur ten einde kwam. De overige 4.900 werden meestal voor het vuurpeleton gezet. De mooie term hiervoor was een 'transfer', alsof het om een doorsnee verplaatsing naar een andere gevangenis ging. De transfer was naar de kelders van het gebouw, waar ze neergeknald werden, waarna hun lichamen op het nabijgelegen sportveld gecremeerd werden. Een andere methode was hen in een vliegtuig stoppen dat hen boven de Rio de la Plata liet vallen, een zogenaamde 'doodsvlucht'. Massera was ook persoonlijk aanwezig bij de eerste 'ondervragingen'.

Na de dictatuur werd hij in 1985 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. In 1990 kreeg hij gratie van president Carlos Menem, maar in 1998 werd hij weer voor het gerecht gesleept, ditmaal omwille van zijn aandeel bij het weghalen van baby's bij tegenstanders van het regime.

Spijt toonde hij nooit. De martelpraktijken deed hij af door te zeggen dat je een 'terrorist' niet op dezelfde manier vragen kan stellen als een kind. In Spanje, Frankrijk, Duitsland en Italië werd zijn zaak ook onderzocht, omdat hij een paar burgers van die landen om zeep had geholpen. In 2003 hielp Moeder Natuur hem een handje door hem een hersenbloeding te bezorgen. De rest van zijn jaren bracht de generaal door als een kasplant. In 2007 werd afgezien van vervolging, omdat hij niet meer in staat was om een proces te ondergaan.

Emilio Massera werd 85.

Michael Seifert : Het Beest van Bolzano

2010-11-06T16:15:00.000+01:00

Toen de Duitsers in juni 1941 de Sovjetunie binnenvielen, was Michael 'Mischa' Seifert een eenvoudige machinewerker in een fabriek in de buurt van Odessa. Het 'meesterras' liet al snel zijn ogen vallen op Seifert: hij was immers een 'Volksduitser', een afstammeling van Duitse inwijkelingen in Rusland die zich daar in de 19e eeuw gevestigd hadden. En, wat waarschijnlijk de doorslag gaf, hij sprak ook nog eens Russisch en had een gloeiende hekel aan de Sovjetunie. Dat laatste was niet zo moeilijk, aangezien de familie verdacht werd van Nazisympathieën, waardoor zijn vader zijn job was kwijtgeraakt.
Seifert mocht aan de slag als bewaker. Daar mocht hij getuige spelen bij 'verhoren' - een mooi Nazi-eufemisme om iemand compleet verrot te slagen en te mishandelen om toch maar ergens informatie te krijgen, of gewoon voor het plezier. Naar eigen zeggen stond Seifert er toen nog gewoon bij en keek hij alleen maar.
Toen de Sovjetpletwals de Duitsers almaar terugdreef uit Moedertje Rusland, werd Seifert overgeplaatst naar Noord-Italië. Daar ging het volledig fout met de Volksduitser. Hij kwam in het doorgangskamp Fossoli terecht. Daar werden alle 'ongewensten' doorgesluisd naar de moordfabrieken in onder meer Auschwitz, Mauthausen en Dachau. Tot ze op de trein gezet werden, moesten ze dwangarbeid verrichten onder het oog van Seifert. Die profiteerde ervan om een vrouw te verkrachten, waarvoor hij zowaar door de Duitsers voor een militaire rechtbank gesleept werd. Hij werd weer verplaatst, ditmaal naar Bolzano, het kamp dat de functie van Fossoli had overgenomen.
Daar kreeg hij zijn bijnaam 'het Beest van Bolzano'. Hij moordde er lustig op los: een zwangere vrouw werd verkracht en dan vermoord, een andere gevangene hongerde hij uit en nog één haalde hij letterlijk de ogen uit diens hoofd.
Na de oorlog dook Seifert onder in Duitsland en in 1951 slaagde hij erin om naar Canada te emigreren. Daar leefde hij rustig verder, tot hij in 2002 zelf opgepakt werd. Hij werd veroordeeld tot levenslang en in 2008 uitgeleverd aan Italië en vastgezet in de militaire gevangenis van Santa Maria Capua Vetere. Daar overleed het Beest van Bolzano, 86 jaar oud, toen hij viel en overleed aan de gevolgen van zijn verwondingen.

Hajo Hermann : van de Luftwaffe naar het advocatenkantoor

2010-11-05T15:55:00.002+01:00

Hans-Joachim Hermann ('Hajo' voor de vrienden) was één van de invloedrijkste leden van de Duitse luchtmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij begon zijn militaire carrière als infanterist, maar in 1935 ging hij bij de kersverse luchtmacht van het Nazi-rijk, de Luftwaffe. Hij verdiende zijn sporen bij het Condor-Legioen in de Spaanse Burgeroorlog (dat onder meer Guernica platbombardeerde en zo Picasso nog inspireerde). Toen de Tweede Wereldoorlog begon, zat hij in Polen en Noorwegen rond te vliegen. Tegen 1940 had hij zijn eigen squadron en was hij op Britten aan het schieten in de Slag om Engeland. In 1941 zat hij in Sicilië, Malta en Griekenland te vechten. Daarna werd hij bij de Duitse Generale Staf ingedeeld en werd hij goede vriendjes met Hermann Göring.

Daar ontpopte hij zich als een tactisch genie: hij was verantwoordelijk voor het merendeel van de innovaties van de Luftwaffe tijdens de oorlog, zoals speciale nachtvluchten gericht tegen de Geallieerde bombardementen. Dat laatste had als codenaam Wilde Sau - Wild Everzwijn.

Tegen het einde van de oorlog was hij één van de meest gedecoreerde soldaten van de Luftwaffe. Hij werd na de oorlog gevangengezet door de Russen en zou pas tien jaar later weer vrijkomen, in 1955.

Eenmaal terug in het vaderland, studeerde hij rechten (een logische stap, van Nazi naar advocaat). In zijn daaropvolgende advocatencarrière maakte hij al snel naam door oud-Nazi's, neo-Nazi's, Holocaustontkenners en andere beruchte extreem-rechtsen te verdedigen. Hij dook regelmatig op op tv, waar hij steevast de Holocaust ontkende en Groot-Brittannië ervan beschuldigde dat ze de oorlog hadden uitgelokt. 'Hajo' werd zo de meest omstreden advocaat van Duitsland. Beroemde klanten waren onder meer Otto Ernst Remer (een collega van de Wehrmacht die het complot tegen Hitler in 1944 had verhinderd en later ook Holocaustontkenner werd), David Irving (de beroemdste naoorlogse antisemiet en Holocaustontkenner) en Fred A. Leuchtner (een zelfverklaard expert op gebied van gaskamers die ook al de Holocaust ontkent).

Hajo Hermann werd 97.

Ivan Mertens : Vlaanderen Vlagt

2010-11-04T15:40:00.012+01:00

De Vlaamse activist Ivan Mertens is op 75-jarige leeftijd overleden. Mertens, zijn leven lang een overtuigd flamingant, ging zich vooral na zijn pensioen inzetten voor de Vlaamse zaak. In 1998 werd hij voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging. Dat bleef hij totdat hij in 2000 ontslag nam. Mertens vond dat de VVB zich teveel toelegde op het overtuigen van de reeds overtuigden en zocht een andere manier om mensen te bereiken en het flamingantisme aan te wakkeren. Daartoe stichtte hij in 2001 Vlaanderen Vlagt (Vl²). Deze vereniging van vrijwilligers, waarvan Mertens tot kort voor zijn dood de grote organisator en bezieler bleef, trekt naar allerlei sportmanifestaties, culturele evenementen, heiligverklaringen etcetera overal in Vlaanderen om er te gaan vlaggen met een grote hoeveelheid Vlaamse Leeuwen, dit naar analogie met wat bijvoorbeeld de Friezen en de Basken al jarenlang deden. Ze delen ook gratis kleine vlaggetjes en petjes uit en verkopen grote vlaggen en wielertruitjes. Al gauw trokken Mertens en co ook volop naar het buitenland. Na zijn overwinning op La Mongie waar hij de basis voor zijn zege in de Tour de France 2002 legde, gaf Lance Armstrong op deze berg een beroemd geworden persconferentie omgeven door een zee van leeuwenvlaggen. (Armstrong verklaarde trouwens ooit dat er maar twee vlaggen belangrijk zijn in de wereld: die van Texas en de Vlaamse Leeuw.)

Er kwam echter ook veel kritiek op Vlaanderen Vlagt. Zo belemmerden de vele dansende vlaggen vaak het zicht van toeschouwers ter plekke en op tv. In 2003 brak veldrijder Ben Berden zijn neus toen hij een vlaggenstok in zijn gezicht kreeg. Het meest beruchte incident kwam er in Parijs-Roubaix 2004. Leif Hoste was nog maar net gedemarreerd uit de groep der favorieten toen een Vlaamse Leeuw, die een zatte Vl²-vrijwilliger over de grond had laten slepen, tussen zijn spaken belandde en tegen dat hij het ding uit zijn wiel kreeg, had hij al lang de aansluiting en de koers verloren.

Ivan Mertens stoorde er zich aan dat het Vlaams-nationalisme en de Vlaamse vlag soms geassocieerd werden met uiterst rechts. Hij distantieerde zich dan ook uitdrukkelijk van het Vlaams Blok en ging er prat op om tijdens zijn manifestaties vooral veel allochtonen oftewel "nieuwe Vlamingen" aan te klampen, die volgens hem in groten getale warm liepen voor de Vlaamse Leeuw. Mertens zag het als zijn missionariswerk om de Vlamingen wat chauvinisme bij te brengen en de wereld Vlaanderen beter te leren kennen. Zijn einddoel bleef uiteraard de Vlaamse onafhankelijkheid (en liefst ook de hereniging van de Nederlanden). Hierover deed hij in een interview de nogal gezwollen uitspraak: "Maar het is fantastisch: je volk naar zijn vrijheid brengen." In de loop van de voorbije tien jaar verkocht Ivan Mertens meer dan 100.000 leeuwenvlaggen en deelde hij enkele honderdduizenden zwaaivlaggetjes uit.

Hieronder het meest onfrisse moment uit de geschiedenis van Vlaanderen Vlagt, de vlag die op het meest cruciale moment in het achterwiel van Leif Hoste komt te zitten in Parijs-Roubaix 2004 (vanaf 1:50):

Charlie O'Donnell : Wheel of Fortune

2010-11-01T14:21:00.003+01:00

In 1976 liet de BRT Rad der Fortuinen los op de nietsvermoedende televisiekijker. Het is nog geen Pak de poen-show (God zij dank, of helaas?), maar qua hilariteit kon en kan het soms nog tellen.

De idee erachter was simpel: draai aan een gigantisch rad, noem een klinker of medeklinker en ontdek zo het verborgen woord of het gezegde. Mike Verdreng presenteerde en werd bijgestaan door een bevallige assistente. Later nam Walter Capiau het over van Mike. In 1989 nam de kersverse commerciële zender VTM het concept over als Rad van Fortuin, met Luc Appermont en later Bart Kaël als presentator.

Het hele gedoe was overgewaaid uit de Verenigde Staten (uiteraard). Daar heette het oorspronkelijk Wheel of Fortune. En de aankondiger van dienst aldaar, Charlie O'Donnell is overleden. Van 1975 tot 1980 hoorde je zijn stem toen het spel begon. Van '80 tot '88 werd hij even vervangen door Jack Clark, maar toen die in '88 door Magere Hein werd opgehaald, werd O'Donnell weer de Stem van het Wheel of Fortune. Hij bleef dat ook tot zijn dood. Naast Wheel of Fortune kon je hem ook nog professioneel horen aankondigen op andere shows als daar zijn The Joker's Wild, Tic-Tac-Dough, Bullseye en The $100,000 Pyramid.

Hij overleed aan hartfalen, op 78-jarige leeftijd.

Néstor Kirchner : President en "First Gentleman"

2010-10-27T13:02:00.002+02:00

Hoe je het ook draait of keert, Néstor Carlos Kirchener was waarschijnlijk de meest invloedrijke politicus van Argentinië sinds het tijdperk van de Peróns.

Kircherner, van Duits-Kroatische afkomst, groeide op in het zuiden van het land. Hij werd eerst burgemeester van zijn thuisstad Rio Gallegos en vervolgens provinciegouverneur. Omdat hij uit het diepe zuiden kwam, kregen zijn volgelingen al snel "Pinguins" als bijnaam.

Hij kwam bijna per ongeluk aan de macht: in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen voor 2003 haalde hij amper 22%. Zijn tegenstander, de voormalige president Carlos Menem, trok zich echter terug uit de race, zodat Kirchner als enige deftige kandidaat overbleef.

En eens hij aan de macht was, voerde hij een hele resem hervormingen door die het land uit het slop haalden waar het de voorbije decennia in terecht gekomen was. Op economisch gebied trok hij de economie weer op gang door de massale schuldenberg van Argentinië aan te pakken. Door in sojaproductie te investeren, gaf hij het land een boost dat het al in jaren niet meer ervaren had.

Maar het was vooral op het gebied van de mensenrechten dat Kirchner ophef maakte. Na de dictatuur van 1976-83 waren er twee amnestiewetten van kracht, die de militairen die het wat bont gemaakt hadden in die obscure jaren beschermde.

Al snel sprak men van het K-Tijdperk: Kirchner werd bijgestaan door zijn vrouw, Cristina, met wie hij in feite een politieke tandem vormde. Zij volgde hem ook op toen zijn ambtstermijn in 2007 afliep. Kircherner werd zo de "First Gentleman" van Argentinië. Beiden waren lid van de Perónistische partij, die nog steeds veel invloed heeft in het land. Kirchner zat niet stil en nam de leiding over van de Perónisten. Achter de schermen bleef hij volgens de geruchtenmolen rustig verder regeren.

Er gingen al geruchten de ronde dat Kirchner in 2011 terug voor de presidentiële sjerp zou gaan, om zijn vrouw op te volgen en het Kirchnertijdperk nog wat te verlengen, maar een hartfalen maakte een abrupt einde aan die ambitie.

Néstor Kirchner werd 60.

Paul de octopus : de Madame Soleil van de weekdieren

2010-10-26T17:00:00.003+02:00

De Duitse octopus en helderziende Paul is op 2-jarige leeftijd overleden. Paul leefde in het aquarium Sea Life Centre te Oberhausen. Tijdens het EK Voetbal van 2008 werd Paul door zijn verzorgers voor het eerst ingezet om de uitslag van de wedstrijden van de Mannschaft te voorspellen. In zijn aquarium werden twee doosjes gedropt, elk met een vlaggetje op en elk met een mossel in, het favoriete voedsel van de octopus. De gepronostikeerde winnaar was het land welks vlag op het doosje kleefde met de mossel die hij als eerste opvrat. De toen nog piepjonge Paul moest zijn paranormale gave blijkbaar nog wat verfijnen want hij voorspelde twee van de zes wedstrijden verkeerd. Tijdens het WK 2010 in Zuid-Afrika deed men echter opnieuw een beroep op Paul om de wedstrijden van Duitsland te voorspellen. Match na match kreeg de achtarmige profeet gelijk, zelfs toen hij in de voorronde een overwinning voor Servië had voorspeld. Aan de vooravond van de halve finale had hij al 5 matchen op rij goed. Het orakel van Oberhausen groeide over de gehele wereld uit tot dé hype van het WK (waarbij hij zelfs de vuvuzela van haar bedenkelijke troon stootte). Voor de halve finale van Duitsland waagde Paul het echter om tegenstander Spanje te kiezen. Meteen verwerd Paul van nationale mascotte tot volksvijand nummer 1. De Duitse tabloids namen zelfs het woord "verrader" in de mond. Maar helaas voor onze oosterburen kreeg de inktvis wederom gelijk. Ook de kleine finale en de finale voorspelde Paul goed zodat hij het WK afsloot met een perfect palmares van 8 op 8. Voor eindwinnaar Spanje werd Paul een nationale held en er werd grof geld geboden om hem in Spaanse handen te krijgen. Het aquarium van Oberhausen weigerde echter en stuurde de waarzegger op een welverdiend pensioen. Later werd de arme Paul door de Iraanse president Ahmadinejad nog in verschillende toespraken zowaar aangevallen als het symbool bij uitstek van de decadentie en het verval van de westerse wereld.
Diego Maradonna, die bondscoach van Argentinië was toen dat land een door Paul gepronostikeerde nederlaag tegen Duitsland opliep in de kwartfinales van het WK, heeft de octopus naar aanleiding van diens overlijden al zeer direct aangesproken op zijn Twitter-pagina: "Ik ben blij dat jij bent heengegaan. Door jouw schuld hebben we het WK verloren." Paul was bijna drie jaar toen hij aan natuurlijke oorzaken stierf, stokoud voor iemand van zijn soort. Tot slot geven we nog mee dat de statistische kans om met dit soort van 'toss of a coin'-methode alle 8 wedstrijden juist te voorspellen 1 op 256 bedraagt, oftewel 0,39%, wat sommigen sterkt in hun geloof dat Paul de octopus wel degelijk in de toekomst kon kijken...

Hieronder zien we Pauls controversiële en zijn vaderland tot wanhoop drijvende voorspelling voor de halve finale:

Mbah Maridjan : De bewaker van de Merapi

2010-10-26T14:23:00.001+02:00

Mbah Maridjan omschreef zijn job ooit als "ervoor zorgen dat er geen lava naar beneden stroomt. De vulkaan moet ademen, niet kuchen." En hij kon het weten. Mbah Maridjan - oftewel Grootvader Maridjan - werd geboren als Mas Penewu Suraksohargo en was de bewaker van de Merapi. De Merapi (Indonesisch/Javaans voor Vuurberg overigens) is een vulkaan in Centraal-Java.

Maridjans job bestond uit het sussen van de vulkaan en ervoor te zorgen dat de berg zich koest hield. Hiervoor ging hij regelmatig in en rond de krater bloemen en offerandes leggen. Jaarlijks werd er nog eens een grote processie gehouden, de Labuhan, waarin dat alles nog eens in het groot werd overgedaan. Om de acht jaar kreeg de vbulkaan ook nog eens een zadel aangeboden. Om de Merapi onder controle te houden, kreeg Maridjan een salaris van $1 per maand.

Er waren ook wat risico's aan verbonden. Hij woonde een miezerige 5 km van de vulkaan af. Toen die in mei 2006 moeilijk deed, weigerde Maridjan weg te gaan - hij vond dat zijn job vereiste dat hij bleef. Een uitbarsting van de Merapi later lag Maridjan onder zijn ingestorte huis en de volgende 5 maande lag hij in het ziekenhuis. De Indonesiërs vonden het geweldig en hij werd wijd en zijd beroemd.

En toen de Merapi op 26 oktober weer van zich liet horen, was het weer van dat. Maridjan bleef weer waar hij was. Een pyroclastische wolk van de vulkaan - een gigantische muur van gas en asse van 1000°C - stormde over zijn woonplaats. Alleen de moskee in het dorp stond nog recht. Maridjan werd in een biddende houding teruggvonden. Rondom hem werden nog 13 mensen gevonden, die tot op het laatste moment geprobeerd hadden om hem ervan te overtuigen om te evacueren...

Mbah Maridjan werd 83 voor de Merapi hem tot zich nam.

En om u een idee te geven wat de Merapi allemaal kan:

Bob Guccione : Penthouse & Caligula

2010-10-20T09:10:00.000+02:00

"Sickening, utterly worthless, shameful trash." Dat was het meedogenloze verdict van de filmcriticus Roger Ebert toen in 1979 de prent Caligula op de bioscoopzalen werd losgelaten. Het zou één van de weinige films worden waaruit Ebert ooit wegwandelde - "two hours into its 170 minute length." De "beste" kritiek hoorde Ebert volgens hem van een dame die aan het drankfonteintje stond: "This movie is the worst piece of shit I have ever seen."

De cast was nochtans fenomenaal: Malcolm McDowell (A Clockwork Orange) speelde de getikte Caligula en werd bijgestaan door andere sterren als Peter O'Toole (keizer Tiberius), John Gielgud (Nerva) en Helen Mirren (Caesonia, de laatste vrouw van Caligula). Het addertje onder het gras waren de producenten: Tinto Brass en nu wijlen Bob Guccione. Het script was geschreven door Gore Vidal. Brass was al bekend voor zijn erotisch getinte films en het was dan ook geen verrassing dat er serieus veel bloot in de film voorkwam. Maar ook Guccione nam een paar scènes voor zijn rekening, die iets explicieter waren dan wat ze (zelfs) in de jaren '70 in de mainstream cinema gewend waren.

Bob Guccione was sinds 1965 de uitgever van het mannenblad Penthouse. Penthouse was opgevat als een concurrent van Hugh Heffner's Playboy, maar iets meer down to earth. In de beginjaren van het blad zat Guccione zonder geld en nam hij zelf het merendeel van de fotoshoots voor zijn rekening. Maar Penthouse groeide fenomenaal en al snel zwom Guccione in het geld. En dat geld pompte hij ook in Caligula. De "historische" film begon nog op het gemak (zelfs als je de orgiescènes op het eiland Capri wegdenkt, waar Peter O'Toole de syphiloïde keizer Tiberius vertolkt), maar naarmate de minuten verstreken, werd de prent explicieter. Malcolm McDowell ramt op een bepaald punt zijn arm in de aars van een bruidegom, de helft van de cast wordt verkracht, gecastreerd of vermoord (of alledrie) en in de finale loopt het helemaal de spuigaten uit en wordt het eigenlijk gewoon porno met een zweem van kunstzinnigheid. Newsweek Magazine vatte het allemaal nog eens mooi samen met de kritische reflectie dat Caligula "a two-and-a-half-hour cavalcade of depravity that seems to have been photographed through a tube of vaseline" was. Met dank aan Bob Guccione, die de "stevigste" scènes voor zijn rekening nam. Er zijn nog verschillende versies van de film in omloop, met als kers op de taart de uiterst zeldzame onuitgebrachte versie van Gucccione himself, 210 minuten lang, die nog officieus in Cannes getoond werd.

Guccione trok het zich allemaal niet aan. Slechte reclame is immers ook reclame, zo zal hij gedacht hebben. In zijn latere jaren kreeg hij het nog wat hoger in zijn bol en maakte hij zelfs plannen voor de bouw van een kerncentrale - die nooit het levenslicht zag. De populariteit van Penthouse daalde echter altijd maar, ondanks inspanningen van Guccione om toch maar weer uit het slop te geraken, zoals een tevergeefse poging om Monica Lewinsky voor zijn fotolens te krijgen. Het mocht allemaal niet baten, in 2003 ging het blad bankroet en trad Guccione af als voorzitter van Penthouse International, Inc. Hij kreeg longkanker en dat deed hem uiteindelijk de das om. Bob Guccione overleed twee dagen voor zijn tachtigste verjaardag.

De Trailer zegt al genoeg:

Georges Rutaganda : de Slachter van Rwanda

2010-10-11T10:50:00.002+02:00

In de ongeveer honderd dagen tussen 6 april en midden juli 1994 werden er in Rwanda minstens 800.000 mensen naar de andere wereld geholpen. Sommige cijfers spreken zelfs van één miljoen - ongeveer 20% van de toenmalige bevolking. De slachtoffers waren de etnische Tutsi-minderheid en de Hutu-voorstanders van de vredesgesprekken die in het land gaande waren.
Eén van de architecten van die genocide is in zijn cel overleden. Georges Rutaganda was de vice-voorzitter van de Interahamwe, een Rwandese Hutu-militie. Toen het vliegtuig van de Rwandese president Habyarimana - een Hutu - neergeschoten werd, was dat het startsein voor een orgie van etnische zuiveringen. Rutaganda's stem was heel de tijd te horen op de beruchte Radio Télévision Libre des Mille Collines in de hoofdstad Kigali. Mille Collines zat heel de tijd anti-Tutsi retoriek uit te kakken, met rutaganda op kop. Die zat de Hutu's aan te moedigen om alle Tutsi's de kop in te slagen - of, in dit geval, aan stukjes te hakken met machetes. Wat ook vakkundig gebeurde. Rutaganda zond ook de vermoedelijke verblijfplaatsen van de slachtoffers uit, waar ze op dat moment waarschijnlijk naar gevlucht waren, opdat de milities hen beter konden opjagen.
Ook over Rutaganda zelf doen er heel wat verhalen de ronde. De voormalige zakenman nam vrouwen gevangen, die hij dan vasthield in de gebouwen van de Interahamwe in Kigali. Daar werden ze verkracht, gemarteld en vermoord. Rutaganda was er blijkbaar ook heilig van overtuigd dat Hutu-prostituées allemaal heksen waren. Een getuige vertelde hoe Rutaganda een man afmaakte met een machete, om zich vervolgens om te draaien naar de verzamelde menigte en te zeggen dat dit de manier was waarop men met Tutsi's moest omgaan.
In 1995 werd hij opgepakt en veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Hij overleed in zijn cel in Benin na een slepende ziekte. Rutaganda werd 51.

Antonie Kamerling : de kleine blonde dood

2010-10-07T18:00:00.005+02:00

De Nederlandse acteur Antonie Kamerling heeft zich op 44-jarige leeftijd gezelfmoord. In 1990 werd Kamerling gecast voor een rol in de nieuwe serie Goede Tijden, Slechte Tijden, die zou uitgroeien tot de populairste soap uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Half Holland lag al snel dagelijks in zwijm voor de televisie telkens de jonge acteur met het knappe kopje en de halflange gouden lokken zijn opwachting op het kleine schermpje maakte. Kamerling wou echter meer en in 1993 stapte hij op bij GTST op zoek naar betere rollen en meer erkenning voor zijn acteerkwaliteiten. Die kwam er ook meteen toen hij werd genomineerd voor een Gouden Kalf voor zijn filmdebuut, een sterke hoofdrol in De Kleine Blonde Dood, de verfilming van de beroemde roman van Boudewijn Büch. In 1994 schitterde hij in de psychologische thriller Suite 16 van Dominique Deruddere. Dit was een ambitieuze Engelstalige film waarin Kamerling en Pete Postlethwaite een knap tweespel spelen als het jonge goddelijke lustobject en de oude pervert met teveel geld. Vervolgens speelde Kamerling een hoofdrol in het kassucces All Stars (1997), een komedie voor het grote publiek. In latere jaren moest de getalenteerde acteur spijtig genoeg berusten in toneelstukken, B-films en gastrollen in tv-series. Hij leed al jarenlang aan zware depressies en deed daar in diverse interviews ook openlijk kond over. Hieronder kan u Antonie Kamerling nog eens bewonderen in de trailer van Suite 16.

Charlie : bedelen om een saf

2010-10-06T18:12:00.002+02:00

De Zuid-Afrikaanse aap Charlie is op 52-jarige leeftijd overleden. Charlie bracht zijn jonge jaren door in een circus totdat hij in de zoo van Bloemfontein belandde. Daar werd hij wereldberoemd als 'the smoking monkey'. Zijn voorliefde voor sigaretten kwam aan de oppervlakte telkens een bezoeker toevallig een brandende peuk door het hek smeet. Charlie raapte de peuk op en begon lustig te paffen. Zijn stiekeme slechte gewoonte raakte bekend bij het grote publiek en uiteraard gingen de mensen steeds vaker brandende sigaretten over het hek gooien. En als hij er geen kreeg dan liep hij op een rokende bezoeker toe en ging hij er met de armen in de lucht om bedelen. Cameramensen maakten gretig beelden van de rokende aap die een hit werd op televisie en op het internet. De bezoekersaantallen van de Bloemfontein Zoo boomden, maar de directie van de dierentuin kon Charlie's gedrag natuurlijk niet helemaal openlijk goedkeuren. Toen de aap doorkreeg dat zijn verzorgers niet op prijs stelden dat hij rookte, ging hij, telkens hij een saf bemachtigde, deze verstoppen en hen afleiden door een andere richting uit te lopen en schaapachtig naar hen te grijnzen. Het roken heeft zijn dood zeker niet bespoedigd. De directie van de dierentuin wijst er immers op dat Charlie met zijn 52 jaren stokoud was (gemiddeld worden chimpansees in gevangenschap slechts 40) en aan natuurlijke omstandigheden overleden is. In onderstaand filmpje kan u Charlie nog eens gretig weg zien smoren:

Gloria Stuart : de hoogbejaarde oscargenomineerde

2010-09-26T16:00:00.000+02:00

De Amerikaanse actrice Gloria Stuart is op 100-jarige leeftijd overleden in haar slaap. Stuart werd als actrice ontdekt in het begin van de jaren '30 door James Whale, de legendarische regisseur van onder andere de Frankenstein-films. Hij gaf haar eerst een rolletje in zijn horrorprent The Old Dark House (1932) naast Boris Karloff en daarna gaf hij haar zelfs de vrouwelijke hoofdrol in The Invisible Man (1933), nog steeds een absolute klassieker in het sciencefictiongenre. Gloria Stuart was bekend als één van de knapste meisjes van heel Hollywood en als dusdanig werd ze dan ook meestal gecast als een mooi, blond en niet al te snugger femme fragile-type. Na de oorlog had Stuart genoeg van het acteren en laste een hiatus in die maar liefst 30 jaar zou duren. Vanaf 1975 nam ze de draad weer op. In haar tweede carrière moest ze voornamelijk genoegen nemen met rolletjes in tv-films en series. Nog één groot moment de gloire zou echter volgen, toen ze door regisseur James Cameron werd gevraagd om te schitteren in Titanic (1997). In deze gigantische kaskraker speelde ze de 101-jarige Rose die het zinken van de Titanic had overleefd. Aan het begin en het einde van de film blikt de oude Rose terug op haar veel jongere zelf (gespeeld door Kate Winslet) en haar liefdesavontuur met Jack (Leonardo DiCaprio) die zijn leven zou geven om haar te redden. Voor deze rol kreeg de toen 87-jarige Stuart een oscarnominatie voor Beste Actrice in een Bijrol. Gloria Stuart blijft tot op heden de oudste persoon ooit die genomineerd werd voor de Academy Awards, een record dat moeilijk te breken zal zijn.

Hieronder Gloria Stuart als Flora in The Invisble Man, in een scène met Claude Rains die haar onzichtbare lover vertolkt.

En hier de trailer van Titanic (fragmenten van Stuart in de eerste minuut van het filmpje).

Leonard Skinner : Lynyrd Skynyrd

2010-09-20T08:52:00.003+02:00

In de jaren '60 was de dresscode in de Amerikaanse scholen nog iets strikter dan nu. Zo ook in de Robert E. Lee High School in Jacksonville, Florida. En daar stond ene Forby Leonard Skinner les te geven. Skinner was de gym teacher van dienst. Onder zijn leerlingen bevonden zich onder meer de dan nog onbekende Ronnie Van Zant, Gary Rossington en Bob Burns. Het schoolreglement schreef toen voor dat lang haar uit den boze was. Skinner volgde dat reglement tot op de letter en kwam al snel in de clinch met zijn leerlingen. De emoties liepen wat hoog op en Rossington en nog wat volk mochten het gaan uitleggen bij de directeur, met een schorsing als gevolg.
Rossington en de zijnen hadden ondertussen een band opgericht en na hun onderonsje met Skinner besloten ze hun naam te veranderen in Lynyrd Skynyrd, als een soort van ironische hommage aan hun leraar. En zo werd een legende geboren. De klinkers werden opzettelijk veranderd, opdat Skinner hun geen proces zou aandoen. Lynyrd Skynyrd werd wereldberoemd vanaf de jaren '70.
Skinner zelf stopte in 1970 met lesgeven. Na een tijdje geraakte hij gewend aan de bandnaam en in 1975 liet hij hen zelfs toe om een foto van hem te gebruiken voor hun derde album, Nuthin' Fancy. Vanaf dan werd ook Skinner wereldberoemd. Hij begon in het midden van de nacht telefoontjes te krijgen van fans. Skinners commentaar daarop sprak wel boekdelen: 'They'd say, "Who's speaking", and I'd say Leonard Skinner, and they'd say "Far out", which it really wasn't at four in the morning.'
Later werd hij bevriend met enkele bandleden. Lynyrd Skynyrd speelde nog op de opening van Skinners bar The Still in Jacksonville. Hij koppelde zijn naam nog aan enkele andere bars, om zo ook wat van de roem mee te kunnen profiteren.
Skinner overleed aan de gevolgen van Alzheimer op 77-jarige leeftijd. Bij zijn dood omschreef de New York Times hem als 'arguably the most influential high school gym teacher in American popular culture'.

Lynyrd Skynyrd met Sweet Home Alabama:

Fud Leclerc : Belgique, 0 points...

2010-09-20T08:21:00.002+02:00

Er moet altijd iemand de eerste zijn, dacht Fud Leclerc. Helaas voor hem werd hij inderdaad de eerste, maar niet zoals hij gehoopt had.
We schrijven 1962, het jaar van de Cubacrisis. In Europa kan het hun allemaal niet schelen, daar was het immers het Eurovisiesongfestival. Zestien deelnemers waren er toen nog maar. En België werd vertegenwoordigd door Fernand Urbain Dominic - alias 'Fud' - Leclercq. En onze Fud was geen groentje, integendeel. Hij had al naam gemaakt als de pianist van de Franse artieste en actrice Juliette Gréco. In 1962 stond hij voor de vierde keer voor ons land op de planken.

De allereerste keer organiseerde de European Broadcasting Union (EBU) de Eurovision Grand Prix in het Zwitserse Lugano, in 1956. Dat was ineens ook de enige aflevering waarin een land verschillende inzendingen kon doen. Gastland Zwitserland won toen. Fud was er ook, met het liedje Messieurs les noyés de la Seine. Een uitslag of een plek hebben we niet, alleen de winnaar is bekend.
In 1958 was hij er weer, met Ma petite chatte. Toen eindigde hij 5e op 10 deelnemers, met 8 punten. De foto dateert van zijn optreden toen. Zijn derde optreden was in 1960, met Mon amour pour toi. Leclerc strandde toen op de 6e plaats van de 13, met 9 punten.

En in 1962 was het weer van dat. Helaas voor onze Fud ging het toen iets minder. Hij stond er dus voor de vierde keer, waarmee hij nog altijd Belgisch recordhouder is. Maar hij werd toen vooral herinnerd omdat hij als eerste ooit op 0 punten eindigde. Geen enkel land had Ton nom ook maar iets gegeven. Fud was dan ook de laatste van de hoop. Een einde in mineur.

Daarna stopte Leclerc met optreden en ging hij in de bouwsector werken. Met Eurovisie 2005 verscheen hij nog eens op de RTBF als gast. Hij overleed in Brussel, 86 jaar oud.

En hier zijn deelname met Ton nom:

Chris Aerts : een hoopje ellende

2010-09-18T15:20:00.000+02:00

De Vlaamse kok en tv-persoonlijkheid Chris Aerts heeft zich op 34-jarige leeftijd gezelfmoord. Vorig jaar deed Chris samen met zijn vrouw Wendy mee aan het tweede seizoen van het populaire programma Mijn Restaurant, hét kijkcijferkanon van VTM. Daarvoor was hij reeds zijn hele beroepsleven werkzaam in de horeca, als sous-chef in allerlei restaurants en als kok bij een cateringsbedrijf. Het Mechelse echtpaar waren de kandidaten van de provincie Antwerpen en kregen een pand tot hunner beschikking in Turnhout dat ze de naam 't Gerecht schonken. Het was de droom van Chris om als winnaars van het programma uit de bus te komen en zo zijn eigen zaak te verkrijgen, iets dat anders niet voor hem zou weggelegd zijn omdat hij er de centen niet voor had. Vanaf het begin van Mijn Restaurant draaide die mooie droom echter behoorlijk in de soep. De kookkunsten van Chris bleken een drama te zijn en hiervoor werd hij door de beroemde chefkok en jurylid Peter Goossens veelvuldig zwaar op de korrel genomen. Zo sneerde deze onder andere dat Chris zijn risotto naar "woestijnzand" proefde. Goossens vond het zelfs nodig hem te komen voordoen hoe hij een lamskroon moest bakken en hoe hij een stuk vis moest zouten. De Nederlandse topchef en gastjurylid Sergio Herman maakte het tijdens een bezoek aan 't Gerecht helemaal erg. Na het proeven van een gerecht van Chris sprak hij zuchtend over "een hoopje ellende". "Dit geef ik nog niet aan mijn hond," ging hij verder in zijn verbale sloopwerk. Chris en Wendy maakten ook constant ruzie en de programmamakers aarzelden niet om hen voortdurend als de gedoodverfde losers onder de kandidaten te portretteren. Het werd zelfs zo erg dat Chris en Wendy de productie gingen smeken om hen iets minder negatief in beeld te brengen, kwestie van hun schoolgaande kinderen toch wat te sparen. Het publiek ging echter medelijden krijgen met de Mechelse underdogs en redde hen sms-gewijs tijdens twee nominatierondes. Vlak voor de finale werden ze dan toch weggestemd ten gunste van de Limburgse kandidaten. Bij hun exit uit 't Gerecht maakten Chris en Wendy een gebroken indruk.

Na afloop van het programma ging het voor Chris van kwaad naar erger. Zijn vrouw Wendy, dochter van komiek Nigel Williams, bleek een minnaar te hebben en vroeg de scheiding aan, uitgerekend op de dag van Chris zijn verjaardag. Hun huwelijksperikelen en moeilijke scheiding werden breed uitgesmeerd in de Vlaamse roddelpers. Bovendien had zijn deelname aan Mijn Restaurant Chris -zoals wel meer ex-deelnemers- met een serieuze schuldenberg opgezadeld. Met zijn voor heel Vlaanderen opgebouwde reputatie van prutser in de keuken was het ook niet evident om nog aan de bak te komen als kok. Hij werkte nog wel even als sous-chef in 't Kasteel van Brasschaat maar daar kreeg hij twee weken geleden ruzie met de chef en bolde het dan maar af. Verder kluste hij nog bij in de kantine van KV Mechelen. Chris leed naar verluidt erg onder de bakken kritiek die hij gekregen had tijdens Mijn Restaurant. Overal waar hij kwam bleven de mensen er ook grapjes over maken. In zijn afscheidsbrief schreef Chris: "Hadden we maar nooit meegedaan aan zo'n kutprogramma, dat heeft me volledig gekraakt." Ook verontschuldigde hij er zich in aan zijn drie jonge kinderen omdat hij hen niet meer zou zien opgroeien. In de nacht van vrijdag op zaterdag slikte Chris Aerts in een garagebox in de Grote Nieuwendijkstraat te Mechelen immers een overdosis pillen door.

Kevin McCarthy : "They're here already! You're next! You're next!"

2010-09-11T09:43:00.001+02:00

In 1956 verscheen één van de beste films in zijn genre op het witte doek: Invasion of the Body Snatchers. Het verhaal was simpel: een plantachtig ras uit de ruimte, de Pod People, vervangt langzaam maar zeker de mensheid door perfecte kopieën. De film was een overweldigend succes en werd later nog eens drie keer hermaakt, maar de eerste versie blijft volgens de critici nog steeds de beste.
En de hoofdacteur daarin is gestorven. De Amerikaan Kevin McCarthy speelde de rol van Miles Bennell, de lokale dokter in het boerengat Santa Mira. Daar krijgt hij al snel last van personen die klagen dat hun familie niet meer dezelfden zijn. Bennells ex-lief Becky Driscoll heeft dezelfde klachten over haar oom. Al snel ontdekken ze dat de wereld wordt overgenomen door de Pod People. Ze proberen te ontsnappen en iedereen te waarschuwen, maar Driscoll wordt zelf het slachtoffer van de Body Snatchers. In de finale wordt Bennell achtervolgd door de Snatchers, komt hij langs een snelweg terecht en probeert hij de passerende auto's tegen te houden en te waarschuwen voor het gevaar. Hij wendt zich plots rechtstreeks tot de camera (in 1956 was dat allemaal nog zeer nieuw) en schreeuwt "They're here already! You're next! You're next!".
Invasion of the Body Snatchers was zijn beroemdste film. Daarnaast draafde McCarthy nog op in films als Death of a Salesman (1951), de remake van Body Snatchers uit 1978 en Piranha (1978). In 2007 speelde hij mee met Anthony Hopkins in Slipstream. McCarthy vertolkte zichzelf en de film zit vol met referenties naar de cultklassieker uit 1956. Zijn laatste optreden was in Wesley (2009).
Kevin McCarthy werd 96.

En hier de trailer van Invasion of the Body Snatchers:

Corneille : de bipolaire fabelmaker

2010-09-05T18:00:00.003+02:00

De Nederlandse schilder Corneille is op 88-jarige leeftijd overleden. Guillaume Cornelis van Beverloo, zoals zijn officiële naam luidde, werd in 1922 geboren te Luik als kind van Nederlandse ouders. Als schilder was hij voornamelijk een autodidact. Tijdens de oorlog leerde hij Karel Appel kennen in wie hij meteen een geestesgenoot ontdekt. Samen met Appel en Constant (Nieuwenhuys) trok hij naar Parijs wat op dat moment het mekka van de avant-garde in de kunst was. Van Beverloo ging vanaf dan uitsluitend door het leven als Corneille (Frans voor 'kraai'). In Parijs richtten de drie in 1948 de Experimentele Groep op - op de foto rechtsonder zijn ze in die periode te zien, vlnr Constant, Appel en Corneille. Wat later ging deze over in Cobra toen nog een paar Deense en Belgische schilders zich bij hen aansloten. Cobra zette zich af tegen het op dat moment nog heersende strakke modernisme van Piet Mondriaan en koos resoluut voor het ongebreidelde experiment. Bij Cobra sloten zich ook nog een pak Nederlandse en Vlaamse experimentele dichters aan waaronder Hugo Claus, Lucebert, Simon Vinkenoog en nog andere latere Vijftigers. Corneille zei in een interview over Cobra: "Wij waren net als vitaminepillen voor de kunst na de oorlog. Dat had het wel nodig."

Onderling verschilden de experimentele schilders nogal van elkaar. Karel Appel was de man van het ruige expressionisme, Corneille was meer een lyrische, vitalistische schilder. Grote invloeden op zijn werk waren Joan Miro, Henri Matisse en de dichter Charles Baudelaire. Corneille maakte vele reizen, vooral naar tropische landen en het was de woekerende natuur van die landen die hem inspireerde, of zoals hij zich uitdrukte over zijn bezoek aan de paleistuinen van Boedapest in een brief uit 1947 die je als zijn intentieverklaring zou kunnen lezen: "De vogels, de vlinders, de bijen, alles vloog, dwarrelde, buitelde en danste een wilde dans. De natuur ontplooide zich in haar enorme vitaliteit, de mensch waakte niet meer, zij mocht haar gang gaag." Corneille schilderde in een figuratieve stijl met enorme kleurexplosies van rood, geel en groen. Zijn werk is sensueel en zelfs erotisch met het wulpse vrouwenlichaam als vaste dada. Een aantal steeds weerkerende figuren zijn de ontblootte vrouw, de kat als bewaker van de kuisheid, en vooral de vogel als symbool van de bevrijding van het aardse en ook als bespieder en gesprekspartner. Zijn schilderwerk beschouwde hij als het maken van fabels, met de gretigheid van iemand die zijn ogen voor het eerst gebruikt. Voor sommigen was Corneille's techniek toch iets té rudimentair. Opmerkingen als "dat kan mijn 8-jarig zoontje ook" waren geregeld te horen bij bezoekers van zijn exposities.

Sinds de jaren '80 ging Corneille ook stropdassen, beddelakens en andere spullen met zijn schilderwerk op in massaproductie verkopen wat hem van sommige collega's de kritiek bezorgde dat hij veel te plat commercieel bezig was. Met waar het echt om ging, namelijk zijn doeken, was hij al sedert de jaren '50-'60 internationaal doorgebroken en een grote naam geworden. Op een veiling in 2006 werd een voorlopig recordbedrag voor een Corneille neergeteld toen het schilderij Au sein de désert, il y a encore de la place pour les yeux (1949) voor €281.000 onder de hamer ging. Alhoewel Corneille bekend staat als één van die zeldzame kunstenaars wiens werk optimistisch en zelfs vrolijk van inslag is, sukkelde de schilder zijn hele leven met een bipolaire stoornis. De laatste jaren was hij veel meer depressief dan manisch geweest. In 2005 moest hij een tijd worden opgenomen in een psychiatrische kliniek. De altijd al bijzonder productieve Corneille bleef wel tot kort voor zijn dood actief. Zijn laatste kunstwerken waren enkele sculpturen die hij in 2009 maakte voor de Olifantenparade in Amsterdam, de zogenaamde Corneillefanten. Met Corneille is, na Karel Appel en Constant, nu ook de laatste van het triumviraat der experimentelen, de belangrijkste vertegenwoordigers van de naoorlogse Nederlandse schilderkunst, heengegaan. Het is natuurlijk vooral zijn artistieke nalatenschap die de eeuwigheid zal ingaan, waarvan hieronder enkele voorbeelden.

Au sein de désert, il y a encore de la place pour les yeux (1949)

Femme et oiseau (1979)

Corneillefant (2009)

Jean Nelissen : sigaren, jenever en het virtuele geel

2010-09-02T16:10:00.006+02:00

De Nederlandse wielerjournalist Jean Nelissen is op 74-jarige leeftijd overleden. Geboren in het Limburgse mijnwerkersstadje Geleen, begon Nelissen zijn carrière met een reeks van 12 stielen en 13 ongelukken waarbij hij onder andere een aantal jaren een frietkot uitbaatte. In 1965 dan begon hij te werken op de sportredactie van de krant De Limburger. Daar ging hij zich vooral toeleggen op de wielersport waar hij al dra een grote autoriteit in werd. De eerste Tour de France die hij volgde was die van 1967, die waarin Tom Simpson een dopinggerelateerde dood stierf. Nelissen was gefascineerd door dit voorval en besloot zich in te spuiten met amfetamine. Uit zijn experiment bleek dat doping echt wel werkte vermits hijzelf veel sneller met de fiets ging rijden. Zijn verhaal werd door de internationale pers overgenomen.

Vanaf 1969 ging hij bij de NOS aan de slag als vaste commentator van de wieleruitzendingen, een taak die hij combineerde met zijn werk bij de krant. Begin jaren '70 kreeg hij de jonge verslaggever Mart Smeets aan zijn zijde. Samen vormden ze meer dan 20 jaar lang het beroemde commentaarsduo van alle koers op de Nederlandse televisie. De twee hadden een onuitgesproken rolverdeling. Smeets hield zich vooral bezig met analyse van het wedstrijdverloop (wat bij Smeets vooral neerkomt op het verkeerdelijk herkennen van renners en tevergeefs proberen ontwaren van rugnummers). Nelissen was de man van de sappige verhalen. Zijn bijna encyclopedische kennis van wielerfeitjes, uitgeschreven in een hele reeks kleine schriftjes, en zijn rijke verzameling anecdotes over renners waren fenomenaal, en uniek in een tijd waarin Wikipedia of zelfs de fichenbak van Michel Wuyts nog niet bestonden. Eigenlijk kwam 'de Neel', zoals zijn bijnaam luidde, het best tot zijn recht in een mistige etappe waar er twee uur geen beelden waren of in de aanloop van een saaie vlakke rit die tot de onvermijdbare massasprint zou gaan leiden. Dan kon Nelissen zijn publiek onderhouden met zijn smakelijke koersverhalen, vaak uit de ouwe tijd, vaak ook serieus bij de haren getrokken, maar altijd amusant en gesproken in de prachtige verteltrant van zijn bronzen zacht-Limburgse stemgeluid, voortdurend onderbroken door het lurken aan zijn eeuwige sigaar waarvan de as dan neerdwarrelde in het krappe commentaarshok en gaatjes achterliet op de broeken van Mart Smeets.

Jean Nelissen heeft ook een aantal nieuwe uitdrukkingen uitgevonden zoals bijvoorbeeld 'reglementair uit het wiel rijden'. Zijn belangrijkste verwezenlijking voor het koersvocabularium kwam er zonder twijfel toen hij als eerste gewag maakte van de 'virtuele gele trui'. Deze uitdrukking duidt een renner aan die tijdens een etappe in een rittenwedstrijd zogezegd de leiding in het algemeen klassement heeft overgenomen op basis van het feit dat hij x tijd (groter dan zijn achterstand in het klassement) voor de eigenlijke leider uitrijdt. De 'virtuele' leiderstrui is intussen in alle talen overgenomen en ingeburgerd om dit concept aan te duiden. Daarnaast heeft Nelissen ook wel enkele legendarische taalkundige flaters op zijn naam staan zoals die keer dat hij de wedstrijd La Flêche Wallone in alle ernst vertaalde als 'De Waalse Fles'.

In 1995 beleefde Nelissen één van zijn hoogtepunten als commentator toen hij zijn neefje Danny Nelissen (zelf wielercommentator bij Eurosport tegenwoordig) in Colombia vanuit de commentaarscabine wereldkampioen bij de amateurs zag worden. Nelissen schreef in de loop der jaren ook 26 boeken, het overgrote deel over wielrennen. Dit jaar nog verscheen zijn laatste boek, getiteld Het Intrigerende Wielerleven van Jean Nelissen met hemzelf op de cover naast de Nederlandse tourwinnaar Jan Janssen. In 1994 was hij verplicht op vervroegd pensioen gestuurd bij De Limburger en na 1996 besloot ook de NOS hem niet meer in te zetten als commentator bij de Tour De France, alhoewel hij jarenlang wel nog werd opgetrommeld voor kleinere wedstrijden en ééndagskoersen, vooral op aandringen van Mart Smeets die intussen was uitgegroeid tot de godfather van Studio Sport. Smeets gaf hem met 'TourJourneel' ook nog een vaste rubriek in zijn programma De Avondetappe wat de Neel tot 2007 bleef doen. De laatste jaren ging het niet zo goed met hem. De kinderloze en gescheiden Nelissen woonde anoniem in Maastricht en miste zijn werk en de aandacht die hem steeds had omringd. Daarnaast was hij het grootste deel van zijn geld kwijt geraakt (ooit was hij gefortuneerd geweest en bezat hij zelfs een kasteel langs het parcours van de Amstel Gold Race) en dronk hij teveel, alhoewel hij als eeuwige bourgondiër altijd al veel en graag alcohol geconsumeerd had. In 2006 zei hij in een interview in Algemeen Dagblad: "Ik drink niet. Ik zuip. Ik begin 's ochtends wanneer ik wakker word met een jenever. U kunt zich niet voorstellen dat ik een halve liter jenever drink en niet omval? Ik ben ambassadeur van een jenevergenootschap en weet heus wat ik doe. (...) Op het moment dat ik niet meer van een grappa of een cognac kan genieten, moet ik me afvragen: heeft het leven dan nog zin?"

2010 is stilaan een gitzwart jaar aan het worden voor de wielersport. Na het heengaan van monumenten als Laurent Fignon, Franco Ballerini, Radomir Simunek, Jan Wauters en Harry Van den Bremt, heeft de koers met Jean Nelissen nu één van haar meest kleurrijke figuren naar het rijk der schimmen zien vertrekken. In onderstaand filmpje kan u de Neel nog eens in zijn typische stijl verhalen horen vertellen over de Pyreneeën.

En hier Mart Smeets, love him or hate him, maar zijn eerbetoon hieronder aan zijn jarenlange collega mag er zijn.

Laurent Fignon : Le Professeur

2010-09-01T16:10:00.007+02:00

De Franse wielrenner Laurent Fignon is op 50-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Geboren in een arbeidersgezin in Parijs, stond een piepjonge Fignon voor het eerst aan de start van de Tour de France in 1983 bij de ploeg Renault-Elf, en dan enkel omdat hun onbetwiste kopman en viervoudig tourwinnaar Bernard Hinault geblesseerd was. Alhoewel het aanvankelijke plan van de ploeg Renault erin bestond om dan maar voor ritzeges te gaan, bleek de tweedejaarsprof Fignon halverwege de Tour 2de te staan in het klassement. Toen leider Pascal Simon er dan nog eens bij ging liggen, zijn schouderbeen brak en enkele dagen later in de gele trui moest opgeven, lag de weg open en kon Fignon meteen zijn eerste tourzege binnenhalen. De 22-jarige Parisien was hiermee de jongste tourwinnaar sinds 1933. Het volgende jaar tijdens de Tour van '84 vernederde hij de tegenstand compleet en won hij de Tour met meer dan 10 minuten voorsprong op Hinault. Fignon leek op weg voor een lange dominante periode maar blessureleed en met name knieproblemen beslisten er anders over. De enige keer dat Fignon nog meespeelde voor de eindoverwinning in La Grande Boucle was in de legendarische Tour van 1989. Toen begon hij aan de laatste tijdrit met 50" voorsprong op zijn dichtste belager Greg Lemond en leek het dus een formaliteit om zijn derde tourzege binnen te halen. Lemond pakte echter als eerste wegwielrenner ooit in deze tijdrit uit met een triatlonstuur -en helm en reed onwaarschijnlijk genoeg zijn hele achterstand nog dicht. Lemond won die Tour uiteindelijk met een luttele 8 seconden voorsprong op Fignon, de kleinste overwinningsmarge in de tourgeschiedenis.

Naast zijn eindzeges in de Tour de France won Laurent Fignon ook nog de Giro d'Italia ('89), twee keer Milaan-Sanremo ('88 & '89), de Waalse Pijl ( '86), het Frans Kampioenschap ('84), 9 touretappes en nog een karrenvracht andere zeges. Fignon was niet meteen de lieveling van het Franse publiek. Daarvoor kwam hij te afstandelijk over en hij had bovendien de naam een intellectueel te zijn. Deze reputatie dankte hij in grote mate aan zijn aparte uiterlijk met blonde paardenstaart en rond brilletje. Zijn bijnaam was dan ook 'Le Professeur'. Fignon was trouwens ook wel gewoon een intelligent man, met een scherp koersdoorzicht, en bijzonder grappig bij momenten. Die kwaliteiten kon hij de laatste jaren uitspelen als analist tijdens de wieleruitzendingen van France Télévision. In de maand juli van dit jaar, toen de kanker hem al stevig in de greep had, gaf Fignon met een bijzonder hees en broos stemgeluid nog plichtsbewust commentaar bij de exploten in de Tour, zijn degelijke en plezante analyse een welgekomen afwisseling voor Wuyts, Steels en andere De Cauwers. In 2009 publiceerde Fignon zijn autobiografie Nous étions jeunes et insouciants. Hij gaf toe tijdens zijn carrière doping gebruikt te hebben maar geloofde niet dat dit aan de oorzaak zou kunnen hebben gelegen van de kanker die hem in zijn latere leven zo zwaar getroffen heeft. Misschien zal Laurent Fignon, tragisch genoeg voor hem, bekender blijven omwille van zijn groteske verlies in 1989 dan om zijn twee tourzeges en al zijn overwinningen samen, maar in ieder geval nemen we afscheid van een zeer groot wielermonument.

Kastanjeboom : het panorama van Anne Franks zolderraampje

2010-08-23T17:30:00.003+02:00

"Wij keken alle twee naar de blauwe hemel, de kale kastanjeboom aan wiens takken kleine druppeltjes schitterden, naar de meeuwen en de andere vogels die in hun scheervlucht wel van zilver leken. Dat alles ontroerde en pakte ons alle twee zo, dat we niet meer konden spreken."
(uit Anne Frank, Het Achterhuis, 1947, aantekening van 23 februari 1944)

De kastanjeboom in de tuin van de Keizersgracht 188 in Amsterdam is op meer dan 150-jarige leeftijd omgewaaid. De boom werd midden 19de eeuw geplant. Het was een witte paardekastanje oftewel aesculus hippocastanum. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leefde het joodse meisje Anne Frank ondergedoken in een pand op de Prinsengracht, het zogenaamde Achterhuis. Hele dagen was ze verplicht binnen te blijven op haar zolderkamertje waar ze haar dagboek bijhield dat later wereldberoemd zou worden. Het enige stukje van de natuur dat ze door haar zolderraampje kon zien was de top van een prachtige kastanjeboom. Alleen of samen met mede-onderduiker Peter, op wie ze stiekem verliefd was, kon ze uren door het raam turen naar de boom en de vogeltjes die er zich in nestelden. In haar dagboek vermeldde ze de boom dan ook ettelijke malen, de laatste keer op 18 april 1944:

"Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei, hij is vol met bladeren en veel mooier dan verleden jaar."
(uit Anne Frank, Het Achterhuis, 1947)

In 2006 bleek dat de boom voor 42% verrot was. De stad Amsterdam wou hem omkappen maar op die plannen kwam zo'n hevig protest en zelfs een verbod van een rechtbank dat het stadsbestuur besloot om de boom te stutten met een 8 meter hoge metalen beugel. Uiteindelijk heeft maandagmiddag een hevige storm die met windkracht 11 door Amsterdam raasde de beroemdste kastanjeboom ter wereld omgewaaid. Zijn takken staan ondertussen al voor stevige prijzen te koop op Ebay en marktplaats.nl. Echter zal de kastanjeboom voor eeuwig herinnerd worden dankzij het meest gelezen dagboek uit de wereldliteratuur en in de tuin aan de Keizersgracht bloeien reeds nieuwe kastanjeboompjes ontsproten aan de vruchten van de geknakte reus.

George Weiss : The Lion Sleeps Tonight

2010-08-23T14:15:00.004+02:00

Can't Help Falling in Love, The Lion Sleeps Tonight, What A Wonderful World, het zijn maar enkele wereldberoemde liedjes die iedereen wel kent of eens meegezongen heeft (in welke toestand, daar zullen we maar over zwijgen). Maar de man die ze geschreven heeft, is minder bekend.
De auteur, de Amerikaanse songwriter George David Weiss, is bij hem thuis overleden. Als het trouwens aan zijn moeder gelegen had, had Weiss zich nooit met liedjesteksten beziggehouden. Neen, Mevrouw Weiss wou dat haar zoon een deftige opleiding koos. Advocaat bijvoorbeeld. Weiss jr. wou echter muzikant worden. De emoties liepen zo hoog op dat de familie naar een dokter stapte. Die hakte de knoop door met de eenvoudige vraag: "Mrs. Weiss, what would you rather have? A live bum of a musician or a dead lawyer?"
Gelukkig voor ons werd het a live bum of a musician. Zijn eerste bekende superhit was Can't Help Falling in Love, die hij voor Elvis Presley schreef. In 1961 beleefde het lied zijn première in de film Blue Hawaii.
In datzelfde jaar volgde The Lion Sleeps Tonight. Het was gebaseerd op een Zulu-lied dat voor het eerst in de jaren '30 opgenomen werd. Weiss herwerkte het met een nieuwe melodie en een nieuwe tekst. Alleen het refrein - "Wimoweh, wimoweh" - bleef behouden. In de jaren '50 werd het gecommercialiseerd door The Tokens.
What A Wonderful World werd al in 1967 geschreven voor Louis Armstrong, maar het lied moest wachten tot het in 1987 gebruikt werd in de film Good Morning, Vietnam, voor het zijn huidige populariteit bereikte.
Andere, minder bekende hits van Weiss zijn Lullaby of Birdland (1952), Surrender (1946), Confess (1948) en Wheel of Fortune (1952).
David Weiss werd 89.

En hier zijn beroemdste creaties:

Can't Help Falling in Love van Elivs Presley :

The Lion Sleeps Tonight van The Tokens:

en tenslotte What A Wonderful World van Louis Armstrong:

Michael Been : The Call

2010-08-19T14:26:00.002+02:00

Het is dit jaar een dodelijke Pukkelpop geweest. De frontman van Ou est le Swimming Pool heeft immers zelfmoord gepleegd door van een communicatiemast te springen. Maar de dag ervoor verruilde Michael Been het tijdelijke voor het eeuwige.
De Amerikaan was vooral bekend door zijn optredens met The Call in de jaren '80. Zijn beroemdste hit was Let the day begin, dat in 2000 nog gebruikt werd als het officiële campagnelied van Al Gore. The Call vormde hij in de jaren '70. In 1982 volgde hun eerste self-titled album, een jaartje later gevolgd door Modern Romans, waarmee ze gingen touren met Peter Gabriel. In de jaren '90 ging hij solo en maakte de plaat On the verge of a nervous breakdown.
Hij speelde af en toe ook nog mee in films, met als hoogtepunt zijn vertolking van de apostel Johannes in The Last Temptation of Christ van Scorcese in 1988, naast een cast met klinkende namen als Harvey Keitel, William Defoe en zelfs David Bowie.
Zijn zoon, Robert Levon Been, is de frontman van de Black Rebel Motorcycle Club. Been senior regelde het geluid voor die groep. Maar in Pukkelpop ging het licht voor Been dan uit. Hij bezweek aan een hartaanval, 60 jaar oud.

Hier The Call met Let the day begin:

en de (ietwat magere) trailer van The Last Temptation of Christ:

Bill Millin : Piper Bill

2010-08-18T08:56:00.005+02:00

In vroegere tijden liepen er tijdens veldslagen in Schotland en Ierland steevast pipers rond. Het doel van die doedelzakspelers was om het moraal van de manschappen op te vijzelen. Tegen de Tweede Wereldoorlog was die praktijk al duchtig verwaterd. Het Britse leger ontmoedigde officieel alle gebruik van pipers: alleen in de achterhoede mocht er nog geblazen worden.

Maar op D-Day, 6 juni 1944, besloot de Schot Simon Fraser, 15th Lord Lovat, dat officiële standpunt aan zijn laars te lappen. Lord Lovat was de 25e Chief van de Clan Fraser en hechtte zich nogal aan tradities. Bovendien vond hij dat hij zijn manschappen elk lichtpuntje moest gunnen, terwijl ze zich op de zwaarbewapende stranden van Normandië wierpen.

En zo kwam het dat in de vroege uurtjes van D-Day Bill Millin op het Normandische Sword Beach rondliep, gekleed in de traditionele kilt, al spelend op zijn bagpipes. Millin, beter bekend als Piper Bill (op de foto op de voorgrond), was de persoonlijke doedelzakspeler van Lord Lovat. Terwijl zijn kameraden rondom hem sneuvelden, liep Bill, gewapend met alleen een doedelzak, het strand op. Millin, toen nog een jonge snaak van 21, speelde "Hielan' Laddie".

Toen hij hiermee klaar was, vroeg Lord Lovat om een ander deuntje te spelen. "Well, wat tune would you like, Sir?" "How about The Road to the Isles?" "Would you want me to walk up and down, Sir?" "Yes, that would be nice - walk up and down."

Hij kwam ongeschonden uit de strijd tevoorschijn: alleen zijn pipes kregen wat schrapnell te verduren. Hij repareerde ze en escorteerde zijn kameraden helemaal naar Pegasus Bridge, terwijl hij "Blue Bonnets over the Border" speelde.

De actie werd later verfilmd in The Longest Day (1962). Millin werd toen gespeeld door Pipe Major Leslie de Laspee, de officiële piper van de Queen Mother in 1961.

Hier alvast de landing op Sword Beach in The Longest Day:

Dimitrios Ioannidis : De 'Onzichtbare Dictator'

2010-08-16T11:13:00.004+02:00

"A real though cookie", zo omschreven ze Dimitrios Ioannidis ooit in Washington. De Griek was de macht achter de troon tijdens het Kolonelsbewind, de militaire junta die tussen 1967 en 1974 de plak zwaaide in Griekenland.

Ioannidis ging in 1940 bij het leger, vlak voor de Italiaanse inval in de Tweede Wereldoorlog. Hij ging bij het verzet en na de oorlog had hij een hele resem saaie bureaujobs bij het leger, af en toe afgewisseld met een tripje naar Cyprus en het bevel van het interneringskamp Makronisos, waar communisten vastgehouden werden. In die jaren raakte Ioannidis ervan overtuigd dat het de Grieken serieus aan pattriotisme en eerlijkheid ontbrak. Het was dan ook niet meer dan logisch dat hij in 1967 de "coup van de kolonels" ondersteunde, onder leiding van Georgios Papadopoulos. Die laatste beloonde Ioannidis voor zijn hulp met de coup door hem chef te maken van de Griekse Militaire Politie (ESA). De ESA werd al snel omgebouwd tot het Griekse equivalent van de Gestapo, gevreesd bij zowel de bevolking als het leger.

Papadopoulos had de krijgswet afgekondigd na de staatsgreep, wat de ESA en hun éminence grise Ioannidis eigenlijk carte blanche gaf om willekeurig mensen te arresteren en eens goed te martelen. In 1973 was er massaal studentenprotest tegen het kolonelsregime, dat door het leger de kop ingedrukt werd (zie foto). Opperkolonel Papadopoulos vond dat het tijd werd om de teugels wat minder strak te houden, wat niet naar de zin was van Ioannidis, die geen oren had naar al dat democratisch gezever. Nog geen maand na de opstand nam Ioannidis het spel zelf over en smeet hij Papadopouos buiten. Hij stelde ineens een paar marionetten aan die het land in zijn naam bestuurden.

Een groot succes werd dat niet echt. Op het thuisfront werd de junta nog wreder en onderdrukkender, terwijl de relaties met de buren - en dan vooral Cyprus en aartsvijand Turkije - almaar verslechterden. In 1974 liet Ioannidis het Griekse leger de regering in Cyprus omverwerpen. Dat zorgde dan weer voor een Turkse inval, op 20 juli, met de huidige verdeling van Cyprus tot gevolg. Vier dagen lang heerste er chaos in Griekenland, dat bijna op het punt stond om in een oorlog met Turkije verwikkeld te geraken. Zover kwam het gelukkig niet. De dictatuur stortte in. In 1975 werden alle spelers berecht. Ioannidis kreeg een levenslange gevangenisstraf opgelegd.

Tot vlak voor zijn dood werd hij vastgehouden in de Korydallos-gevangenis. Hij kreeg onlangs ademhalingsproblemen en werd overgebracht naar een ziekenhuis in Athene, waar hij overleed. De onzichtbare dictator werd 87.

Radomir Simunek : pionier van het Tsjechische veldrijden

2010-08-10T17:20:00.004+02:00

De Tsjechische veldrijder en wereldkampioen Radomir Simunek is op 48-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van levercirrose. Geboren in een wielerzotte familie en van in zijn prille jeugd reeds een enorm talent, werd Simunek in 1980 wereldkampioen veldrijden bij de juniores. In '83 en '84 deed hij daar de wereldtitel bij de beloften bovenop. Omdat het grote geld met veldrijden niet in zijn land maar wel hier bij ons te verdienen was, pendelde hij heen en weer en verbleef vaak 's winters bij een gastgezin in Leuven zodat hij kon deelnemen aan de veldritten in België en Nederland. Hij won verschillende wedstrijden maar van het communistische regime in Tsjechoslowakije mocht hij geen pro worden wat zijn carrière remde en hem onder meer belette om deel te nemen aan het WK bij de elite. Na de val van de muur werd hij meteen beroepsrenner. In 1991 werd hij in het Nederlandse Gieten wereldkampioen voor thuisfavoriet Adrie van der Poel.

Dit hoogtepunt werd het volgende jaar gevolgd door een enorm dieptepunt in zijn leven. Op een koude Tsjechische novembernacht in 1992 ramde Simunek met zijn wagen frontaal in op een politievoertuig en doodde daarbij drie agenten. President Havel verleende echter gratie aan het nationale sportmonument. Slechts 5 maanden moest hij de cel in, alhoewel die cel een apart huisje even buiten de gevangenis was en hij tijdens deze periode ook gewoon verder mocht blijven trainen. Mentaal had de dodelijke crash een diepe indruk nagelaten. Simunek worstelde hierna jarenlang met een drankprobleem. Lichamelijk en sportief viel de schade echter mee. Na het uitzitten van zijn straf kon hij op hoog niveau terugkeren in competitie en ging nog tot op 40-jarige leeftijd door met crossen. Naast het WK '91 won hij een karrenvracht manches van de Superprestige en de Wereldbeker, drie keer de eindstand van de Superprestige (1991, 1992 & 1995) en vier keer het Tsjechisch Kampioenschap (1991, 1992, 1997 & 1998).

Het succes van Simunek ligt voor een groot stuk aan de basis van de enorme populariteit van het veldrijden in Tsjechië vandaag de dag. Jonge landgenootjes zagen zijn exploten in het verre België en geïnspireerd sprongen ze en masse op een fiets op zoek naar de dichtsbijgelegen modderstrook. De gevolgen bleven niet uit. In zijn zog overwinterde de voorbije jaren een hele reeks steengoeie Tsjechen in Vlaanderen om daar op het hoogste niveau van onze favoriete wintersport mee te draaien, denk maar aan Peter Dlask, Zdenek Stybar of zijn eigen zoon Radomir Simunek junior (die vorig jaar nog knap 8ste werd op het WK), en niet te vergeten nog een hele roedel talentvolle beloften en jongeren die de komende jaren zullen gaan meestrijden. De nalatenschap van Radomir Simunek zal daarom ook niet enkel bestaan uit zijn prachtige palmares maar zeker ook uit het belang van zijn pioniersrol die van Tsjechië ondertussen (na België) de tweede belangrijkste cyclocrossnatie ter wereld heeft gemaakt. Huidig wereldkampioen Zdenek Stybar drukte het als volgt uit: "...zijn dood laat een diepe indruk op me na. Hij is een Tsjechisch icoon en hij is de reden waarom ik ook crosser werd. Hij was zonder meer de inspiratiebron voor mij."

Vladimir Ladyzhensky : some like it hot

2010-08-07T18:17:00.006+02:00

De Russische saunazitter Vladimir Ladyzhensky is overleden aan de hittedood. Ladyzhensky (links op foto) was een zeer ervaren saunazitter die vorig jaar nog brons behaalde op het WK Saunazitten dat elk jaar plaats vindt in het Finse stadje Heinola. Ook dit jaar haalde hij weer vlot de finale. De finalisten moeten plaats nemen in een sauna met een temperatuur van 110°C met de bedoeling om er zo lang mogelijk in te blijven zitten. Degene die als laatste naar buiten komt wordt wereldkampioen. In de finale bleven Ladyzhensky en de Finse vijfvoudige wereldkampioen Timo Kaukonen (2de van links op de foto) als laatste twee over. Toen liep het fout. Beide mannen zaten al zes minuten in de sauna toen ze compleet bezweken onder de hitte, het bewustzijn verloren en moesten naar buiten gedragen worden door de aanwezige hulpdiensten. Kaukonen hield er serieuze brandwonden aan over maar zijn toestand is intussen stabiel. Ladyzhensky overleed in de ambulance op weg naar het ziekenhuis. Wat rest is natuurlijk de onduidelijkheid over wie er nu eigenlijk gewonnen heeft. De Fin werd als eerste uit de sauna gedragen en daarna pas de Rus. Redelijkerwijs kunnen we er dus wel van uitgaan dat Vladimir Ladyzhensky de wereldkampioen saunazitten 2010 is. Hij heeft het in ieder geval verdiend.

Bobby Hebb : Sunny

2010-08-03T13:25:00.003+02:00

De Amerikaanse zanger en songwriter Bobby Hebb is op 72-jarige leeftijd overleden aan longkanker. Hebb werd in 1938 geboren in Nashville, Tennessee als zoon van twee blinde muzikanten. Tijdens zijn legerdienst bij de US Navy speelde hij trompet in een jazzband en daarna werkte hij onder andere als backup-zanger voor Bo Diddley. De dag nadat president Kennedy op 22 november 1963 werd vermoord, gebeurde hetzelfde met Hebb's broer Harold die werd doodgestoken voor een bar in Nashville. Beide gebeurtenissen lieten diepe wondes na bij Bobby Hebb. Hij zocht toevlucht tot het schrijven van opbeurende liedjes. Dat leverde het optimistische deuntje Sunny op dat hij in 1966 op plaat uitbracht. Sunny werd een gigantische hit die recht naar de top van de hitparade vloog. Hebb mocht zelfs het voorprogramma spelen van The Beatles tijdens hun tournee door Amerika in 1966. Zijn grote hit werd door de menigte nog enthousiaster onthaald dan om het even welk Beatles-nummer. Bobby Hebb had na Sunny nog wel enkele bescheiden hitjes maar die zijn nu grotendeels vergeten waardoor hij de geschiedenis ongetwijfeld zal ingaan als een one-hit-wonder. Na 1970 bracht hij 35 jaar lang geen platen meer uit en werkte hij als songsmid voor andere artiesten, tot er in 2005 dan toch nog eens een album van hemzelf het levenslicht zag.
Sunny is één van de bekendste songs uit de popgeschiedenis, met honderden coverversies waarbij vooral die van Marvin Gaye en Boney-M (met discosausje uiteraard) beroemd zijn, maar daarnaast zijn er ook minder gekende versies van grote namen als Frank Sinatra, Cher, James Brown en Ella Fitzgerald. Het is echter de originele versie van Bobby Hebb die veruit het diepst in ons collectief geheugen gegrift staat. Deze kan u hieronder nog eens beluisteren:

Alex Higgins : The Hurricane

2010-07-25T15:40:00.017+02:00

De Noord-Ierse snookerspeler Alex Higgins is op 61-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van keelkanker. Higgins werd in 1949 geboren in Belfast waar hij op 11-jarige leeftijd in een plaatselijke pub begon met snookeren. Al snel kwam zijn gigantisch talent aan de oppervlakte. Op 16-jarige leeftijd reeds maakte hij zijn eerste '147', de maximumbreak. In 1972 werd hij professional en nam hij voor het eerst deel aan het wereldkampioenschap. Dit werd meteen een gigantisch succes: hij won het toernooi door in de finale John Spencer te verslaan met 37-32 en zodoende op dat moment als 22-jarige de jongste wereldkampioen ooit te worden.

Ondanks zijn ongebruikelijke keu-actie (met veel bewegingen van het lichaam die helemaal niet waren zoals het volgens het boekje moet) was hij echter bijzonder efficiënt in het potten van ballen en bovendien deed hij dat aan een bijzonder snel tempo, dit in tegenstelling tot zijn tijdgenoten die stuk voor stuk tergend traag speelden. Hierdoor kreeg Higgins de bijnaam 'The Hurricane'. Zijn gezwinde manier van spelen gecombineerd met zijn uitermate charismatische persoonlijkheid maakten Higgins al snel enorm geliefd bij de toeschouwers. Het publiek identificeerde zich met de Noord-Ierse man van het volk die naast de snookertafel constant stond bier te zuipen en sigaretten te paffen (wat trouwens ook de regel was in die dagen vermits de tabaksfabrikanten de hoofdsponsors waren van alle toernooien en de spelers dan ook gretig aanzetten om zoveel mogelijk te roken.) Hij was een publiekstrekker die de sport miljoenen nieuwe fans bezorgde en werd de ongekroonde zogenaamde 'people's champion'. In deze rol zou hij trouwens later opgevolgd worden door latere crowd favourites als Jimmy 'The Whirlwind' White en Ronnie 'The Rocket' O'Sullivan. Die laatste zei over Higgins: "The way he played at his best is the way I believe the game should be played. It was on the edge, keeping the crowd entertained and glued to the action."

Higgins absolute moment de gloire kwam er in 1982 toen hij voor de 2de keer wereldkampioen werd. In de finale won hij met 18-15 van zijn grote rivaal, de snookerlegende Ray Reardon. Maar het was vooral de halve finale tegen een jonge Jimmy White die de snookergeschiedenis inging. In het voorlaatste frame stond Higgins op de rand van de uitschakeling om vervolgens een 69-break te maken die volgens de meeste kenners de beste break is die, vooral gegeven de extreme druk van de omstandigheden, ooit werd gemaakt. Naast zijn twee WK-zeges was Higgins tijdens zijn carrière ook twee keer verliezend finalist op het WK en won hij ook nog een reeks andere belangrijke toernooien.

Na 1982 ging het met Higgins bergaf. Hij was altijd al een hevige drinker geweest tijdens de wedstrijden maar nu stond hij vaak zat aan tafel. Tussen frames door ging hij in het toilet geregeld een lijntje coke snuiven. Hij begon zijn imago van rebel en 'bad boy of snooker' echt wel te verzilveren toen hij een referee een kopstoot verkocht aan tafel en enkele jaren later een toernooidirecteur een boks in de maag uitdeelde. Daarnaast bedreigde hij zijn Noord-Ierse teamgenoot Dennis Taylor tijdens een landenkampioenschap met de dood. Na een eerste scheiding liep ook zijn tweede huwelijk op de klippen. Goeie resultaten aan in toernooien waren schaars geworden. Toch bleef Higgins onveranderd populair bij de snookerfans.

The Hurricane zal herinnerd worden als één van de meest getalenteerde snookerspelers uit de geschiedenis en als de man die het stoffige karakter van de sport oppoetste en er een hele lading nieuwe fans verknocht aan maakte. Zesvoudig wereldkampioen Steve Davis drukte het als volgt uit: "He was a rebel. But to the wider public he was a breath of fresh air that drew them into the game. He was an inspiration to my generation to take the game up. I do not think his contribution to snooker can be underestimated."

Alhoewel Higgins tijdens zijn carrière meer dan 3 miljoen pond had verdiend, was hij bijna constant blut en leefde hij in zijn latere jaren een armoedig bestaan. Het grootste deel van zijn geld had hij verloren door te gokken op paardenraces, en daarnaast had hij ook genoeg poen gespendeerd aan alcohol, drugs, vrouwen of anderszins gewoon verbrast. De vergelijkingen met zijn vriend en stadsgenoot George Best waren alomtegenwoordig. Hij hield wel nog steeds erg veel van snooker, en speelde nog steeds exhibitiematchen tegen andere voormalige grootheden van de sport wanneer zijn gezondheid het toeliet. Daarnaast hing hij meestal rond in pubs in Belfast waar hij voor geld frames speelde tegen om het even welke caféganger die graag eens een frame wou spelen tegen de levende legende en er geen probleem mee had om uiteraard vrijwel steeds zijn geld kwijt te zijn aan de Noord-Ierse nationale held. In 1998 reeds was er bij Higgins slokdarmkanker en keelkanker vastgesteld. Het advies van zijn dokters om dringend te stoppen met roken sloeg de levenslange kettingroker in de wind. Alex 'Hurricane' Higgins stierf alleen op zijn sociaal appartementje in Belfast waar hij zaterdag dood werd aangetroffen in zijn zetel.

Hieronder die fameuze 69-break tijdens het voorlaatste frame van de halve finale op het WK 1982, algemeen beschouwd als de beste in de snookergeschiedenis.

Kwon Ho Ung, of : de Geliefde Leider duldt geen fouten

2010-07-20T13:44:00.003+02:00

Als je bij ons in de politiek iets verkeerd doet, wordt je meestal gewoon niet meer verkozen, of krijg je een proces aan je been. In Noord-Korea worden zulke voorvallen iets kordater aangepakt. Denk maar aan Pak Nam-gi. En nu heeft de Geliefde Leider weer eens een beetje gekuist in de politieke elite. Noord-Korea is immers gesnoeid op Stalinistische leest, dus af en toe een zuivering oude stijl, dat kan geen kwaad, zo zal Kim Jong Il gedacht hebben.

En het nieuwste slachtoffer is Kwon Ho Ung. Hij was het hoofd van het diplomatisch corps dat verantwoordelijk is voor de herenigingsgesprekken met Zuid-Korea. De alwetende Kim Jong Il heeft dus onlangs besloten dat Kwon Ho Ung zijn werk niet goed gedaan heeft. Resultaat: een afspraak met het vuurpeloton.

De laatste tijd wordt er meer en meer aan van die shotgun-politiek gedaan in het Koreaanse socialistische paradijs. Pak Nam-gi en nu dus Kwon-Ho Ung zijn blijkbaar maar het topje van de ijsberg. In maart zijn er ook al twee tegen de muur gezet. In de jaren '90, toen het land ten prooi viel aan een massale hongersnood, was het afschieten van partijleden ook al populair. Kwestie van het volk duidelijk te maken dat de Partij aan het welzijn van het volk denkt. Het past ongetwijfeld allemaal in het Grote Plan van de Geliefde Leider.

David Warren : De zwarte doos

2010-07-19T11:12:00.001+02:00

Als er tegenwoordig een vliegtuig naar beneden dondert, wordt er naarstig gezocht naar de zwarte doos van het neergestorte ding. Daar staan immers alle data op van wat er in het vliegtuig gebeurd is sinds het opgestegen - inclusief de gesprekken die in de cockpit gevoerd zijn. En dat hebben we aan David Warren te danken.

De Australiër werd in 1925 geboren op het Groote Eylandt, een eiland voor de kust van het Northern Territory. Hij was ineens ook het eerste kind van Europese afkomst dat op dat eiland ter wereld kwam. Zijn vader kwam in 1934 om het leven bij de vliegtuigcrash van Bass Strait.

In 1953 crashte de Comet, de eerste commerciële jet airliner. Warren onderzocht de crash en kwam al snel tot de conclusie dat het nodig was om niet alleen de instrumenten, maar ook de gesprekken tussen de piloot en de rest van de bemanning op te nemen. Tot dan waren alle opname-instrumenten slechts één keer bruikbaar en lazen ze alleen de instrumenten af. In 1958 had Warren zijn eerste prototype af. De zwarte doos was geboren.

Al snel bleek het ding van onschatbare waarde te zijn voor onderzoek naar vliegtuigongelukken. Niet alleen de gesprekken in de cockpit, maar ook de achtergrondgeluiden zorgden meer en meer voor doorbraken in onderzoek naar de oorzaak van een bepaald ongeluk.

Tegenwoordig is de zwarte doos standaarduitrusting. Het apparaat kan tegen een stootje: het kan een impact van 3.400 g aan (de standaardzwaartekracht is 1 g; vanaf 50 g is een doorsnee mens meestal de pineut) en een temperatuur van meer dan 1.000°C.

David Warren werd uiteindelijk 85.

Abu Daoud : De Olympische Spelen in München

2010-07-03T15:33:00.003+02:00

In de vroege uurtjes van 5 september 1972, midden in de Olympische Spelen van München, werd er ingebroken in het Olympisch Dorp, waar de Israëlische delegatie overnachtte. Het waren 8 tot de tanden gewapende leden van de Zwarte September-Beweging, een splintergroepering van het Palestijnse Fatah van Yasser Arafat. Het grootste deel van het Israëlische team werd gegijzeld. De terroristen eisten dat Israël meer dan 230 Palestijnen vrij zou laten en eiste van de West-Duitse regering de vrijlating van de twee Duitse radicalen Andreas Baader en Ulrike Meinhof, de stichtende leden van de Rote Armee Fraktion. Om hun eisen kracht bij te zetten smeten ze het lijk van de worstelcoach Moshe Weinberg uit het raam. Die had hun eerder al aangevallen bij hun gijzelneming. De atleten waren immers allemaal reservisten in het Israëlische leger - van scherpschutters tot veteranen van de Zesdaagse Oorlog.

De West-Duitse regering poogde de Israëlis te bevrijden, maar die vlieger ging niet op: het resultaat van de hele gijzelactie, die op 6 september ten einde liep, was elf Israëlische doden en vijf van de terroristen. De drie overlevende Palestijnen werden gearresteerd, maar later vrijgelaten toen Zwarte September een passagiersvliegtuig van Lufthansa kaapte. De overlevende gijzelnemers werden daarna genadeloos opgejaagd door de Mossad. Alleen Jamal al-Gashey leeft nu nog. De rest is het hoekje omgeholpen door de Israëlische veiligheidsdienst.

Het hele gebeuren herinnerde de wereld er nog eens pijnlijk aan dat er in het Midden-Oosten ook nog problemen waren. En dat was nu net de bedoeling van Abu Daoud. Daoud, geboren als Mohammed Oudeh, was het brein achter de hele operatie. De avond van 4 september had hij nog samen met de terroristen gaan eten in München, waar ze samen het plan nog eens overliepen.

Het plan was nooit om de atleten te vermoorden, benadrukte Daoud later in interviews (o.m. voor de film Munich van Steven Spielberg). Maar hun dood, daar had hij geen spijt van. Het waren tenslotte militairen. Het doel heiligt de middelen, aldus Daoud. Voor München waren we simpele terroristen, zo zei hij. Na München, ging iedereen zich ten minste afvragen wie ze waren en vooral waarom ze het gedaan hadden.

In 1999 erkende hij zijn aandeel in het bloedbad. Hij geraakte nooit meer terug in Ramallah, waar zijn familie nog leefde. Een dag nadat hij in Syrië was opgenomen in een ziekenhuis, overleed hij aan nierfalen. Abu Daoud werd 73.

Adolf Storms : de slachter van Deutsch Schützen

2010-06-28T09:31:00.001+02:00

Oorlogsmisdaden verjaren niet, en Adolf Storms zal het geweten hebben. De stokoude Duitser kreeg vorig jaar een dagvaarding in zijn bus voor zijn aandeel in de slachtpartij van Deutsch Schützen.

In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog zat Storms, toen lid van de 5e SS Panzer-divisie "Wiking", in de bossen van Oostenrijk rond te hotsen, nabij het dorpje Deutsch Schützen. Daar zaten ook een pak Joodse slavenarbeiders, die werden afgebeuld door onder meer Storms en nog wat Hitler Jugend. Toen de Russische pletwals altijd maar dichterbij kwam en het wat te heet onder hun voeten werd, werden de slavenarbeiders afgemaakt. Storms dwong hen om al het waardevolle dat ze nog op hun lijf hadden af te geven, waarna ze moesten knielen en ze neergeschoten werden. 57 gingen er zo het hoekje om. Pas in 1995 werd het massagraf teruggevonden.

Storms maakte het daags erna nog wat bonter door iemand neer te knallen die niet meer verder kon op een dodenmars van Deutsch Schützen naar Herberg. Na de oorlog ging hij gewoon terug naar huis in Duitsland, waar hij als manager van een treinstation aan de bak kwam. Maar dan was er een Weense student, Andreas Forster, die onderzoek deed naar Deutsch Schützen die toevallig op de naam van Storms stuitte. Hij groef wat dieper en al snel had hij Storms' aandeel door. Forster en zijn prof gingen hem zelfs interviewen, maar Storms ontkende alles en herinnerde zich niets meer.

Maar hij werd toch gedagvaard. Niet dat het uiteindelijk veel hielp: voor hij voor het gerecht kon verschijnen, overleed de voormalige SS'er bij hem thuis. Storms werd 90.

Frank Giering : Funny Games

2010-06-23T14:32:00.001+02:00

De Duitse acteur Frank Giering is op 38-jarige leeftijd overleden. Giering zal voor eeuwig herinnerd worden voor zijn hoofdrol als Peter, één van de twee psychopatische (maar uiterst beleefde) jongemannen in Funny Games van de beroemde Oostenrijkse regisseur Michael Haneke uit 1997. Peter en zijn partner in crime Paul gijzelden in deze prent gedurende enkele dagen een doorsnee gezin in een vakantiehuis en speelden er allerlei sadistische spelletjes mee om hen uiteindelijk stuk voor stuk te vermoorden. Funny Games was een geniale en shockerende psychologische thriller die al gauw wereldwijd een enorme culthit werd. In 2008 mocht Haneke zelfs een Amerikaanse remake van de film maken met een reeks bekende Hollywoodacteurs in de cast. Alle liefhebbers van Haneke's werk zijn het er echter over eens dat het origineel ver superieur bleef, zelfs al was de Hollywoodversie een shot-for-shot remake.
In zijn latere acteercarrière speelde Giering vooral rollen in Duitse politieseries. Zo verscheen hij onder andere in monumenten als Tatort, Ein Fall für Zwei en Der Alte. In de ZDF-hitserie Der Kriminalist speelde hij sedert 2006 tot zijn dood zelfs de hoofdrol van Kriminalkommissar Henry Weber.
Frank Giering sukkelde gedurende zijn leven meermaals met drankzucht en zelfvertwijfeling, en hij getuigde hier ook openlijk over. Geboren in Magdeburg in 1971 sprak hij over zichzelf als een reliek van het communistische Oost-Duitsland die nooit heeft kunnen aarden in de moderne wereld van na de éénmaking. Zijn doodsoorzaak wordt nog onderzocht.

Edith Shain : V-J Day in Times Square

2010-06-20T08:57:00.001+02:00

Op 19 augustus 1945 maakte de Amerikaanse president Truman via de radio bekend dat Japan zich onvoorwaardelijk had overgegeven, wat het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende. Overal in de Verenigde Staten werd er nu feest gevierd, zo ook in New York. En daar liep fotograaf Alfred Eisenstaedt door de straten. Die wriemelde zich door de steeds groeiende massa mensen, terwijl hij altijd maar foto's maakte.

Toen hij op Times Square terechtkwam, zag hij een matroos die de ene vrouw na de andere kuste. Jong, oud, het deed er niet toe. Eisenstaedt voelde dat er een geweldige foto zat aan te komen en zocht naar een goeie gelegenheid. Die kreeg hij toen tussen al de vierende mensen een jonge verpleegster opmerkte. Hij maakte zich klaar en jawel, de matroos nam ook haar beet en kuste haar vol op de mond. Eisenstaedt nam precies 4 foto's van het gebeuren, die onsterfelijk werden en het einde van de oorlog voor Amerika symboliseerden.

En die verpleegster heeft het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild. In de late jaren '70 kreeg Eisenstaedt een brief waarin een zekere Edith Shain schreef dat zij de verpleegster was. Ze kwam net uit de metro toen de matroos haar kuste. Ze liet hem doen, vertelde ze later, omdat hij nu eenmaal voor haar in de oorlog gevochten had.

Edith Shain werd 92.

Ronnie Lee Gardner : We aim to please

2010-06-18T13:18:00.001+02:00

Voor de eerste keer in 14 jaar hebben ze in de Verenigde Staten nog eens iemand tegen de muur gezet. Ronnie Lee Gardner, 49 jaar oud, kreeg de twijfelachtige eer om voor het vuurpeloton te verschijnen. De Amerikaan zat al 25 jaar in death row. In 1985 was hij veroordeeld voor het neerknallen van een advocaat tijdens een vluchtpoging uit de rechtbank, waar hij net werd aangeklaagd voor een andere moordpoging.

In Utah was het toen nog de gewoonte dat de veroordeelde kon kiezen hoe hij naar de andere wereld geholpen werd. Pas in 2004 ging de staat Utah, waar Gardner vastzat, over tot de executie door dodelijke injectie. Iedereen die daarvoor veroordeeld was, kon die optie dus nog ontwijken - wat Gardner ook deed. Gezien de dubieuze resultaten van de executie door dodelijke injectie, lijkt dat niet echt een onverstandige keuze. In 2006 duurde het 35 minuten voor Angel Nieves Diaz de pijp uitging. Zijn beulen hadden verkeerd geprikt. En in 2009 werd de executie van Romell Broom voor onbepaalde tijd uitgesteld. Daar hadden ze hem 2 uur lang tevergeefs geprikt in zijn armen, benen, handen en enkels, om toch maar een ader te vinden.

Geen risico's, moet Gardner gedacht hebben, laat die kogels maar komen. Hij at zijn galgenmaal - steak, kreeft, appeltaart en een 7-Up - en bracht de rest van zijn tijd door met naar de Lord of the Rings-trilogie te kijken. Gardner werd vastgebonden in een stoel (zie foto), er werd een soort van witte bull's eye op zijn borst geschilderd en 5 vrijwilligers van de politie, die 7,5 meter verder stonden, maakten het af. Eén van de 5 kogels was trouwens een losse flodder, maar niemand van de schutters wist welke. Kwestie van het wat "gemakkelijker" te maken.

Even later verscheen er op de Twitter-account van de aanklager van Utah, Mark Shurtleff, een berichtje van 134 karakters om aan te kondigen dat Gardner het hoekje om was. Heel het gedoe doet weer heel wat stof opwaaien omtrent de doodstraf in de VS.

Marcel Bigeard : "Crevettes Bigeard"

2010-06-18T10:43:00.003+02:00

Toen Marcel Bigeard in 1936 werd opgeroepen om zijn militaire dienst te vervullen voor het Franse vaderland, was hij er niet echt happig op. Na 2 jaar verplichte dienst ging hij gewoon weer werken voor de plaatselijke Société Générale in Toul. Nochtans was Bigeard bij zijn dood de meest gedecoreerde en invloedrijkste Franse soldaat van de voorbije decennia.

In 1939 werd hij weer opgeroepen om in de Tweede Wereldoorlog te dienen. Na het Franse débacle van 1940 werd hij gevangengenomen, maar wist uiteindelijk te ontsnappen naar de Vrije Fransen in Afrika. In 1944 werd hij in bezet Frankrijk gedropt, waar hij de Duitsers ambeteerde met zijn guerilla-oorlogsvoering. Tegen het einde van de oorlog was hij kapitein.

De ene oorlog was gedaan en de volgende kon beginnen. In december '45 zat hij in Frans Indochina, waar Frankrijk wanhopig vocht om zijn koloniaal rijk te behouden. Daar speelde hij de PR-kaart volledig uit, door regelmatig journalisten met zich mee te zeulen, waardoor hij ook meer materiaal vastkreeg. Veel hielp het uiteindelijk niet. In 1954 kwam de Franse koloniale periode in Indochina aan zijn inglorieuze einde met de slag bij Dien Bien Phu, waar ook Bigeard mee inzat. Hij werd gevangengenomen en 3 maanden later gerepatrieerd.

En dan kwam de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. En hier ontspoordde Bigeard. Al snel kreeg hij een wrede reputatie. Er werden regelmatig verzetsleden gemarteld om aan de nodige informatie te komen, iets wat de oude ijzervreter een paar jaar geleden nog met volle vigeur verdedigde. Regelmatig verdween er wel eens iemand of stierf iemand onder verdachte omstandigheden in de gevangenis. Het deed de Franse zaak in Algerije geen goed. Hij gaf zijn naam aan de Crevettes Bigeard, een bijnaam voor slachtoffers van de doodsvluchten van de 10e Parachutedivisie. Die namen hun gevangenen mee op het vliegtuig en dumpten hen boven de Middellandse Zee, met extra gewichten aan hun voeten zodat ze sneller zouden zinken. Het mocht allemaal weer niet helpen, Algerije werd onafhankelijk.

Bigeard ging in 1976 met pensioen. Tegen dan was hij een nationale beroemdheid en werd hij de inspiratie voor enkele romans en films, zoals Lost Command uit 1966 met Anthony Quinn. Bigeard werd 94. Hij werd met volle militaire eer begraven.

Stuart Cable : Demons and cocktails

2010-06-07T19:54:00.005+02:00

De Britse drummer Stuart Cable is op 40-jarige leeftijd overleden na een uit de hand gelopen zuippartij. Cable werd geboren in het Welshe dorpje Cwmaman. Samen met zanger-gitarist Kelly Jones, die in dezelfde straat woonde, en diens schoolvriend bassist Richard Jones richtte hij in 1992 een rockbandje op dat het latere Stereophonics zou worden. Vijf jaar later brachten ze hun debuutalbum World Gets Around uit dat meteen piekte op een 6de plek in de Britse charts. Stereophonics was (zeker op hun eerste platen) duidelijk beïnvloed door de heersende Britse indierock van de jaren '90, de zogenaamde Britpop, en in het bijzonder door Oasis. Met hun volgende albums was het helemaal raak en van '99 tot 2003 scoorde Cable met Stereophonics drie opeenvolgende nummer 1 albums in Groot-Brittannië. Hun vaak catchy singles brachten menige festivalweide in verrukking en ook in België werd de groep erg gesmaakt. Tot hun bekendere songs behoren onder andere Just Looking (1999), Have A Nice Day (2001), Mr. Writer (2001) en Maybe Tomorrow (2003).

Cable liet zich volop de wilde levensstijl van een jonge rocker on the road welgevallen met natuurlijk tonnen sex, drugs & rock 'n roll. Terug blikkend op die periode schreef hij dat de roem hem veranderd had in een "coke-taking zombie" die toestanden beleefde als ware hij in het scenario van Pulp Fiction belandt. In september 2003 werd Cable door Kelly Jones uit de groep gezet omdat hij een gebrek aan toewijding zou hebben getoond en ook kritiek zou hebben gehad op het volgens hem gebrek aan progressie binnen de band. Cable en Jones bleven wel ook na zijn vertrek goed bevriend. Na het vertrek van Cable scoorde Stereophonics met Dakota in 2005 nog wel hun eerste nummer 1 hit maar daarna zijn de hits enigszins uitgebleven voor de band. Cable zelf ging zich toeleggen op presentatiewerk. Tot zijn dood had hij een wekelijkse radioshow op BBC Wales. In 2009 publiceerde Cable zijn autobiografie Demons and Cocktails waarin hij in allerlei zelfrelativerende anekdotes vertelde over zijn wilde rock 'n roll bestaan als drummer van Stereophonics.

Zondagavond was Cable afgezakt naar The Welsh Harp Inn, zijn plaatselijke pub in Llwydcoed waar hij met een aantal vrienden aan een serieuze hijsmarathon begon. Na sluitingstijd gingen ze naar Cable's huis waar ze hun booze binge voortzetten. Later die nacht is Stuart Cable gestikt in zijn eigen kots.

Hieronder de video van Just Looking (met de betreurde drummer als chauffeur van de wagen):

En hier de video van Have A Nice Day (Cable is de krullenbol met het blauwe hawaihemd):

Chris Haney : Trivial Pursuit

2010-05-31T09:20:00.001+02:00

Chris Haney was een Canadese journalist die als foto-editor voor de Montreal Gazette werkte. In december 1975 kwam hij ene Scott Abott tegen. De twee zouden samen de Olympische Zomerspelen van 1976 behandelen. Uit die ontmoeting werd later Trivial Pursuit geboren.

Haney (hier links op de foto) wou dolgraag op reis gaan naar Spanje en de rest van Europa, maar zat een beetje te krap bij kas voor zo'n reis. Waarom dan even snel geen spel uitvinden, dachten de twee. Op 15 december 1979 hadden ze net een spelletje Scrabble achter de rug. Het beviel hun wel, maar ze begonnen aan alternatieven te denken. En binnen het uur hadden Haney en Abott het concept van Trivial Pursuit neergetekend.

De eerste oplage, 1.100 kopies, werd met verlies verkocht, maar maar alles kwam op zijn pootjes terecht. In 1984 alleen al gingen er 20 miljoen Trivial Pursuits over de toonbank. Haney kon aan zijn snoepreisjes beginnen. Hij had vliegangst en gebruikte daarom cruiseschepen om de grote plas naar het Avondland over te steken.

In 1988 kocht de firma Hasbro de rechten op Trivial Pursuit over. Haney werd slechts 59, hij overleed na een lange ziekte.

Dennis Hopper : Easy Rider

2010-05-29T11:34:00.006+02:00

$350.000. Meer was er niet nodig om Dennis Hopper wereldberoemd te maken door hem op een Harley door de woestijn te laten razen. Dit is wel de meest rudimentaire samenvatting ooit van Easy Rider (1969) en doet totaal geen recht aan de impact die de film had toen hij in de zalen verscheen. Hopper schreef het script, samen met Peter Fonda (zijn mede-easy rider) en Terry Southern. Bovendien regisseerde Hopper het geheel ook nog eens, waardoor alles in goede banen geleid werd en Easy Rider in totaal meer dan $50 miljoen in het laatje bracht. Langs de weg was ineens ook Jack Nicholson te zien, die in de film zijn grote doorbraak op het witte doek maakte. Helaas voor Hopper zou hij Easy Rider nooit echt meer evenaren.

De aflijvige acteur had een decennium daarvoor, toen hij nog maar net uit zijn puberteit was, zijn opwachting gemaakt in de filmwereld met Rebel without a cause (1955) naast James Dean, Natalie Wood en Sal Mineo. Hopper en Dean werden goede vrienden, maar Dean stierf al in 1955 in een auto-ongeluk, wat een serieuze indruk naliet op Hopper.

Na Easy Rider ging het licht van Hopper wel even uit. Hij zoop zich te pletter en deed zich te goed aan drugs, terwijl hij en passant van het ene huwelijk naar het andere waggelde. Zijn privéleven zette zijn acteerprestaties in de schaduw. Gedurende een vijftal jaar, zo beweerde hij zelf nog, zoop hij dagelijks 20 tot 30 pinten, daar nog eens een sloot rum bovenop en om het af te maken zo'n 3 gram cocaïne. In 2001 had hij nog eens een bezinningsmoment over die periode: "I should have been dead ten times over. I believe in miracles. It’s an absolute miracle that I’m still around".

Pas in 1979 kroop hij weer uit het slop, toen Francis Ford Coppola hem weer liet schitteren in Apocalypse Now, waarin hij een geflipte fotojournalist speelde. Het merendeel van zijn tekst in die film was trouwens pure improvisatie. Na dat magistrale Vietnamepos ging het weer goed met Hopper. In 1986 mocht hij weer de psychopaat uithangen in Blue Velvet van David Lynch, terwijl hij in 1986 een Oscarnominatie kreeg voor het neerzetten van een aan alcohol verslaafde baseballspeler in Hoosier. In 1988 ging weer regisseren, ditmaal met Colors. Daarna verscheen hij nog onder meer als de slechterik in Speed (1994) en Waterworld (1995).

In 2008 ging hij even terug naar Easy Rider door weer de biker uit te hangen in Hell Ride. Datzelfde jaar steunde hij Obama in de presidentsverkiezingen. Zijn voornaamste reden hiervoor was de aanwezigheid van het Alaskaanse minkukel Sarah Palin voor de Republikeinen.

In 2009 werd er prostaatkanker vastgesteld bij Hopper. De ziekte zou hem ook de das omdoen. Maar zelf in zijn sterven kwam zijn turbulente privéleven weer eens de kop opsteken: dit jaar nog scheidde hij van zijn 5e vrouw. Volgens Hopper was ze "getikt" en "onmenselijk". Een mens zou voor minder scheiden, zeker? Dennis Hopper werd 74.

En hier de trailer van Easy Rider:

en hier als getikte journalist in Apocalypse Now:

Paul Gray : Slipknot

2010-05-24T15:51:00.001+02:00

De heavy metal scene is weer een muzikant minder. Dit keer mocht de linkshandige bassist van Slipknot eraan geloven. Paul Dedrick Gray werd dood teruggevonden in een hotelkamer in Iowa. De doodsoorzaak is voorlopig nog onbekend.

Slipknot zag in 1995 het levenslicht. De band bestond uit negen leden en werd vooral beroemd vanwege hun gebruik van maskers bij hun optredens. Elk lid van de band had een uniek masker - naar eigen zeggen om het publiek beter te laten focussen op de muziek, in plaats van op de bandleden. Hun fans werden door de band zelf "maggots" genoemd. Naast hun echte namen kreeg elke lid van Slipknot een nummer van 1 tot 8 opgespeld.

Gray, oorspronkelijk van California, was één van de stichtende leden. Hun muziek was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Hun debut album, Slipknot, komt voor in de 50 Heaviest Albums of All Time. Ten tijde van Grays overlijden had de band al 14 miljoen platen verkocht en hadden ze verschillende awards gewonnen.

In juni 2003 was Gray nog tegen een andere wagen geknald. Toen onderzocht de politie zijn auto en de onfortuinelijke bassist werd gearresteerd voor het bezit van cocaïne, marijuana en nog een hele apotheek, alsook voor het negeren van een verkeerslicht.

Gray verzorgde ook de backing vocals. Een autopsie sloot al onmiddellijk vuil spel uit - het is nu nog wachten op de resultaten van de toxicologische testen. Toen hij stierf, was Grays vrouw net in verwachting van hun eerste kind. De bassist werd 38..

Hier alvast een streepje Slipknot:

John Shepherd-Barron : even geld uit de muur halen

2010-05-18T18:00:00.002+02:00

De Britse uitvinder John Shepherd-Barron is op 84-jarige leeftijd overleden. Op een dag in 1965 stond Shepherd-Barron gefrustreerd voor de gesloten deur van zijn lokale bank nadat hij cash nodig had maar één minuut na sluitingstijd was gearriveerd. Thuisgekomen beleefde hij een waar Archimedes-moment. Hij zat diezelfde avond namelijk in zijn bad te broeden op een manier waarop mensen toch aan geld konden geraken op momenten dat de banken dicht waren en toen -Eureka!- had hij een geniaal idee. Als een reep chocolade uit de gleuf van een machine kon komen waarom dan niet een bankbiljet? Naar analogie met een snoepautomaat bedacht en produceerde hij vervolgens de Automated Teller Machine of ATM, bij ons beter bekend als de bankautomaat. De eerste keer dat er geld 'uit de muur' kwam was op 27 juni 1967, toen de eerste automaat aan een kantoor van Barclays Bank in Londen werd ingehuldigd. De bankautomaat werkte aanvankelijk nog niet met een plastic kaart maar met een soort cheque gecodeerd met licht radioactief materiaal. Deze werd door de machine gedetecteerd en vergeleken met een getal dat de gebruiker had ingegeven op een toetsenbordje, het zogenaamde Personal Identification Number oftewel PIN. Dat een PIN-code exact 4 cijfers telt danken we aan mevrouw Shepherd-Barron. Die had haar man aan de keukentafel op het hart gedrukt dat ze slechts een getal van maximaal 4 cijfers zou kunnen onthouden, en dus veranderde haar echtgenoot zijn aanvankelijke plan voor een PIN met 6 cijfers naar haar wens. Als uitvinder van de bankautomaat en voor zijn andere bijdrages aan het bankwezen kreeg John Shepherd-Barron in 2004 de Order of the British Empire uitgereikt. Wereldwijd staan er momenteel al 1,7 miljoen bankautomaten.

Bobbejaan Schoepen: de fluitende cowboy

2010-05-18T15:57:00.001+02:00

Vraag aan Sean Connery wat hij weet over België en hij antwoordt: bier, chocolade en een fluitende Cowboy die een pretpark runt. Die cowboy is aan de gevolgen van en hartaanval overleden. Bobbejaan Schoepen werd 85 jaar oud.

“Café zonder bier”, “twee ogen zo blauw”, “de lichtjes van de Schelde”, “Ik heb eerbied voor jouw grijze haren” en “Ik zien toch zo gère mijn duivenkot”: het zijn meer dan zomaar kanttekeningen in de Vlaamse muziekgeschiedenis. Schoepen was in de late jaren 50 en de jaren 60 een nationaal en internationaal gerespecteerd artiest, die optrok met Jacques Brel, Josephine Baker en Toots Thielemans.

Begin jaren vijftig reisde hij door heel België met zijn muzikale shows. Hij was een van de eerste performers die gebruik maakte van een moderne uitrusting, een tourbus en sponsoring. In 1957 vertegenwoordigde Schoepen België op het Eurovisie Songfestival met "Straatdeuntje". Hij eindigde achtste.

In 1961 stichtte Schoepen samen met zijn echtgenote Josée Bobbejaanland. Van een aanvankelijk moerassig domein maakte Schoepen een van de grootste pretparken van het land. Hij trad er dagelijks op in de shows van het park. In april 2004 werd Bobbejaanland verkocht aan een Spaans-Amerikaanse groep.

In 1999 werd bij Bobbejaan Schoepen darmkanker vastgesteld. Enkele jaren later werd hij genezen verklaard. Daarover zij hij: “Het is als schipbreuk lijden op vijf kilometer voor de kust. Je probeert te zwemmen, maar net voordat je het vastland bereikt kwakt een grote golf je terug de zee in.”

De voorbije jaren kwam Bobbejaan terug in het nieuws met een prima laatste CD, waarvoor hij hulp kreeg van Daan Stuyven, Geike Arnaert en Nathalie Delcroix.

Oswaldo López Arellano : Onttroond door een banaan

2010-05-16T13:29:00.002+02:00

Dat de geschiedenis nog ironie kent, is wel duidelijk in het geval van generaal Oswaldo López Arellano. De militair was enkele jaren lang de sterke man in Honduras, een Zuid-Amerikaans land dat tot voor kort een schoolvoorbeeld was van een bananenrepubliek. De dictator werd afgezet dankzij... Bananagate.

López Arellano liet voor het eerst serieus van zich horen in 1963. Toen pleegde de Hondurees - dan nog een kolonel - zijn eerste staatsgreep. De president, José Ramón Villeda, had sowieso nog maar een paar dagen te gaan voor zijn ambtstermijn eropzat, maar López Arellano stond niet bekend om zijn geduld. De nieuwe sterke man werd de de facto leider van één van de armste landen van Zuid-Amerika. 3.000 mensen verloren hun leven bij de coup in wat tot nader order nog steeds de meest bloedige machtsovername van Honduras is. Twee jaar later, in 1965, "legitimiseerde" hij zijn overname door een grondwettelijke assemblée bijeen te roepen en zichzelf ook effectief president te laten maken.

Onder zijn regime brak ook de "La guerra del Fútbol" uit - de "Voetbaloorlog". Het wereldkampioenschap 1970 stond voor de deur, de eerste selectiewedstrijd werd gewonnen door Honduras, de tweede door El Salvador. Dan werd er een beslissingswedstrijd gespeeld die weer door Honduras werd verloren, met uit de hand gelopen rellen en een onbesliste oorlog van 100 uur tot gevolg. Pas elf jaar later werd er een vredesverdrag gesloten.

I1 1971 kreeg hij een vlaag van democratische verstandsverbijstering en trad hij af ten voordele van Ramón Ernesto Cruz, een gewone burger. Die liet López Arellano helaas nog aanblijven als hoofd van het leger. López Arellano - ondertussen generaal - zag al snel terug het dictatoriale licht: binnen het jaar had hij het spel weer overgenomen.

En dan werd hij zelf afgezet, dankzij Bananagate. López Arellano werd er door enkele medeofficieren van beschuldigd dat hij omgekocht was door United Brands, het Amerikaanse bedrijf dat de meeste Hondurese bananenplantages bezat, in ruil voor een serieuze korting op de exportbelastingen op bananen. The Wall Street Journal bracht het in het openbaar toen bleek dat het bedrijf zijn aandeelhouders niets verteld had van de betaling.

De generaal had geluk: hij mocht gewoon op pensioen gaan en de rest van zijn leven doorbrengen met zijn hobby's. López Arellano werd zo nog 89.

Harry Van den Bremt : geen hoogmis zonder Koppenberg

2010-05-10T17:50:00.014+02:00

De Vlaamse journalist en wielerparcourstekenaar Harry Van den Bremt is op 66-jarige leeftijd overleden. Halverwege de jaren '60 ging Van den Bremt als jong broekie aan de slag bij Het Nieuwsblad. Hij zou er decennialang chef van de wielerredactie zijn. In 2002, na een carrière van 36 jaar bij deze krant, ging hij, enigszins tegen zijn zin, met pensioen. Tot ver buiten de landsgrenzen genoot hij een enorm aanzien als journalist en als koersconnaisseur par excellence. Zo mocht hij onder andere Jean-Marie Leblanc, baas van de Tour de France, tot zijn goeie vrienden rekenen. Hij schreef en publiceerde gedurende die periode ook jarenlang het jaarboek Vélo, een naslagwerk waarin alle uitslagen van het voorbije jaar en alle erepodia uit de geschiedenis werden opgenomen.

Sedert begin jaren '70 was Van den Bremt ook betrokken bij de organisatie van de Ronde van Vlaanderen, aanvankelijk als assistent van parcourstekenaar Noël Foré en na diens pensioen nam hij zijn taken over. Van den Bremt trok er meerdere malen per week op uit voor tochten doorheen de Vlaamse Ardennen (die hij zo liefhad dat hij er zelfs op vakantie ging alhoewel ze vlak bij zijn deur lagen) op zoek naar verdoken hellinkjes waar hij dan de volgende editie van Vlaanderens Mooiste mee kon opsmukken. Zo ontdekte hij bijvoorbeeld in 2003 de Foreest, een toen nog naamloze helling waarvan zelfs wie op 5 kilometer er vandaan woonde nog niet wist dat ie bestond. Van den Bremt vertelt hoe hij op die helling aanklopte bij een keuterboerke:
"'Wat is dat hier, komt hier veel volk voorbij?', vroeg ik.
'Nee, nooit. Wie hier niet moet zijn, komt hier beter niet,' antwoordde de boer.
'Is hier nooit een koers gepasseerd?'
'Mijnheer, Onze-Lieve-Heer is hier nog niet gepasseerd, waarom zouden hier dan coureurs zijn geweest?'"
Van den Bremt doopte de helling de Foreest, en nam die op in het parcours van de Ronde van 2003 en de volgende edities.

Maar het belangrijkste dat we aan hem te danken hebben is de introductie van zonder twijfel de meest legendarische helling in de Ronde. Walter Godefroot, winnaar van de Ronde in '68, had hem gezegd dat hij op training over een schitterende kasseibult was gereden, maar hij wou Van den Bremt pas onthullen waar die lag nadat hij zou stoppen met koersen omdat hij schrik had dat hij er anders zelf nog zou overheen moeten in de Ronde tijdens zijn actieve carrière. Ondanks veel aandringen van Van den Bremt wou de renner niets lossen over de locatie. De nieuwsgierige parcourstekenaar parkeerde zijn wagen op een ochtend dan maar voor de deur van Godefroot en volgde deze vanop afstand terwijl hij aan zijn training begon. Deze schaduwtocht leidde hem recht naar wat de hele wielerminnende wereld nu kent als de Koppenberg (foto rechts). Deze schrikwekkende puist voegde Van den Bremt vervolgens in 1976 voor het eerst toe aan het parcours van de Ronde. Hierdoor moest Godefroot er alsnog een aantal keer zelf over, maar het weerhield hem niet van in 1978 voor de tweede keer de hoogmis te winnen.

Van den Bremt bedacht ook het 'Dorp van de Ronde', een initiatief waarbij sinds 2000 jaarlijks één dorp op het parcours in de kijker wordt gezet en tegelijk een held uit het verleden van de Ronde wordt gehuldigd. Ook na zijn pensioen bij Het Nieuwsblad bleef Harry Van den Bremt actief in de organisatie van de Ronde van Vlaanderen en de Omloop Het Volk als parcourstekenaar en persverantwoordelijke.

Om het mythische karakter van de Koppenberg en de soms moeilijke passages van de wielerhelden die minder voor dit werk gemaakt zijn (zie bijvoorbeeld voormalig Belgisch kampioen Ludovic Cappelle moedig sukkelen vanaf 2:13) te illustreren deze video van de beklimming tijdens de Ronde van 2006. Dit jaarlijks feestje hebben we te danken aan Harry Van den Bremt.

Edward G. Uhl : Bazookaman

2010-05-09T13:45:00.002+02:00

Tot 1942 had het Amerikaanse leger - en dan vooral de infanterie - een groot probleem. Het land bezat geen deftig anti-tankwapen, iets wat wel vrij noodzakelijk in een oorlog waar de tank om de haverklap als speerpunt van een aanval gebruikt werd. Er was wel al iets ontwikkeld door een Zwiterse immigrant, de wetenschapper Henry Mohaupt, dat als anti-tankwapen diende, maar het was hopeloos onpraktisch. Mohaupt's M10 was een explosief dat als granaat gebruikt kon worden. Het kreng kon door 60mm staal gaan, maar woog helaas wel 1,6kg, wat het wat moeilijk maakte om het goed te gooien.

En dan kwam Edward G. Uhl in 1942 op de proppen met een oplossing: de M1 portable rocket launcher, die beter bekend werd onder zijn nom de guerre, de bazooka. Het nieuwe wapen was handig, gemakkelijk(er) te vervoeren en kon snel ingezet worden. Bij de eerste test door een Amerikaanse generaal op een proefkonijntank in Maryland ging het explosief door 102mm staalplaat. De koepel van de tank vloog er af. Een eerste bestelling van 5.000 bazooka's werd gemaakt, samen met 25.000 explosieven.

De M1 was de voorloper van alle moderne bazooka's. Later ging Uhl nog een carrière uitbouwen als raketontwerper. Onder meer de A10 Thunderbolt-II was ook van hem, een wapen dat in de Tweede Golfoorlog nog steeds gebruikt werd. Hij had ook een hand in het ontwerp van de Viking-onderzoeksraket. De vader van de bazooka werd 92.